We blijven nog éven thuis. Dit is er te beleven

Een onterecht onderbelichte Netflixserie, muzikale livestreams, film, fotografie en theater. Dit zijn onze cultuurtips voor deze week.

De serie Anne with an E is gebaseerd op het beroemde Canadese kinderboek Anne of Green Gables uit 1908.

Serie

Anne with an E

Net als hoofdpersoon Beth uitThe Queen’s Gambit nóg zo’n hartveroverende roodharige in een Netflixserie: Anne (with an E) is een arm weesmeisje dat na gruwelijke jaren in een kindertehuis eindelijk een thuis vindt. Op een boerderij, bij een stugge, oudere vrouw en haar broer – die vaak niet weten wat ze aanmoeten met de impulsieve, fantasierijke, onweerstaanbare puber Anne (met een e dus, alsjeblieft, ‘dat is zo veel eleganter dan An’). De serie is gebaseerd op het beroemde Canadese kinderboek Anne of Green Gables uit 1908. Maker Moira Walley-Beckett, die ook Breaking Bad schreef en produceerde, omarmde de antieke suikerzoetheid van het boek, maar ze voegde ook een flinke scheut hedendaags feminisme, anti-racisme en humor toe aan de serie die alweer uit 2017 stamt, maar in Nederland onterecht nogal onderbelicht bleef. Tijd voor een inhaalslag dus, want Anne with an E is prachtig gemaakt coming of age-drama en bijna net zo verslavend als The Queen’s Gambit

Theater

Op de Koffie, Nieuw Utrechts Toneel, 10 t/m 31 januari, in en om Utrecht

Op de koffie is een theatrale huiskamervertelling over eenzaamheid, sociale drempels en verbinding. In januari 2021 trekt een gezelschap van (maximaal) drie makers van het Nieuw Utrechts Toneel (NUT) langs 24 huiskamers in Leidsche Rijn en Utrecht. Zij presenteren een voorstelling op basis van gesprekken met cliënten van zorginstelling Lister. Lister begeleidt mensen wier leven (tijdelijk) ontwricht is geraakt door psychische kwetsbaarheid, biedt ondersteuning en soms huisvesting.

In Op de koffie stellen de makers van NUT zich de vraag of er wel zo’n groot verschil is tussen Lister-cliënten en hun buren en buurtbewoners. Kennen we allemaal niet gevoelens van eenzaamheid en isolement? En kunnen we daar, zonder al te veel ongemak en schaamte, misschien met elkaar over praten? Op de koffie belooft een troostrijke theatrale poging te zijn om vaker met elkaar in gesprek te gaan. Bij een kopje koffie.

Klassiek

Rotterdams Philharmonisch met Beethovens Negende symfonie, stream te zien t/m 10 januari

Ook al mogen orkesten al weken niet voor publiek optreden, ze zitten niet stil. Zo was het Rotterdams Philharmonisch bijzonder creatief deze lockdown: het nam alle symfonieën op in kamermuziekbezetting, in beeld en geluid, en zette de resultaten daarvan op de website – bij wijze van online adventskalender kwam er steeds een filmpje bij. Alleen de grootste, de Negende symfonie – daar heb je een koor en zangsolisten voor nodig – werd wel in bezetting opgenomen zoals je die in het ‘oude normaal’ tegenkwam. Om genoeg afstand te kunnen houden, werd niet gespeeld in de vertrouwde Grote Zaal van De Doelen, maar in de nieuwe RTM Stage van Ahoy. Drie van de vier vastgelegde solisten moesten wegens corona- en quarantainemaatregelen worden vervangen, maar uiteindelijk stond het er allemaal mooi op, met drone-shots en al. Dirigent is Andrew Manze, het Rotterdam Symphony Chorus zingt over schöne Götterfunken. De stream is tot en met zondag te zien.  (rotterdamsphilharmonisch.nl)

Pop

The Jayhawks: livestream, 10/01

The Jayhawks, een ook bij vele popfans favoriete rootsband van de jaren negentig, zijn goed bezig in coronatijd. In juli bracht het gezelschap de plaat XOXO uit, met meeslepende countryliedjes en natuurlijk het bekende vocale krachtwerk. Ze hebben inmiddels een berg eigen werk – XOXO was de elfde studioplaat – maar de Jayhawks laten zich voor één keer ook los op de covers, voor een livestream die het hoopvolle jaar 2021 af mag trappen. 

Op 10 januari spelen de Jayhawks een selectie van hún favoriete songs van anderen. Welke covers dat zijn, dat laat de band nog niet los. Reden te meer om even af te stemmen. De kaarten kosten 16 euro en de show is na de livestream nog twee dagen te bekijken via het digitale muziekplatform Mandolin.com.

Fotografie

Eregalerij van de Nederlandse fotografie, vanaf 21 januari, Nederlands Fotomuseum, Rotterdam

De oudste foto dateert uit 1841, zoveel weten we al. En die vormt het eerste beeld van de nieuwe Eregalerij van de Nederlandse fotografie, 99 beelden, met ‘iconische waarde’, uitgekozen door vooraanstaande Nederlandse fotocuratoren. Van der Elsken zit er natuurlijk bij, maar welke foto uit dat enorme oeuvre? Rineke Dijkstra, idem dito. Welke fotografen halen de erelijst? Samen vertellen de foto‘s de indrukwekkende geschiedenis van de fotografie in Nederland. Die ene foto die de honderd moet volmaken wordt bepaald door het publiek.

Film

Kom hier dat ik u kus (Sabine Lubbe Bakker, Niels van Koevorden)

Sabine Lubbe Bakker en Niels van Koevorden maakten in 2013 hun droomdebuut met de documentaire Ne me quitte pas, een zeer innemend portret van twee aan elkaar verknochte Waalse drinkebroers. Met Kom hier dat ik u kus, na Vele hemels boven de zevende (2017) de tweede Griet op de Beeck-verfilming, zetten ze een geslaagde stap naar fictie. Terecht wonnen ze op het Nederlands Filmfestival de prijs van de Nederlandse filmkritiek. Als complex portret van een gemankeerde heldin doet de film niet onder voor het boek.

Sinds de dood van haar moeder, omgekomen bij een auto-ongeval, lijkt Mona uit Kom hier dat ik u kus soms bijna onzichtbaar. Dat verandert niet wanneer ze volwassen is (een rol van Tanya Zabarylo): anders dan haar eigengereide broer Alexander (Tijmen Govaerts) gaat Mona nog steeds kopje onder in de vreugde en – vooral – het ongeluk van anderen. Wordt ze niet gedomineerd door haar vader (Tom Vermeir) of stiefmoeder (Wine Dierickx), dan wel door geliefde Louis (Valentijn Dhaenens) en toneelregisseur Marcus (Stefan Perceval), voor wie ze zich uitslooft als dramaturg.

Fijn dat Lubbe Bakker en Van Koevorden op het beoordelingsvermogen van hun publiek vertrouwen en de lading van scènes vooral suggereren. Op de Beecks zinnen zijn niet omgesmeed tot een duidende voice-over. De film bevat ook nauwelijks sturende muziek, uitgezonderd de kerstklassieker Silver Bells, die in elk deel van de film (‘De moeder’, ‘De liefde’, ‘De vader’) opduikt: drie keer gezongen door een man, één keer door een vrouw. Alsof Mona eindelijk haar eigen stem vindt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden