Brieven 21 juni 2018

‘Mijn keuze om niet te drinken confronteerde anderen met hun drankgebruik’

De ingezonden lezersbrieven van donderdag 21 juni.

Terras in Lage Vuursche. Beeld ANP

Brief van de dag: Niet drinken

De recensie van het boek Ontwenning: Over alcohol, bedwelming en herstel van Leslie­ Jamison door Oscar van Gelderen en het persoonlijke, ontroerende verhaal van Oscar over zijn eigen verslavingen raakten mij (V, 20 juni). Herkenbaar hoe de drinkende medemens zich legitimeert in zijn (en haar) eigen verslavende gedrag.

In februari besloot ik mee te doen met de actie ‘40 dagen geen alcohol’ en ik verbaasde mij over de vele felle reacties: ‘Wat ben je ongezellig.’ ‘Eentje mag toch wel?’ ‘Zo erg is het niet.’ ‘Op vakantie één wijntje kan toch wel?’ ‘Drink je dan zo veel?’

Ik werd ter verantwoording geroepen en slechts weinigen reageerden positief. Mijn keuze om een tijd niet te drinken confronteerde anderen met hun drankgebruik en hun eigen verslaving, en dit was blijkbaar te pijnlijk.

Dit wordt treffend beschreven door Oscar van Gelderen. Zijn beschouwing kan ertoe bijdragen dat mensen gaan nadenken over hun eigen verslavingen en over hun legitimatiepatroon.

Marina Witvliet (61 jaar), Maastricht

Klimaat en bevolkingsgroei

De klimaatwet verplicht ons de uitstoot van broeikasgassen in 2050 met minimaal 95 procent te hebben verminderd ten opzichte van 1990. Op verzoek van Paul Scheffer heeft het CBS becijferd dat we met ons huidige migratiesaldo in 2060 op bijna 20 miljoen inwoners uitkomen (Ten eerste, 20 juni).

Bevolkingsgroei is een van de belangrijkste oorzaken van de toename van broeikasgassen, volgens het ­Intergovernmental Panel on Climate Change. Zowel in de VS als in Europa is de correlatie tussen bevolkingsgroei en toegenomen uitstoot nagenoeg 1:1. Pas bij een migratiesaldo van nul komen we uit op een bevolkingsaantal dat een fractie lager ligt dan het huidige aantal inwoners van Nederland.

De bevolking laten groeien met mensen die streven naar welvaart én de emissie van broeikasgassen willen beperken is dweilen met de kraan open.

Jan van Weeren, Velp

Register niet zaligmakend

Ik moest me als verloskundige op een gegeven moment herregistreren in het BIG-register. Tegen een behoorlijk bedrag, iedere vijf jaar opnieuw.

Als je dat niet deed, had dat consequenties. Vóór die tijd was het voor mij vanzelfsprekend dat ik mijn vak bijhield, naar bijscholingen en symposia ging. Toen werd het verplicht: je moest een vastgesteld aantal uren bijscholing volgen, aan symposia deelnemen en naar verloskundig overleg gaan. Of je daar nu uit je neus zat te eten of uit het raam staarde maakte niet uit. Je was er geweest en dus kon je je herregistreren.

Zo’n register is dus niet zaligmakend. Je zult altijd mensen hebben die er eer in stellen hun werk zo goed mogelijk te doen en mensen die er de kantjes vanaf lopen. Daar verandert zo’n register niets aan.

Loes Cornelis, Vlijmen, oud-verloskundige

Geef ons bungalows

Ik verbaasde mij over de aanname dat ouderen moeten wijken voor jongeren en maar moeten verhuizen naar een appartement (Economie, 16 juni). Zelf zijn wij actieve 70-plussers, in 2001 verhuisd van een grote twee-onder-een-kapper naar een patiobungalow. Prima, dezelfde woonruimte, minder slaapkamers en minder tuin.

Zulke huizen, die iedereen van onze leeftijd prima vindt, vind je veel te weinig. Waarom zouden wij vanuit een groot huis moeten verhuizen naar een appartement met alle rompslomp van dien? Wij zijn onze eigen baas en kunnen heel lang in ons huis blijven wonen. Als er voor ons wordt gebouwd, komen er snel prima woningen op de markt voor gezinnen.

Marga Schouten, Zutphen

Wc-eendluchtje

Naar aanleiding van het stuk van Gijs Groenteman (V, 20 juni): Ik gun iedereen een partner die de kans krijgt in een groot dagblad zijn of haar liefde aan jou te verklaren (als je daar tenminste behoefte aan hebt). Alleen, als de liefdesverklaring tegelijkertijd een promotie is van je boek, dan ruik ik toch een wc-eendluchtje. Jammer van de romantiek, die was vast ook heel erg gemeend.

J. van Dijk, Alkmaar

De moeder

In 1986 volgde ik een schrijfcursus bij Diet Verschoor. Als een van de eerste thema’s gaf ze ‘moeder’ op. Toen ik verbaasd reageerde (ik verwachtte een spannender onderwerp), zei ze: ‘Dit is een goed thema, want iedereen heeft een moeder waar veel over te schrijven valt.’ Ze had gelijk. Het leverde ontroerende, schrijnende, humoristische, liefdevolle en haatdragende verhalen op.

Marianne Witte, Den Burg

Niet aan het roer

In twee brieven over het boekenweekthema ‘De moeder de vrouw’ (O&D, 20 juni) wordt beweerd dat de vrouw in het gedicht van Nijhoff aan het roer staat. Dat is niet zo: zij staat bij het roer. Dat heeft gevolgen voor de interpretatie. De richting van het schip wordt niet noodzakelijk door de vrouw bepaald, maar – dat kun je uit het vervolg concluderen – door de stroming van het water of, zo je wilt, door God, blijkens de psalmen die Nijhoff haar hoort zingen: ‘Prijs God, zong zij, Zijn hand zal u bewaren’.

Nic Adema, Utrecht

Mijn moeder de vrouw

Wat een fantastische column van Max Pam! (O&D, 20 juni) Mijn moeder zong wél psalmen, vooral als ze rotklusjes moest doen zoals de was ophangen in de jaren vijftig, buiten als het vroor.

Ineke Remijnse, Edam

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.