‘Bij musicals zie je alle generaties in Lagos’

Afrikablog Interview Bolanle Austen-Peters

Toonzaal van Mercedes-Benz op Victoria Island in Lagos bij opnamen voor de nieuwe film van Bolanle Austen-Peters. Beeld wb

Lagos, de immense glazen toonzaal van Mercedes-Benz met de nieuwste luxe-modellen, blinkend in het zonlicht. Bij een open geklapte kofferbak draalt een wat oudere man in een duur Nigeriaanse gewaad met bijpassende muts; een verkoper strak in het pak komt aangelopen en toont de moderne snufjes en het comfort van de bestuurdersstoel. ‘Cut!’, roept Bolanle Austen-Peters naar haar cameraploeg.

Ze neemt een scène van een speelfilm op in dit glaspaleis in de dure wijk Victoria Island van Lagos, de grootste stad van Nigeria, met naar schatting 21 miljoen inwoners, waarvan een groot, arm deel woont in uitdijende krottenwijken of onder de viaducten van de brede snelwegen en een rijke minderheid in protserige Las Vegas-achtige villa’s in ommuurde en bewaakte woongebieden. Deze film gaat over hoe je snel puisant rijk kunt worden in Lagos, even snel weer financieel ten gronde kunt gaan en hoe je dan al je ‘vrienden’ op slag kwijt bent, zegt Austen-Peters.

Speelfilms produceren en regisseren is haar jongste onderneming; ze maakte eerder een film over ebola. Ze heeft al een groot cultureel centrum, TerraKulture, met een beeldende-kunstgalerie, een gerenommeerd restaurant, een boek- en souvenirwinkel in een architectonisch interessant gebouw. Onlangs opende ze pal ernaast een grote theaterzaal, waarvoor zij theaterstukken produceert en musicals.

Austen-Peters kwam 15 jaar geleden terug naar Lagos, na een carrière als jurist bij VN-organisaties in Zwitserland. Zij en haar echtgenoot wilden dichter bij de familie wonen, maar ze had ook een ideaal voor ogen: ‘een ontmoetingsplaats voor gezinnen opzetten’. ‘Er bestond nauwelijks iets als een vermaaksindustrie. Mogelijke investeerders lachten me uit: kunst werd niet serieus genomen. Voor het restaurant was het vinden van gekwalificeerd personeel mijn grootste kopzorg – ik moest iedereen zelf opleiden.’ Ze redde het omdat een kleine groep gefortuneerde kunstverzamelaars schilderijen in haar galerie bleef kopen.

Haar grote passie is de musical, ‘dat had je tot voor kort helemaal niet in Nigeria’. Ze moest er een eigen zaal voor bouwen. Ze ziet musicals als tegengif voor wat zij ziet als het grootste maatschappelijke probleem: de groeiende generatiekloof. ‘Jongeren en ouderen gaan naar hun eigen feesten, maar bij de musicals zie ik alle generaties – van grootouders tot kleinkinderen. Dat doet mij goed.’

Ze ziet het als een manier ‘iets terug te geven aan de samenleving’. Dat is de motivatie van de meeste ‘terugkeerders’, die in het buitenland carrière hebben gemaakt, zegt ze. ‘Die hebben een fantastische invloed op Nigeria, het beste van beide werelden. Ze brengen ervaring en kennis uit het Westen maar kennen ook de Nigeriaanse manier van doen. Ja, ik kan me goed vinden in het begrip ‘Afropolitan’. Je moet als terugkeerder alleen niet gefrustreerd raken omdat je zulke hoge criteria hanteert, je niet superieur voelen en vaak aanvaarden dat dingen anders gaan dan je zou willen, maar dan kun je hier ook veel bereiken.’

Wim Bossema

Bolanle Austen-Peters (links) met regie-assistent. Beeld wb
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.