Een onvoltooide droom, maar wel op Wikipedia

Jorrit Smink? Schreef voor Het Parool onder meer de Ajax-rubriek Staanplaats. Dicht zichzelf meer talent toe als trainer dan als voetballer....

Hoe komt hij in Chili terecht? Dat blijft lang een raadsel. Smink (1976) heeft het boek namelijk opgedeeld als een wedstrijd. Elke serie hoofdstukken wordt ingeleid door een terugblik naar zijn jongere jaren. De eerste flashback heet ‘de voorbespreking’, de laatste ‘de nabespreking’. Pas op het eind onthult hij dat hij naar Chili vertrok om er Spaans te leren. Hij leerde er zijn vriendin Carolina kennen. Ze gingen niet meer uit elkaar en zijn werk bij Türkiyemspor wakkerde de Chileense droom aan: kon Smink in die lange sliert van Zuid-Amerika slagen als trainer van een voetbalclub?Vertel het maar. Nee dus. Al bij zijn aanloop bij derde divisionist Pudahuel ontdekt hij de eerste voortekenen van het wespennest waarin hij zich heeft gestoken. Beloften worden even makkelijk gebroken als gedaan, veel spelers zijn lui of eigenwijs en bestuursleden houden er een eigen agenda op na. Smink vertelt over een van hen, alias ‘De Staart’, dat die vooral bedreven is in het ‘klaarpijpen van zijn schoothondje’, maar weet dan al dat zijn tijd in Pudahuel erop zit.Einde avontuur dus? Integendeel. Via via – zo loopt alles in Chili – krijgt hij de kans het bestuur van eredivisieclub Deportes Milipilla te overtuigen van de noodzaak van zijn komst. Het lukt en een zonderling avontuur breekt aan. De buitenlander en zijn Nederlandse toeverlaat Paul lopen opnieuw, maar dan in het groot, tegen dezelfde muren op en moeten schipperen tussen hun eigen belangen, die van de spelers – die dreigen te staken, omdat naar goede Chileense gewoonte de salarissen niet worden betaald – en het bestuur. Na een handvol verloren wedstrijden en gelijke spelen, weet Smink dat het einde oefening voor hem is. Jammer. Een onvoltooide droom. Maar op de clubpagina van Wikipedia staat hij als enige niet-Chileen toch mooi tussen de andere entrenadores van de potros, de hengsten.Steken we nog wat op? Dat je een oude Chileense voetballer moet waarderen of negeren, omdat hij anders de rol van de trainer overneemt. Dat de borstomvang van de vrouwen flink is toegenomen, doordat Chilenen tegenwoordig veel meer kip eten dan het duurdere rundvlees. Dat het voetbal er doorspekt is met corruptie en dat er weinig negers wonen. Degenen die er wel zijn, blijken jonge Afrikaanse spelers te zijn, die een Zuid-Amerikaanse voetbaldroom voorgeschoteld hadden gekregen. Maar in plaats van te voetballen, wassen ze borden, of ruimen ze tafels af.Het is dus ook een beschrijving van een leven in een vreemd land. Het had zelfs nog wat persoonlijker en meer privé mogen zijn. Nu gaat het vooral over voetbal en komen tientallen wijsheden van Van Gaal, Boot en Rijsbergen voorbij die Smink uit boeken heeft onthouden. Dat zijn er wat te veel.vk.nl/boeken