©

Minutieuze politieke memoires, soms iets te minutieus

Boek (non-fictie) - Zeven politieke levens - Wim Korthals Altes

In een cultuur waarin bestuurders het spreken niet met de paplepel is ingegoten en de afstand tot het schrijven nog veel groter is, moeten we juichen als een politicus zijn herinneringen vastlegt in een boek.

Frits Korthals Altes, 86 inmiddels, schreef Zeven politieke levens. Het gaat over zijn wederwaardigheden als advocaat, partijman van de VVD, minister van Justitie en nog zo wat. Hear, hear. Bijzondere dank gaat uit naar mevrouw Henny Korthals Altes-Matthijssen. Lange tijd, blijkt uit de verantwoording, wilde haar echtgenoot zich niet 'bezondigen' aan het opschrijven van petite histoire, maar zij drong aan en bovendien heeft zij sinds 1982 's mans archief bijgehouden - 'honderdveertig dik gevulde mappen'. Hij heeft er zes jaar aan gewerkt.

Wat levert al die vlijt op? Een aantal mooie, lezenswaardige hoofdstukken, bijvoorbeeld over de grote ontvoeringen van onder meer Heineken en Gerrit Jan Heijn die zich toevallig voordeden tijdens Altes' ministerschap tussen 1982 en 1989.

Zeven politieke levens

Non-fictie, Frits Korthals Altes, Boom; 668 pagina's; euro 39,90

Fascinerend is het verhaal over het transport van het losgeld voor Heineken en zijn chauffeur. De politie wilde een uv-camera om in het donker beelden op te vangen. De Engelse politie had zo'n camera en was bereid deze voor één nacht uit te lenen, dat wil zeggen te verhuren voor 100 duizend gulden. 'Ik vond het schandalig veel geld', moppert Altes begrijpelijk. Hoe hard het apparaat nodig was, bleek toen de volgers van de politie werden misleid en alleen de camera, die onder een helikopter hing, nog redding kon brengen. Altes: 'Dan slaat het noodlot toe. De camera zakt weg, het beeld staart het landschap in, de politie is het laatste spoor kwijt.'

Altes komt niet met grote onthullingen, maar verschaft uitleg en legt ook wel verantwoording af in zaken vol voetangels en fiasco's die het land op zijn kop zetten.

Toch was het fijn geweest als mevrouw Korthals zich lakser had betoond in al haar knippen en plakken. 'Van onschatbare betekenis', schrijft Korthals Altes, waren de 140 mappen voor het terugvinden van 'vele details'. Waren die maar nooit gevonden, al die minuscule bijzonderheden, ruimschoots opgelost in de oneindigheid van het heelal maar door een eigenwijze en enigszins ijdele oud-politicus alsnog aan de vergetelheid ontrukt.

Over een oud-ambassadeur die hij bereid vond bij te dragen aan een VVD-forumdiscussie in 1998. Of over een voorgenomen uitstapje naar Aruba: 'In mijn agenda teken ik bij maandag 9 november aan: 'NB: reserveren van za 130288 tot zo 210288 voor verlof in buitenland.''

Zo krijg je als vanzelf een verhaal van ruim 650 pagina's; veel daarvan eerder notulen dan leesboek.