Zomer (5)

Balance, De Mikkers, Als een balletje, Een Boule Plezier, hebben het niet gehaald. Bij de oprichtingsvergadering op 20 november 1995 werd door de naamgevingscommissie met ruime meerderheid van stemmen gekozen voor Boulamis ('voor veel vrienden van het spel die als gezamenlijk kenmerk een vraatzuchtige honger naar de bal hebben')....

Bunschoten had vijfenzestig verenigingen, maar een voor Jeu de Boules was er nog niet. Er zijn inmiddels zestig leden. Voorlopig zijn ze te gast op het terrein van sportpark de Vinken, waar een in de avonduren opgeknapte bouwkeet dienst doet als clubhuis.

De definitieve locatie is wat onzeker geworden. De gemeente heeft wel een plek toegezegd, maar de architect van het zangkorengebouw dat daar ook gepland is, heeft bezwaar aangetekend: het jeu de boules-gebouwtje zou het zicht op zijn architectuur wegnemen. Hans, de voorzitter van Boulamis, is zelfs al anoniem gebeld: 'Wij willen jullie daar niet.' Toen werd er opgehangen.

Er is nog een probleem: Tom, een pietje precies, heeft van een gele tuinslang kleine hoepels gemaakt. Daar moet je in gaan staan als je gooit. Dat heeft hij eens ergens gezien. Maar het staat nergens in de spelregels. Zelfs bij officiële wedstrijden wordt volstaan met een halve cirkel in het zand, met de hak van de schoen of een stokje getrokken. Maar dat is Tom gewoon niet exact genoeg. De helft van de spelers weigert ermee te spelen: 'Er ontstaat een subcultuur die afwijkt van de bestaande cultuur in heel Nederland en omstreken.'

Vanavond zijn zestien spelers opgekomen voor de onderlinge competitie. Je gooit een klein balletje (de but) een paar meter weg. Drie stalen ballen van 720 gram probeer je daar zo dicht mogelijk bij te leggen. De tegenpartij mag ook jouw bal wegketsen (tireren).

Teuni heeft bij de Aldi een heel setje ballen in foudraal gekocht voor ¿ 16,98. Ze zien er helemaal niet minder uit dan die van ¿ 120,- van Jaap.

Er wordt wel degelijk voor de winst gespeeld. Steven en Jannie winnen na een hopeloos lijkende achterstand van Kees en Fransje. Kees wordt humeurig. Kan hij niet tegen zijn verlies? 'Het is een soort arrogantie, ik verbeeld me dat ik een betere speler ben dan ik ben en dan ga ik me aan mezelf ergeren, en ergernis drijft je in steeds slechter spel.'

Kees is mijn vriend.

Als ik niet meer weet hoe het verder moet met mijn leven, praat ik met hem. Dan begint hij prikkende vragen te stellen. Tenslotte analyseert hij. Ik kom er nooit zo goed vanaf als ik had gehoopt. Dat helpt erg.

(We lachen ook veel).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden