Rotsvast geloof in de kindervriend
© ANP

Rotsvast geloof in de kindervriend

Dagboek

Erik van den Berg deelt dagelijks een opmerkelijk fragment uit zijn verzameling historische dagboeken.

Amsterdam. 5 december 2015

Ik denk de laatste tijd vaker dan vroeger aan mijn tijd als hoofd van een lagere school. Bij speciale dagen zoals Sinterklaas, Kerstmis of Pasen komen de herinneringen boven. Aangename weemoed.

Vooral rond Sinterklaas zinderde de school van opwinding. Bij de kleintjes vanwege hun heilige geloof in de Sint, bij de grotere kinderen omdat ze deelgenoot waren van een groot geheim. Ik weet nog uit mijn eigen jeugd dat toen mijn vader mij vertelde dat Sinterklaas niet bestond, ik ervan overtuigd was dat het niet lang meer zou duren of hij zou me opnieuw bij zich roepen, deze keer om te verklappen dat God ook een verzinsel was. Dat laatste heeft hij nooit gedaan. Ik heb jaren later zelf moeten ontdekken dat de meningen over het bestaan van God op zijn zachtst gezegd nogal verdeeld zijn en dat de goden er onder elkaar ook niet uit zijn.

Als bovenmeester geloofde ik in ieder geval wel ieder jaar weer onvoorwaardelijk in Sint, de kindervriend. Hij was de belangrijkste gast van het hele schooljaar. Ik genoot van elk kind dat een liedje voor hem zong, een handstand voor hem deed of alleen maar voorzichtig naar hem zwaaide.

Dat Zwarte Piet zwart was en dacht dat twee plus twee vijf was, vond toen nog niemand erg. Integendeel, hij maakte er veel kleine vrienden mee.

Ik verheug me bijna kinderlijk op het sinterklaasfeest. Er moet, vind ik, vaker en met meer overtuiging feest worden gevierd.

Hendrik Groen (pseudoniem), auteur van Zolang er leven is - Het nieuwe geheime dagboek van Hendrik Groen, 85 jaar. Meulenhoff, 2016.