Luc De Vos, zanger van Gorki.
Luc De Vos, zanger van Gorki. © ANP

Complete, tikje traditionele biografie van Vlaamse pop-paus

Boek (non-fictie) - Vos - Het leven van Luc De Vos

Leon Verdonschot, Vos - Het leven van Luc De Vos (****), non-fictie.
Lebowski; 279 pagina's; euro 19,99.

Luc De Vos stond in Nederland nooit op een van de grote popfestivals. Ja, hij kon met zijn band Gorki de kleine zaal van Paradiso uitverkopen, maar zijn roem hier valt in het niet bij zijn heilige status in België. Het land was in 'nationale rouw', schrijft Leon Verdonschot in de biografie Vos, toen de zanger en schrijver in 2014 op zijn 52ste overleed aan ''acuut falen van een aantal vitale organen', een woordcombinatie die nog nooit iemand had gehoord'.

Gorki's bekendste liedje, Mia, is haast uitgegroeid tot het alternatieve Vlaamse volkslied, met de onvergetelijke zinsnede: sterren komen, sterren gaan/ alleen Elvis blijft bestaan. Voor iedereen die nooit verder is gekomen dan die hit, biedt dit boek een uitstekend instappunt om de man en zijn oeuvre volledig tot zich te nemen. En voor de diehard-fan is het ook een feest.

De Vos is een ideaal subject voor een biografie, een man van vele contrasten en paradoxen. Intellectueel en volks, gevoelig en horkerig, aartslui en vol verlangen, moppentapper in talkshows, mensenschuw op feestjes, een paljas op het podium, een binnenvetter daarbuiten. Een rockster die als dertiger bij zijn moeder woonde en geen exotischer eten dan spaghetti duldde. Een man van patronen, bijgeloof en rituelen. Een lul en een lafaard ook, soms.

Verdonschot, van wie meerdere muziekboeken en romans verschenen, schrijft het allemaal fijnzinnig, eerlijk en zorgvuldig op. 'Aan Wippelgem Eindeken woonden geen twijfelaars, geen creatievelingen, maar werkers. Nuchtere mensen, mensen met mate. Alles wat Luc niet was, alles wat Luc niet werd.'

Waar is Verdonschot zelf eigenlijk, vraag je je soms af. Hij heeft zichzelf weggecijferd

De ontstaansgeschiedenis wordt nauwkeurig gereconstrueerd, van plaat naar plaat. Verdonschot spreekt alle betrokkenen en citeert rijkelijk uit boeken en liedjes van De Vos. Het resulteert in een complete, grotendeels chronologisch vertelde, tikje traditionele biografie.

Waar is Verdonschot zelf eigenlijk, vraag je je soms af. Hij heeft zichzelf weggecijferd. Op zich knap, maar ook wonderlijk dat een romanschrijver, columnist en muziekrecensent niet meer de vrije hand neemt om de teksten en sound van Gorki te duiden.

Zonde, want de spaarzame keren dat Verdonschot wél de vrijheid neemt conclusies te trekken, blijken de moeite waard. Neem de beschrijving van De Vos als innemende tv-persoonlijkheid: 'De lach van Luc was de lach van de ontwapening. De lach van een jongetje dat zojuist iets had gezegd dat hij eigenlijk niet durfde. Nooit triomfantelijk na een slimme opmerking, altijd met een guitigheid die weinig mannen na hun kinderjaren nog weten te behouden.'