Column

'Op Google Street View zie ik een man in zwarte kleren en die man, dat ben ik'

Erik Jan Harmens ontdekte Google Street View als middel om mee te kunnen tijdreizen naar vijf jaar terug en zelfs verder.

'Map', Aram Bartholl 2013, Kassel, DAM Gallery & XPO Gallery Foto epa

Als je in Google 'Waterlandse Hof, Landsmeer' intikt, op het kaartje klikt en vervolgens op dat rode pinnetje in het midden met de letter 'A', dan in het kleine schermpje 'Street View' kiest en op de foto een kleine zwaai naar links maakt, dan zie je een man wandelen in zwarte kleren met een geblurd gezicht en die man, dat ben ik. Of beter gezegd: dat wás ik, in mei 2009. Die datum staat ook onderaan het scherm. Ik was toen dus nog geen 39 jaar oud. Sindsdien is er een hoop gebeurd. Ik woon na mijn echtscheiding al een klein jaar niet meer in het dorp waar de foto is genomen. De hond die op de foto naast me loopt in mei 2009 is er nog steeds, maar wie laat haar nu uit? Wie gooit een tennisbal een kant op, die ze niet apporteert omdat ze daar te lui voor is? En waarom is háár snoet eigenlijk niet geblurd?

De school waar ik langsloop op de foto is de plaatselijke Montessorischool, dus grote kans dat die spelende kinderen Sterre of Zonne heten, maar dat geeft natuurlijk helemaal niks. Als ik het plein zie van de school waar mijn dochter op zat, denk ik aan het jaarlijkse zomerfeest, waar elk jaar de schoolband speelde. Na zeven lauwe sangria's gingen we dan altijd veel te wild dansen op 'River deep, mountain high' of 'Paradise by the dashboardlight', waarna de andere ouders in paniek hun kindjes in de zitjes vastklikten en zich op de bakfiets uit de voeten maakten.

Shaggies met één hand
Als je in Google 'Rigolettohof 16, Alphen aan den Rijn' intikt en dan op het fotootje klikt, dan kijk je precies tegen de zijkant aan van de woning waar ik tot mijn 19de heb gewoond. Als je twee keer links gaat kijk je tegen winkelcentrum De Ridderhof aan, dat kent iedereen inmiddels wel. Op de parkeerplaats stond in die tijd de blauwe Mazda 626 van mijn vader. Ik kan het kenteken gewoon nog zo oplepelen: DS-21-FR. Het was de mooiste Mazda van de hele wereld, zeker als je daarvoor jaren in een Lada had gereden. Achter het stuur draaide mijn vader shaggies met één hand. Met de ander stuurde hij, gaf hij richting aan en maakte hij bij wijze van opbouwende kritiek gebaren naar medeweggebruikers. Soms was één van de kinderen een beetje astmatisch en dan mocht als hij rookte een raam een beetje open.

 
De hond die op de foto naast me loopt in mei 2009 is er nog steeds, maar wie laat haar nu uit? Wie gooit een tennisbal een kant op, die ze niet apporteert omdat ze daar te lui voor is?
Foto Google Maps

Als je '13 Boulevard des Invalides, Parijs' in Google intikt, zie je het appartementencomplex waar een meisje woonde waar ik zo verliefd op was dat ik wekenlang ziek op bed lag, net zolang tot de verkering als een opgebrande kaars weer was uitgegaan. Hoe zou het met haar gaan? Beter denk ik maar niet teveel aan haar, anders moet ik weer een paar weken plat. Kies je 'Gasthuisweg 35, Den Oever', dan zie je het huis dat mijn grootvader met zijn eigen blote handen heeft gebouwd. Zijn isolatieskills waren niet uitmuntend, dus in de winter lag er rijp op je sprei, en een douche was er ook niet, dus je moest gewoon je washandje natmaken onder de kraan en dan even overal langs, maar voor de rest: prima huis.

Ring van Jamin
Via 'Lupinesingel 11, Alphen aan den Rijn' zie ik mijn oude lagere school. Ik zie het lokaal waar ik mijn klasgenoot Muriël ten huwelijk vroeg met een ring van de Jamin. Toen ze zei dat ze het nog wat vroeg vond om te trouwen, liep ik boos weg en gaf ik de ring aan Richard, die die dag jarig was. 'Marsdiep 289, Alphen aan den Rijn' brengt me bij mijn middelbare school, waar ik Nederlands kreeg van 'Spons', de man die zo werd genoemd omdat hij veel vocht kon opnemen, waarmee werd gedoeld op zijn vermeende drankverslaving. Wat niet wegneemt dat Theo, want zo heette de man echt, ontdekte dat ik kon schrijven en dwars door mijn dodelijke onzekerheid heen bleef benadrukken dat ik verhalen schreef met een polsslag. En hoe zeldzaam dat was.

'Admiraal de Ruijterweg 414, Amsterdam'. Daar had ik als student een kamertje. Ik deelde de etage met een jongen die sprekend op George Michael leek. En ook de hele dag keihard Wham! op had staan. En er een zelfde vrije seksuele moraal op nahield als Michael. Dat was wel even wennen, maar de huur was laag.

Als ik aan het einde van mijn 'trip down memory lane' via het geweldige Google Street View mijn nieuwe huisadres intoets, zie ik een foto van een bouwplaats, een hijskraan en een stel theeleutende bouwvakkers. Ze lijken geen haast te maken, maar dat komt ook omdat het een foto is. Ze hoeven zich trouwens ook niet te haasten, want het is op de foto nog 2009, en ik ga er pas volgende week wonen. Alle tijd.

Erik Jan Harmens is dichter. Zijn nieuwste bundel Open mond verscheen in oktober bij Lebowski.
Twitter: @ErikJanHarmens

 
Als je '13 Boulevard des Invalides, Parijs' in Google intikt, zie je het appartementencomplex waar een meisje woonde waar ik zo verliefd op was dat ik wekenlang ziek op bed lag
Meer over