'Ze schepen je af met snoepjes'

Nog niet eens zo lang geleden stonden ze in de rij om zich met Settimio Di Capua te laten vereeuwigen, maar de tijden zijn veranderd....

Van onze correspondentEric Arends Eric Arends

ROME ‘Hello, take picture?’ Wie in Rome vanuit het metrostation Colosseo de weg oversteekt om ’s werelds beroemdste amfitheater te gaan bekijken, loopt rechtstreeks in de armen van Settimio Di Capua. Vrijwel dagelijks staat de 50-jarige Di Capua daar, gehuld in de kleren van een Romeinse soldaat. Voor een paar euro laat hij zich graag op een foto vereeuwigen, schouder aan schouder met een groep jolige jonge Duitsers, of een roedel kortgebroekte Japanners.

Maar de laatste maanden moet hij zich de blaren op de tong kletsen om toeristen te verleiden. ‘Ze houden de hand op de knip’, zegt Di Capua in de schaduw van wat struikgewas aan de voet van het Colosseum. ‘Vooral Fransen zijn zuinig. Ik heb niets tegen Fransen, ik ben zelfs met een Française getrouwd geweest. Maar ze zijn echt vreselijk. Amerikanen waren ooit de beste klanten. Maar die geven je nu hooguit een dollar. Dat is 60 eurocent – en die moet ik delen met twee van mijn compagnons, want de regel is dat je met z’n drieën op de foto gaat. Vraag je vijf dollar, dan zeggen Amerikanen: voor vijf dollar eten we een hele lunch in een fastfoodrestaurant.’

Twee jaar geleden loonde het voor de twintig ‘centurions’ nog de moeite om met een namaakhelm op het hoofd en een houten zwaard in de hand naar de klikkende camera’s te zwaaien. ‘Er waren dagen dat ik 300, 350 euro verdiende’, vertelt Di Capua. ‘De mensen stonden voor me in de rij, met het geld in de hand. Dat waren gouden tijden. Maar het toerisme is belachelijk hard achteruitgegaan. En de toeristen die wel komen, geven niets uit. Als je hier ’s avonds komt, zie je overal blikjes en kartonnen bordjes liggen; naar een bar of restaurant gaat niemand meer.’

Honderd foto’s worden er nu dagelijks van hem gemaakt, schat Di Capua. ‘Voor ongeveer de helft daarvan weten we iets te vangen. Wat een foto kost, hangt van de toerist af. Als hij vers van een cruiseschip komt, of met een chauffeur arriveert, dan vragen we 5 of 10 euro. In andere gevallen vragen we een vrijwillige bijdrage. Gemiddeld krijgen we pakweg 3 euro per foto. Dat is dus 150 euro per dag.’

‘Maar dat bedrag moet ik delen met twee anderen, dus ik houd 50 euro over. Als ik geluk heb, verdien ik dat in een paar uur. Maar meestal doe ik er een hele dag over.

‘Veel toeristen schepen je tegenwoordig af met een snoepje. En je moest eens weten hoeveel foto’s er stiekem worden gemaakt, zonder te betalen. Gaan ze op een afstandje staan, zoomen ze in en drukken af. Daar kan ik niets van zeggen, want ik sta hier gewoon, dus ja.’

Di Capua heeft er een tweede baan bij moeten nemen, zoals vele Italianen. Na zijn optreden als centurion gaat hij elders in de stad verder als schilder/metselaar. Hij moet wel: een gezin met drie kinderen, van wie de oudste nota bene studeert, houdt zich in Rome niet staande met 50 euro per dag.

‘Ik zit in totaal op maximaal 3.000 euro per maand. Dat is voor ons nét genoeg om te overleven, want Rome is peperduur. Ik zou deze stad niet graag inruilen voor een andere. Ik ben hier geboren. Maar alleen aan huur betaal ik al 1.000 euro. En dan hebben we een heel gewoon driekamerappartement, ver buiten het centrum.

‘Om hier met een gezin een normaal leven te leiden, moet je minimaal 5.000 euro per maand verdienen. Mijn vrouw is onderwijzeres en komt al een paar jaar nergens aan de bak. We leven voornamelijk op pasta, fruit en groente. Vlees aten wij voorheen een keer per week, nu een keer per maand. En als deze crisis aanhoudt, moeten we ook op zoek naar een kleinere woning.’

Maar! Zo ver zal het niet komen, weet Di Capua. Harde argumenten voor die stelling heeft hij niet, behalve dat ‘de regering zegt dat het ergste voorbij is’. Daar klampt Di Capua zich aan vast. ‘Ik wil optimistisch blijven. En eerlijk gezegd lijkt het erop dat de toeristen mondjesmaat terugkomen. Ze geven nog weinig uit, maar er ís weer wat toerisme. Dat is een begin. Daarom geloof ik dat we er bovenop komen. Ook al omdat ik niets anders heb om in te geloven.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden