©

Poëzie schrijven is bijna een gewoonte geworden. Maar is het ook een behoefte?

Column Remco Campert

Ik heb zojuist de drukproeven van mijn nieuwe poëziebundel nagekeken en zit nu een beetje te mijmeren. Zal ik hierna weer poëzie schrijven? Het zal haast wel, want het is nooit anders geweest. Het is bijna een gewoonte geworden. Maar is het ook een behoefte? Zou ik zonder kunnen? Kan ik iets beters verzinnen dan het schrijven van poëzie? Iets gevaarlijkers, iets avontuuurlijkers.

Wat ik bijvoorbeeld nauwelijks meer doe is reizen. Een ritje met de tram, veel verder kom ik niet. Ik reis alleen nog in mijn hoofd. Mijn hoofd omvat veel landen. Mijn herinneringen vervagen. Was het Frankrijk, Amerika, Spanje?