Gordon Downie
Gordon Downie © REUTERS

Charismatische, innemende Gordon Downie van The Tragically Hip overleden (1964-2017)

Hij had optimisme kunnen veinzen, maar zo'n man was Gordon Downie niet. Dus zei hij het op 24 mei 2016 gewoon zoals het was: hij was terminaal. Hersentumor, glioblastoom, ontdekt in december 2015.

Dinsdagavond overleed Downie, omringd door zijn vrouw en kinderen, de innemende, charismatische zanger van The Tragically Hip, een van Canada's grootste rockbands. 'Gord' was pas 53.  'Gord wist dat deze dag zou komen,' melden zijn bandmakkers van The Tragically Hip op hun website. 'Hij besteedde zijn tijd zoals hij die altijd besteedde: met het creëren van muziek en mooie herinneringen.'

Hij werd onderscheiden en kondigde nóg een album aan, Introduce Yerself, dat op 27 oktober postuum verschijnt

Downie wilde iets maken van de tijd die hem restte, 22 maanden uiteindelijk. The Tragically Hip kondigde nog één grote Canadese tournee aan, die op 20 augustus 2016 eindigde met een emotioneel, door twaalf miljoen Canadese tv-kijkers gevolgd concert in thuisstad Kingston, waar premier Justin Trudeau hem na afloop huilend omhelsde.

Downie ging door. Hij had nog een soloplaat liggen (Secret Path), bleef onvermoeibaar de belangen behartigen van Canada's inheemse volkeren. Hij werd onderscheiden en kondigde nóg een album aan, Introduce Yerself, dat op 27 oktober postuum verschijnt. 

Downie nam het op voor minderheden en riep regeringen op in godsnaam zuiniger op het land te zijn

The Tragically Hip werd in 1984 opgericht en zou 33 jaar in dezelfde bezetting blijven spelen, aanvankelijk coverrepertoire van onder meer Golden Earring. 

Met het tweede volwaardige album Road Apples (1991) brak de groep internationaal door, ook in de VS en Europa. In Nederland was The Hip populairder dan elders, een zeer geliefde live-band, die talloze malen in Paradiso en Tivoli stond. En in Hengelo, door de groep vereeuwigd in At The Hundredth Meridian, een van de publieksfavorieten: 'I remember Buffalo and I remember Hengelo.'

In Canada was The Hip niets minder dan een nationaal rockinstituut, goed voor volle sportarena's, in de songs kwistig strooiend met verwijzingen naar Canadese personen, plaatsen en verhalen. Bij optredens waren de vlaggen met 'maple leaf' niet te tellen, maar Downie was een kritisch Canadees: hij nam het op voor minderheden en riep regeringen op in godsnaam zuiniger op het land te zijn.

Zo populair als in de glorieperiode 1991-1998 was de groep daarna niet meer, maar de albums bleven komen (dertien, uiteindelijk) en de trouwe bezoekjes aan Nederland evenzeer. The Hip was een diesel, een dampende band met een roestbruin gitaargeluid die het eigen repertoire live kon laten opstijgen, niet in de laatste plaats door de unieke podiumpersoonlijkheid Downie. Wie hem ooit zag, zal hem niet vergeten: rollende ogen, kronkelend lichaam. Het was getergd eenmanstheater, met koortsachtige voordrachten.

 'I'll die before I quit,' zong hij in 2004. Dertien jaar later moeten we met eerbied vaststellen dat hij woord heeft gehouden: Gord Downie is dood, maar volgende week schenkt hij ons nog een plaat.