Elon Musk

Elon Musk

Non-fictie

Als we ooit Mars koloniseren, danken we dat mede aan Musk

Elon Musk zette eerst de auto-industrie en toen de ruimtevaart op z'n kop.

Je zult maar een biografie willen schrijven over een zwijgzame man die zestien uur per dag werkt, tijd noch zin heeft in lange interviews en die bovendien alles wat je noteert wil controleren en verbeteren. Als een beetje biografie ook nog eens minimaal vierhonderd pagina's moet tellen om serieus genomen te worden, weet je dat technologiejournalist Ashlee Vance niet te benijden is.

Saai

Zijn boek over Elon Musk, grondlegger van onder meer de elektrische-automaker Tesla en ruimtevaartbedrijf SpaceX, is een tamelijk taaie verhandeling geworden over het wel en wee van de dotcomsector, de trubbels die horen bij het oprichten van nieuwe ondernemingen en de werking van raketmotoren in het algemeen. Het boek waarvan onlangs de Nederlandse vertaling verscheen, wil maar niet spannend worden.

Zijn daden benne groot, maar mijn hemel, wat is de man zelf kennelijk saai - of niet bereid de biograaf een kijkje in zijn innerlijk leven te geven, wat Vance in het begin van het boek ook laat doorschemeren. Daar komt bij dat Musk ook zijn omgeving goed lijkt te controleren, want het lukt de auteur nauwelijks Musks dierbaren en ex-dierbaren opmerkelijke ontboezemingen over hem te ontlokken. Daardoor is dit boek vooral een biografie van Musks bedrijven.

Opgepimpte raketten

Niet aan beginnen dus? Dat is de vraag. Wie het werk leest - zoals ik aanvankelijk deed - met het idee de persoon Musk beter te leren kennen, zal het vermoedelijk na enkele tientallen pagina's terzijde leggen. Wie meer wil weten over wat deze entrepeneur-snuiter voor opmerkelijke bedrijven heeft opgericht en hoe hij er door vastberadenheid in slaagt telkens te bereiken wat hij zich heeft gedroomd, zal meer genoegen beleven.

Neem deze anekdote: Musk is naar Rusland gereisd om daar een paar opgepimpte ballistische raketten te kopen. Maar de gesprekken verlopen stroef, ondanks de met wodka doordrenkte lunches, en Musk besluit in het vliegtuig naar huis dan maar zijn eigen raketten te gaan bouwen. Nog tijdens de vlucht overhandigt hij de mannen die hem vergezellen een spreadsheet waarin hij nauwgezet heeft uitgewerkt wat er nodig is om tegen beperkte kosten (de man is miljardair) een eigen raket te ontwikkelen. Wie de ontwikkelingen rond SpaceX een beetje heeft gevolgd, weet hoe goed Musk hierin is geslaagd.

Krankzinnig plan

Over Musks grootste drijfveer - de basis leggen voor het koloniseren van Mars - kom je als lezer maar weinig te weten. Dat gebeurt pas tegen het einde van het boek, als Vance Google-oprichter Larry Page uitgebreid aan het woord laat over de band die hij en Musk hebben ontwikkeld. Page vertelt dat het Musk tot twee keer toe gelukt is een krankzinnig plan met succes uit te voeren: het op z'n kop zetten van zowel de auto-industrie als de ruimtevaartindustrie. 'Hij heeft het twee keer gedaan. Dat kan niet alleen maar geluk zijn.' Dus vindt Page dat Musk de kans moet krijgen om ook het derde krankzinnige plan uit te voeren.

Of het gaat lukken Mars te koloniseren, weten we voorlopig niet. Musk denkt zelf daarvoor hooguit de basis te kunnen leggen tijdens zijn leven, dat hopelijk nog enkele decennia zal duren. Dat Vance's boek het definitieve portret is van Musk, zoals The New York Times schreef, is daarom zeer onwaarschijnlijk. Daarvoor zullen we nog een jaartje of twintig geduld moeten hebben.