Het moeilijkst is de botheid van professionals

Willem Vissers schrijft wekelijks over het leven van zijn gehandicapte zoon Samuel

Het lijkt misschien gezeur, maar het is desinteresse, of gebrek aan kennis. Bij zogenoemde kenners.

Voor zover verdriet te controleren is, hebben wij het verdriet om Samuel aardig onder controle. Het zit vermoedelijk goed verstopt. Het knaagt hier en daar, maar het is een draaglijk knagen. Jazeker, we maken ons zorgen over hoe het verder moet met dat afhankelijke mannetje als wij oud en versleten zijn, maar openlijk verdriet? Tranen? Nee, dat valt mee. Misschien bewaren we onze tranen voor later, als we ze echt nodig hebben.

We hebben altijd gedacht: Samuel is ons overkomen, met al zijn handicaps.

Volg en lees meer over:

Reacties (3)

U hebt javascript nodig om een reactie achter te laten.
Plaats een reactie Nog 600 tekens
  • hjeilander -
    Verplichte lesstof voor iedere professional in de zorg. van laag tot hoog (die vooral). En mooi ingehouden verwoord. Henk Eilander Klinisch neuropsycholoog GGW
  • jan jager -
    mooi
  • J. Stam -
    Prachtige rapportage. En dat jullie zo humoristisch en vrolijk blijven met een dergelijk zwaar gehandicapt kind. Hulde!