column eva hoeke

‘Ik ben gestopt na wat ik heb meegemaakt met een Duitse herder, een puppy nog’

De nagelstylist die tegenover me zat, droeg een lange zilveren ketting die bij elke beweging zacht tegen de tafelrand tikte. Haar handelingen hadden iets verzorgends en routineus tegelijk, als een moeder die de haren van haar kinderen kamt, en op mijn vraag hoe lang ze al nagelspecialist was, had ze ‘al mijn hele leven’ geantwoord, ‘ik kan lezen en schrijven met acryl’. Daarna: ‘Al ben ik hiervoor ook nog een tijdje dierenartsassistent geweest.’

Ze had asblonde krullen en lichtblauwe ogen die ze pas van mijn handen afhaalde toen een hip nummer vanonder het tafeltje klonk. Ze diepte een mobieltje op uit haar tas, keek even op het scherm en ging toen weer door met het terugduwen van mijn nagelriemen. ‘Waarom ben je geen dierenartsassistent gebleven?’, vroeg ik. Ze zuchtte. ‘Al dat leed. Ik kon het gewoon niet meer aan. Je kan je gewoon niet voorstellen wat mensen dieren aandoen. Verwaarlozing, mishandeling. Eén keer hadden we een vrouw die zelf zes kinderen had en bij ons kwam met een hoogzwangere moederpoes. ‘Ja’, zegt ze, ‘ze is al drie dagen aan het bevallen maar ze komen er maar niet uit.’ Dat je denkt: mens, waar zit je verstand. Je heb zelf zes kinderen gebaard en waarschijnlijk bij de eerste wee het ziekenhuis gebeld, maar een poes laat je drie dagen creperen. We hebben toen meteen een spoedkeizersnede gedaan en zes baby’tjes uit haar buik gehaald. Allemaal dood.’

Ze haalde een vijl langs mijn nagels en ik keek naar de hare, halflang en metallic blauw gelakt. ‘Ik ben gestopt na wat ik heb meegemaakt met een Duitse herder, een puppy nog. Die was van een vrouw die dat beest totaal niet aankon. Nou zijn herders heel lieve dieren, maar je moet ze wel laten weten wie de baas is, anders lopen ze over je heen, zeker als ze raszuiver zijn. In plaats daarvan schopte ze dat beest. ‘Ja’, zei ze, ‘anders luistert hij niet.’ En wij ’m maar oplappen, telkens weer. Hoe vaak ik niet tegen die vrouw heb gezegd: laat u ’m toch hier. Maar daar prakkizeerde ze niet over. ‘Weet je hoeveel dat ding heb gekost?’, zei ze dan. Het erge was: ze had een dochtertje van 2 die dat beessie ook begon te schoppen, want die wist niet beter. Vreselijk.’

Ze keek even door de ruiten van de salon naar een tram die piepend en knarsend passeerde. ‘Nu gaat een dier dat stress heeft op de plek bijten waar het pijn doet. Dus op een gegeven moment had die pup zijn hele staart weggevroten. Die moesten we amputeren. Eerst wilde die vrouw dat niet, want dan zou-ie minder waard zijn, maar na een hoop vijven en zessen stemde ze toch toe. En toen is hij tijdens de operatie overleden. Van de stress natuurlijk, dat beest had al zó veel optaters gehad. Ik zal je eerlijk zeggen: ik voelde alleen maar opluchting. Alles beter dan terug naar die hel. Maar nou komt het: toen we die vrouw belden, geloofde ze ons niet. ‘Ja’, zegt ze, ‘jullie houden ’m gewoon expres in coma zodat jullie ’m straks kunnen verpatsen.’ Pas toen ze haar hond met eigen ogen zag, moest ze toegeven en kwam er een heel verhaal dat het haar allemaal teveel was geweest omdat haar man in de gevangenis zat en ga zo maar door. En weet je wat ze toen zei?’

Voor het eerst in het gesprek keek ze me recht aan.

‘Ze zei: jij hield echt van hem, hè?’ ‘Ja, heb ik toen gezegd. Ik hield echt van hem. En nou mijn zaak uit.’ Een week later heb ik ontslag ­genomen.’

eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.