Column Thomas van Luyn

‘Van mierzoete baco naar pils: mijn nieuwe lievelingsdrank’

Beeld Valentina Vos

Ik heb een nieuw drankje ontdekt: pils. Misschien ben ik nu wel de ultieme hipster. Terug naar de basis, weet je wel.

Bier kwam pas laat in mijn leven. Als jongeman dronk ik eigenlijk vooral thee. En wijn, want alle vrouwen met wie ik iets had, dronken wijn. Ik vond het maar vies, maar die relaties waren ook al niet zo leuk, dus dat klopte wel. Misschien waren we te jong, de vrouwen, de wijn en ik. Leuke relaties en lekkere wijn krijg je pas op latere leeftijd. Nu ik het zeg: ze waren trouwens ook allemaal vegetariër.

Ik gaf, qua alcohol, de voorkeur aan vieze zoete drankjes. Malibu, Pisang Ambon, bessenjenever, Safari, Passoa, Bailey’s... de hele drankenkast van je oma zeg maar. Het is de keuze van mensen die eigenlijk geen alcohol lusten. Kinderen dus, en dat was ik. Mijn lieveling was de baco, waarschijnlijk omdat het mijn eerste was. Ik was 15, het was de schoolreis naar Auvergne. Een versnapering werd uitgeloofd voor de eerste vijf leerlingen die boven op de berg waren. Ik vloog de wand op, want klimmen, dat was zo ongeveer het enige fysieke waarin ik excelleerde. Bovenaan was een barretje, en daar kreeg ik van de gymleraar een baco. Daarvoor zou-ie nu ontslagen worden, vermoed ik. Maar dit waren andere tijden. Leraren rookten, ouders deden hun autogordel niet om en socialisten wilden pedofilie legaliseren.

Nog steeds vind ik de baco stiekem het lekkerste wat er is. Stiekem dan hè? Ik ga er niet eentje in het openbaar bestellen. Het drankje is strikt voor pubers, vrouwen en dikke criminelen die rond sluitingstijd de bar binnenkomen om de contanten uit de kassa te halen. Ja nu word ik even heel specifiek, maar dat was zo in het restaurant waar ik werkte. Ging de boel dicht, dan kwam Dikke Peter, die maakte een baco voor zichzelf en haalde de kassa leeg. Niemand stelde vragen.

Een baco moet trouwens dan wel echt uit Bacardi en Coca-Cola bestaan, want Havana Rum en Pepsi samen is heel, heel vies. Dat is een havpep, géén baco.

De Fransen, zo bleek tijdens de schoolreis, zijn behoorlijk laconiek als het gaat om alcohol schenken aan minderjarigen. Ik maakte kennis met diverse varianten op bier met limonade, zoals het ‘sneeuwwitje’ en de ‘monaco’. Het was leuk. Alcohol is een angstremmer en als je de angst bij een puber weghaalt, is het enige wat overblijft een grote bek, geilheid en slooplust. Zeg maar alles wat een man een man maakt, en dat is voor een jongetje een waardevolle ervaring.

Wie pakbeet drie baco’s drinkt, heeft dan anderhalve kilo suiker in zijn buik zitten en tanden die zijn opgelost tot stompjes. Dus toen ik wat serieuzer werd met drinken werd het bier, de doordrinkdrank. En daarmee begon het circus van de ‘speciaalbiertjes’. Ik heb werkelijk de hele kwintencirkel doorlopen, van pils naar Belgische biertjes naar donkere biertjes naar IPA’s, RPA’s, APA’s, porters, stouts noem maar op. Er zijn microbrouwerijen die macro zijn geworden dankzij mij. Maar nou is het klaar. Ik ben terug bij pils. Het liefst uit een blikje, want ik vind die metalige smaak zo lekker. Alleen op vakantie in Frankrijk drink ik nog wel eens een baco’tje, want hun bier is niet te zuipen.

t.vanluyn@volkskrant.nl 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.