Column Aaf Brandt Corstius

‘Regenboogcakes zijn er alleen om te fotograferen’

Regenboogcake

Je kunt tegen YouTube hebben wat je wilt, maar dankzij YouTube leidde mijn dochter van 7 ons in New York zelfstandig naar een enorme ondergrondse knutselwinkel die Michael’s heet, en die ik anders nooit had leren kennen. Ze weet ook alle twee miljard manieren om slijm te maken door YouTube – voor haar heel prettig, voor ons minder – en sowieso: wat er speelt. Wat er speelt is: eenhoorns, telefoonhoesjes en regenboogcake.

Regenboogcake had ik in mijn eigen universum ook vaak voorbij zien komen, namelijk op Instagram. Ik rekende die tot de afdeling gerechten die puur voor de sociale media bestaan, net als milkshakes met snoep erbovenop en alle verschijningsvormen van de avocado.

Vroeger, toen mensen in grotten leefden, aten ze gewoon kleffe omacake, want die was heerlijk, en weliswaar saai en geel, maar dat maakte niet uit. Maar tegenwoordig moet je je voedsel voordat je het opeet eerst vastleggen, en dan is het beter dat het is uitgevoerd in alle kleuren van de regenboog.

Omdat ik de lulligste niet ben, nodigde ik mijn dochter uit om met mij regenboogcake te gaan eten bij een etablissement in het centrum van Amsterdam, omdat ik middels het ontcijferen van hashtags had begrepen dat je daar regenboogcake kon eten.

Er stond een enorme rij meisjes tussen de 10 en de 25 die ook regenboogcake wilden en door twee chagrijnige serveersters, wier grimmige mensbeeld samen te vatten was als ‘al deze idioten willen de hele dag regenboogcake eten’, werden we naar boven gedirigeerd. Daar konden we aan een tafeltje regenboogcake bestellen.

Om ons heen zaten groepjes meisjes, soms stelletjes, die al regenboogcake hadden. De cake kwam op tafel, dan pakten ze hun telefoons, fotografeerden ze de cake, postten hem op hun diverse kanalen, en vervolgens gingen ze onwillig in de cake prikken. Er werd amper gepraat in het café, terwijl het vol zat, maar iedereen was druk met fotografie of met lange tanden aan het eten.

Ons stuk cake arriveerde. Mijn dochter at eerst een laagje rood, toen een laagje paars. ‘Alle laagjes smaken hetzelfde’, zei ze.

Ik proefde ook. Het was een droge cake, bijna smaakloos. De gemiddelde begrafeniscake was er een ware smaakexplosie bij. Maar goed, dan heb je het ook over begrafeniscake, in de categorie comfortfood toch wel de grote winnaar aller tijden, gevolgd door een warm saucijzenbroodje op een koud perron om vijf uur ’s middags.

‘Volgens mij zijn die cakes er alleen om te fotograferen’, zei mijn dochter en ze schoof het bordje weg. Ik hoefde er geen foto van te maken, vond ze. Wat boeide dat, zei ze, of iets in die richting.

Ik wist niet of het aan mijn opvoeding lag, maar dit deel was geslaagd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.