Van uitkopen naar uitroken

Amsterdam heeft al jaren een gecompliceerde relatie met Wallen-koning ‘Dikke’ Charles Geerts. Een deal met de gemeente mislukte, wat een streep door zijn vergunningen betekende....

Elf maanden geleden, op Oudejaarsdag 2005, verzamelde zich een bijzonder gezelschap op het kantoor van de Amsterdamse notaris Monique Laenen. Voor hen lag, ter ondertekening, een verkoopakte van drie raambordelen op de Amsterdamse Wallen. Aan de ene kant van de tafel zaten drie zwaargewichten uit de rosse buurt. Allereerst was dat ‘Dikke’ Charles Geerts, eigenaar van eenderde van de ‘ramen’ op de Wallen en goed voor tientallen miljoenen euro’s. Als tweede schoof een vertegenwoordiger aan van bordeelhouder en ex-drugsverdachte Bert ‘Shout’ Cirkel. Daarnaast zat Tonnie van Eunen, de inmiddels overleden ex-ambtenaar en witwasser. Aan de andere kant zat Ronald Wiggers, directeur van het keurige NV Stadsgoed. Dat vastgoedbedrijf werkt nauw samen met de gemeente om de Wallen ‘op te schonen’. Om de verpauperde Geldersekade te verfraaien, wil hij daar van het Wallen-trio drie prostitutiepanden kopen. De deal is zorgvuldig voorgekookt op het stadhuis. De drie panden moeten voor 1,3 miljoen euro worden gekocht door Stadsgoed. Dat belooft de vervallen raambordelen om te bouwen tot fraaie huurappartementen. Geerts, Cirkel en Van Eunen willen wel verkopen, maar stellen een belangrijke voorwaarde. Hun prostitutievergunningen op de Geldersekade en aan de Oudezijdsvoorburgwal, voor in totaal 13 ramen, willen zij verhuizen naar twee straatjes in het hart van het Wallengebied. Mislukt die verhuizing, dan gaat de deal niet door. En dan krijgt Stadsgoed niet de kans om de kade nabij het Centraal Station een facelift te geven. De gemeente voert al enkele jaren beleid om criminelen te weren op de Wallen. Dat gebeurt bijvoorbeeld door aankopen van strategisch gelegen panden, die verloederen in handen van dubieuze eigenaren. Ook worden panden weggekocht voor de neuzen van bijvoorbeeld Hells Angels. Daarbij ligt steevast het verwijt op de loer dat de gemeente en Stadsgoed zaken doen met criminelen. Met de wet Bibob (Bevordering Integriteitsbeoordelingen Openbaar Bestuur) heeft de gemeente sinds 2003 nog een instrument gekregen om criminelen op de huid te zitten. Zij kan ze eenvoudig vergunningen weigeren. De gemeente weet eind 2005 precies met wie zij Stadsgoed aan tafel laat zitten. Over Geerts, Cirkel en Van Eunen liggen in het stadhuis dikke dossiers met verhalen over criminele activiteiten en connecties. Een maand voor de bijeenkomst staat een gedetailleerd artikel over een van de aan te kopen panden in Het Parool. De Geldersekade 42 staat centraal in een witwascarrousel van bekende criminelen. In de loop van dit jaar loopt de Geldersekade-deal alsnog spaak. De eigenaren komen niet door de integriteitstoets van de gemeente. Door hun vergunningen wordt een streep gehaald. De gemeente-strategie richting Geerts blijkt definitief gewijzigd: van uitkopen naar uitroken. Geerts heeft beloofd de beslissing van de gemeente tot bij de Raad van State aan te vechten. Hij mag de panden ook verkopen, maar dan wel aan een bonafide eigenaar.