Call me by your name.
Call me by your name. ©

Call Me By Your Name, All the money in the world en De kunst van het lachen

De Nieuwe Oogst

Wat kwam er de laatste dagen voor moois bij in het cultuuraanbod? De V-specialisten kiezen hun favorieten, van een meeslepende zomerliefde tot een wraakzuchtige moeder in twee fraaie films.

Film: Call Me By Your Name

recensiespiegel

Regie Luca Guadagnino.

Simpel gesteld gaat Call Me by Your Name over de zomerliefde tussen de 17-jarige Elio (Timothée Chalamet) en de 24-jarige Oliver (Armie Hammer). Het grootste deel van de ruim twee uur durende film draaien Elio en Oliver schitterend om elkaar heen, tijdens een broeierige zomer in Noord-Italië waarin de perziken zwaar aan de takken van fruitbomen hangen, de warmte zindert en de insecten zoemen. Ergens tijdens de fietstochtjes en zwempartijtjes groeit hun vriendschap uit tot een zielsverwantschap, zonder dat precies valt te reconstrueren wanneer dat gebeurt.

Floortje Smit

Film: All the Money in the World

Regie Ridley Scott.

Meesterlijk, zoals in deze kostuumfilm wordt gespeeld met de verwachtingen van de toeschouwer. All the Money in the World, naar John Pearsons boek Painfully Rich: The Outrageous Fortunes and Misfortunes of the Heirs of J. Paul Getty (1995), is een onvervalste parabel over de waanzin van het grote geld, gecamoufleerd als een in maffiasferen ondergedompelde thriller. De kleinzoon van oliemagnaat Getty is ontvoerd, maar Getty - een moderne Scrooge - is niet van plan het losgeld te betalen. Het is vooral Getty's onwrikbare houding die blijft fascineren. Waarom stelt de man, voor wie 17 miljoen dollar losgeld een schijntje is, zich op als een onneembaar fort?

Kevin Toma

Jeugdtheater: Comeback door Beumer & Drost

recensiespiegel

Tournee t/m 23 maart.

Acteur en theatermaker Peter Drost neemt met muzikant en speler Aaf Gerhardt in Comeback (vanaf 8 jaar) kijkcijferkanonnen op de hak. Vanaf de eerste scène gaat het duo er met pruiken en pakken vol in. Met nauwelijks decorstukken, maar des te meer filmbeelden op de achterwand, rennen de twee van 'backstage' naar 'opnamestudio' en van 'afzeikjury' naar een 'candidcamera-vakantiehuisje'. Dat bedenker Drost en regisseur Michael Helmerhorst voor bijrolletjes op de videowand BN'ers als Tom Egbers en Ad Visser hebben weten te strikken, werkt dubbelgrappig.

Annette Embrechts

Theater: Romeo en Julia door Toneelgroep Oostpool

recensiespiegel

Tournee t/m 24 maart.

Shakespeare on speed is het, de bewerking die Kasper Tarenskeen en Jan Hulst maakten van Romeo en Julia voor Toneelgroep Oostpool. De twee gingen verrukkelijk blasfemisch te werk. Het tempo ligt hoog, er wordt lekker hedendaags gevloekt (kanker! chill de fuck down!) en de humor staat fier voorop: tragedie werd komedie. En dan zijn er natuurlijk de twee gedoemde geliefden, spil van de voormalige tragedie; de tienerverliefdheid is volkomen invoelbaar. Abe Dijkman is bovendien een zeer charmante Romeo, bronstig en gekweld tegelijk; een stiekeme romanticus met een ondeugend lachje.

Herien Wensink

Beeldende kunst: De kunst van het lachen

Humor in de Gouden Eeuw. Frans Hals Museum, Haarlem, t/m 18 maart.

De kunst van het lachen werpt een wijd net uit. Er zijn komische types: narren, waardinnen en vrolijke drinkers; er zijn boertige taferelen en er is satire met vermenselijkte dieren als rechtsprekende olifanten en boekhoudende uilen. De expositie beschikt over een baaierd aan sterke bruiklenen, en een catalogus met intelligente essays en, niet vanzelfsprekend, lezenswaardige lemma's.

Stefan Kuiper

Film: Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

recensiespiegel

Regie Martin McDonagh.

Mildred Hayes (Frances McDormand) is woest, in Three Billboards Outside Ebbing, Missouri. Voorstelbaar: haar tienerdochter is verkracht en vermoord en de nitwitten van de lokale politie hebben na maanden nog geen idee door wie. Om hen ter verantwoording te roepen en aan te sporen, zet ze drie enorme borden buiten het stadje neer. De rouwende moeder wordt gedurende film steeds meedogenlozer in haar doen en denken. Woede die woekert in het hart, zo toont regisseur en scenarist Martin McDonagh doet niet aan empathie of morele bezwaren. Die morele glibberigheid is de kracht van Three Billboards.

Floortje Smit