We mochten op een doorzonwoning passen, dé plek voor een film over burgerlijkheid
© Goodness Shamrock (CC-BY 3.0)

We mochten op een doorzonwoning passen, dé plek voor een film over burgerlijkheid

Het beste hippieverhaal

In de zomer van 1970 had ik me als braaf gymnasiummeisje van 16 jaar weten in te dringen in een groep studentikoze krakers, allemaal een stuk ouder dan ik. Wat ze studeerden bleef onduidelijk, ook waar ze precies van leefden. Ze aten macrobiotisch, blowden en ik vond het allemaal prachtig. Ik kreeg rijst met uien; voor de hasj vonden ze mij nog te klein.

Een van hen wilde een film maken, een aanklacht tegen burgerlijkheid en een pleidooi voor de eeuwigdurende vrijheid. Zijn schoonzus bewoonde met haar man een Drentse doorzonwoning, een perfecte illustratie van Nederlandse burgerlijkheid. Gelukkig gingen ze een week met vakantie. We mochten op het huis passen, om de poezen eten te geven.

Een enthousiaste twintigkoppige filmploeg nestelde zich in het fort van burgerlijkheid. Als assistent bestond mijn rol uit het zetten van koffie en het rondbrengen van tompoezen. Als filmster huppelde ik met langharige leeftijdgenootjes bloot rond in de tuin.

Midden in de opnamen ging de telefoon: de eigenaren stonden op het punt weer naar huis te komen en wilden weten hoe het allemaal verliep. 'Geweldig!', krijste ik euforisch. 'We zijn hier met zijn allen om een maatschappijkritische film te maken! Leuk hè?' Een half uur later arriveerde een telegram. 'Dit gaat te ver. Over een uur zijn we thuis. Opruimen en iedereen weg.' De filmploeg droop af. De hippies waren niet eens boos op me.

Corinne de Beer, Velserbroek

Wie overtreft dit beste hippieverhaal? didu@volkskrant.nl