Bundel bevat Becketts essentiële werken - sfeer is belangrijker dan inhoud
© RV

Bundel bevat Becketts essentiële werken - sfeer is belangrijker dan inhoud

Boek (fictie) - Kort proza

Essentieel proza van Beckett.

Kort proza

(****)

Fictie

Samuel Beckett

Uit het Frans vertaald door Anneke Brassinga.

Vleugels;
48 pagina's; euro 20,85

Mevrouw Rooney in het hoorspel Allen die vallen is op weg naar het station, Winnie in Happy Days zit tot haar nek vast in beton, Vladimir en Estragon wachten op Godot. De personages van Samuel Beckett (1906-1989) zijn eindeloos in beweging of juist voor altijd ergens tot stilstand gekomen. Onbestemde plaatsen met inwisselbare types die daar thuis lijken te zijn, die voortgaan of juist roerloos staan of liggen: het zijn ook de onderwerpen in het korte proza van Beckett, dat nu voor het eerst in het Nederlands is vertaald door dichter en vertaler Anneke Brassinga. Poëtische teksten waarin sfeer belangrijker is dan plot en waaraan de lezer zelf betekenis moet geven.

In 'Bing' komen geen werkwoorden voor (alleen voltooid deelwoorden als bijvoeglijke naamwoorden), maar je krijgt een claustrofobisch gevoel bij de woorden die Beckett wél gebruikt. Er is een witte ruimte, er is hitte, er is iemand die daar staat. 'Licht hitte muren wit stralend éen bij twee meter. Lijf naakt wit vaste stand éen meter hop andere stand.' De uitgever suggereert op de achterflap de teksten hardop te lezen en dat werkt hier inderdaad goed.

In het langste 'verhaal', 'Genoeg', vertelt een vrouw over haar eindeloze tochten met een veel oudere man, zo krom dat zijn romp een rechte hoek maakt met zijn benen. Ze voeden zich met op de grond groeiende bloemen; de grond is hoe dan ook het enige dat de man kan zien. Ze zijn zo met elkaar versmolten dat de vrouw alleen via hem waarneemt, ze vraagt zichzelf niets af. Op een dag gaat ze alleen verder. De aftakeling, het inwisselbare en zinloze van het leven: deze teksten herbergen de essentie van Becketts werk. 'Vanaf nu ga ik alles uitwissen behalve de bloemen. Geen regen meer. Geen bulten meer. Niets dan wij tweeën door de bloemen sjokkend.'