Gideon Samson heeft een scherp gevoel voor de kracht van kwetsbare kinderen
© Jetske Looije000

Gideon Samson heeft een scherp gevoel voor de kracht van kwetsbare kinderen

Samson neemt zijn publiek grenzeloos serieus.

Jakob Zervakis heeft een treurig geheim: hij kan zichzelf onzichtbaar maken door zijn mond te houden en stil te zitten. Behalve zijn moeder en haar nieuwe vriend zijn er niet veel mensen die hem zien. Misschien zelfs niemand.

Tijdens de zomervakantie gaan zij naar een luxe hotel in Thailand en wordt hij naar het restaurant van zijn Griekse vader gestuurd. Hij is daar sinds zijn kleutertijd niet meer geweest en neemt voor de zekerheid dertig stripboeken mee. Zijn vader is toch de hele tijd aan het koken en raki aan het drinken met zijn nieuwe geliefde, Gertie, die 's nachts bloot door het huis loopt.

Maar Michális, van het strandtentje waar de moussaka naar karton smaakt, haalt Jakob met stralende lach uit zijn stripboeken en laat hem opnieuw kennismaken met het eilandleven. Als straks zijn Nederlandse vakantieliefde Puck komt, juicht hij, dan wordt het met zijn drieën allemaal nog mooier.

Jeugd

Gideon Samson,
Eilanddagen,
Leopold, 166 pagina's, €14,99. Vanaf 11 jaar

Gideon Samson (1985) heeft een scherp gevoel voor de kracht van kwetsbare kinderen. Misschien worden ze gepest of ernstig gemanipuleerd, toch zijn ze nooit alleen maar sneu. Ongevaarlijk ook al niet. In zijn oeuvre bestaat geen absoluut verschil tussen doen, meedoen en toekijken. Dat merkt Jakob als zijn nieuwe beste vrienden naast hem in het zand zitten te zoenen en blijkt dat hij voor Michális en Puck allesbehalve afwezig is.

In zijn vorige jeugdroman, Zwarte zwaan (2012), had Samson een moord, drie vertelperspectieven en diverse tijdssprongen nodig om zijn punt te maken. Nu, in Eilanddagen, vertelt hij een veel kleiner verhaal door de ogen van één persoon. De enige kunst die hij flikt, is het direct aanspreken van de lezer: Jakob is geen derde persoon, jij bent Jakob.

Samson neemt zijn publiek zó grenzeloos serieus dat het even lijkt alsof de schrijver ophoudt met schrijven, de lezer met luisteren en die muur van boekenpapier en kaftkarton er niet meer is. Het is nog maar de vraag of dat alleen maar fijn is. Want wie is er nu eigenlijk onzichtbaar?