stamgasten café Falstaff

'Ik ben er niet zo eentje die buiten een sigaretje gaat roken tot de vrouw uitgekeken is'

‘Niet tussen de oude mensen gaan zitten’, zei de vader van Frank (57) altijd. Hij zit al jaren goed bij café Falstaff in Maastricht.

Stamgast Frank (57). Beeld RV

Frank: ‘Op zaterdag wilden de vriendinnen de stad in. Ik ben er niet zo eentje die buiten een sigaretje gaat roken tot de vrouw uitgekeken is, dus ik ging zaterdagmiddag naar het café met de maten. Zo begon het, dertig jaar geleden. Falstaff was toen ook al een speciaalbiercafé, maar nog geen eetcafé, en nog meer dan nu op muziek georiënteerd. 

‘Ik heb hier ook weleens opgetreden met mijn band. We heten The Regulars en spelen stevige rockabilly. Mijn beste vriend is drummer, we spelen al sinds 1979 samen. Sinds mijn 16de ben ik helemaal geobsedeerd door gitaren. Ik maakte mijn ouders er zo gek mee dat ze uiteindelijk een gitaar voor me kochten, terwijl ze vijf kinderen hadden en alleen mijn vader werkte. Ze leven niet meer, maar ze hebben gezien hoeveel die gitaar heeft gebracht.

‘Met de band treden we op in België, Frankrijk, Duitsland en Luxemburg. Wallonië vinden we de leukste plek om te spelen. Walen lijken op het eerste gezicht stugge mensen, maar als je eenmaal langer onder ze bent gaat er een gemoedelijke wereld voor je open. Toen onze bassist wilde stoppen, elf jaar geleden, vonden we in het publiek, bij een optreden in Wallonië, een vervanger. Hij sprak destijds nauwelijks Engels, maar dat gaf niet. Hij speelde goed, had een bepaald charisma over zich. Inmiddels is hij ook een goede vriend van me. 

‘Als band zijn we in eerste instantie vrienden van elkaar. Dat werkt. Het loopt nog weleens mis bij bandjes die van alles nastreven, willen doorbreken in het buitenland, dat soort dingen. Wij willen gewoon muziek maken met elkaar, mensen voor ons hebben staan en een biertje kunnen drinken.

‘We komen samen op de gekste plekken. Dan arriveer je bij een boerderij van een Elvis-freak die achter zijn huis een podium heeft gebouwd en daar zijn eigen festivalletjes organiseert. Of je belandt in een of ander dorpje onder de rook van Luik, op een industrieterrein. Dat je denkt: wat moeten we hier nou weer komen doen? Je loopt een oud bedrijfspand binnen, en ineens sta je midden in de jaren zestig. Neon, dames met kuiven en petticoats. Waanzin.

‘Als je op jonge leeftijd met zo’n band begint, kun je niet weten dat je het nog steeds doet als je midden 50 bent. Ik vind het mooi dat het al zo lang duurt. En ik hoop dat het nog lang blijft duren.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.