media in de VS

‘The’ Correspondent ruziet met Amerikaanse journaliste – en ontdekt dat nepnieuws kwalijker is dan echt nieuws

Wat speelt er in de Amerikaanse media? Een rel rond de lancering van de Amerikaanse tak van De Correspondent door Sarah Kendzior, constateert onze correspondent Michael Persson.

Uitgever Ernst-Jan Pfauth en hoofdredacteur Rob Wijnberg in New York. Beeld Amy Lombard

Er zijn in Amerika nogal wat hoeken waar de klappen vallen, en nu is ook De Correspondent in zo’n hoek beland. Net nu de Nederlandse media-avonturiers een internationale variant van hun platform proberen te crowdfunden, beschuldigt een boze oud-medewerker hen van ideologische sabotage en een lastercampagne.

Dat had een gevalletje oud zeer kunnen zijn. Maar deze boze oud-medewerker heet Sarah Kendzior, een progressieve journalist uit het Amerikaanse St. Louis die al vroeg de misstanden beschreef die Trump aan de macht zouden brengen en die honderdduizenden trouwe fans heeft die haar als een Cassandra zien: Kendzior heeft altijd gelijk.

Kendzior schreef twee jaar voor De Correspondent, en figureerde nog in de fondsenwerfborchure voor de Engelstalige variant.

Maar afgelopen vrijdag stuurde zij een tweet de wereld in waarin zij ‘vol afschuw’ mededeelt dat al haar artikelen voor De Correspondent verdwenen zijn. ‘Inclusief mijn bekende en invloedrijke artikel We gaan donkere tijden tegemoet over het tijdperk-Trump. Al mijn werk, uitgewist, zonder reden of waarschuwing.’

‘Afschuwelijk gedrag’, twittert Kendzior. Zij benadrukt voor de duidelijkheid het belang van haar artikelen. ‘In verschillende talen vertaald, inspiratiebron voor activisten, miljoenen keren gedownload.’ Haar ‘baanbrekende werk’ over Trump en de Russen wordt ‘zwaar geciteerd’ en is ‘in collegedictaten verschenen’. En nu is dat dus allemaal weg.

Maar het verbaast haar niks. Had ze dit eigenlijk ook niet voorspeld, in dat artikel over de donkere tijden onder Trump? Ze citeert zichzelf: ‘Autoritarisme is niet slechts een kwestie van overheidscontrole, het is iets dat aan je vreet. Het maakt je bang, en angst maakt je wreed.’

Dus dát is er aan de hand. The Correspondent is nu al gecorrumpeerd door het Amerikaanse avontuur. The Correspondent heeft, volgens Kendzior, uit angst voor Trump de anti-Trump-artikelen verwijderd.

De echte oorzaak blijkt, een dag later, een technisch mankement: bij de lancering van de nieuwe website van The Correspondent zijn de links naar alle bestaande Engelstalige artikelen verkeerd verbonden. Binnen een dag is het euvel verholpen, met excuses. Maar dan is het kwaad al geschied. Want tegen de complottheorieën van Kendzior kan de uitleg van De Correspondent, een banaal technisch akkefietje, natuurlijk niet op. Zeker niet op Twitter, waar de beschuldiging van Kendzior bij 418 duizend volgers terechtkomt, maar het weerwoord van De Correspondent alleen bij de volgers van De Correspondent. Wie op Twitter eenmaal is zwartgemaakt, kan dat nauwelijks meer wit krijgen.

En daarmee begint het pas. Kendzior beweert ook dat ze niet betaald is voor haar werk. Daarop schrijft Rob Wijnberg, hoofdredacteur van De Correspondent, in een brief dat dat wel degelijk is gebeurd – sterker nog, dat ze zelfs geld heeft gekregen voor haar laatste stuk, dat niet is gepubliceerd wegens ondeugdelijke bronnen. Hij heeft de bankafschriften laten zien. Als hij die brief publiek maakt en rondtwittert naar iedereen die kritiek heeft op De Correspondent, wordt Kendzior nog bozer. ‘Ik word als onafhankelijk journalist door het slijk gehaald door een rijk conglomeraat. Dit is geen nieuwsorganisatie. Dit is een lastercampagne.’

Haar volgers reageren fel. ‘We steunen je, Sarah!’ Haar tweets worden grif rondgestuurd. Beroemde Amerikanen die door The Correspondent zijn ingeschakeld om op Twitter leden voor The Correspondent te werven, krijgen reacties als ‘Na de Sarah Kendzior-puinhoop van dit weekend had ik gewild dat ik nooit had getekend.’

Dat sommige insinuaties van Kendzior (die de afgelopen dagen niet op e-mails reageerde) onwaar of op zijn minst overdreven lijken, maakt het allemaal nog ironischer. Wijnberg beweert in zijn campagne dat nepnieuws minder kwalijk is dan echt nieuws. Nu merkt hij aan den lijve wat voor schade hele en halve onwaarheden kunnen aanrichten.

Hoe De Correspondent The Correspondent probeert te worden

Met een gelikte campagne wil De Correspondent nu ook The Correspondent worden. Waarmee gaan directeur Ernst-Jan Pfauth en hoofdredacteur Rob Wijnberg de Amerikanen overtuigen? Lees het artikel hier.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.