Beter LevenLust & liefde

‘Vrienden zeiden: hij is in de war, blijf uit zijn buurt, hij wil niks van je’

null Beeld Sasa Ostoja
Beeld Sasa Ostoja

Loekie (26) vrijde de sterren van de hemel met haar sprookjesprins, maar hij liet haar nooit dichterbij komen. Het lukte haar niet om zich bij hem te ontspannen.

Loekie, 26:

‘Iedereen zegt: blokkeren die gast. Hij doet je meer kwaad dan goed. Maar ik houd al bijna een jaar van hem. Wat er was of is tussen ons, hebben we nooit een relatie genoemd. In het begin, vorig jaar april, wandelden we alleen maar. We naderden elkaar niet dichter dan anderhalve meter, dus daar liepen we door het park, door de straten, zinderend van verlangen; we kusten nog niet eens. Toen die spanning eindelijk werd doorbroken, bleek de seks met hem ongelofelijk intens. De plotselinge intimiteit in combinatie met zijn buitenlandse afkomst, de vreemde taal die ik gedwongen was met hem te spreken, zijn on-Hollandse manier van kleden en zijn zwarte haar maakte hem tot mijn sprookjesprins. Hij was de next level-man. Hij was een man die tijdens een verblijf in Zweden hout zaagde en daar een blokhut mee bouwde, hij was een man die aan zichzelf genoeg had. Al benoemde ik dat laatste niet, want daarmee had ik mezelf bij voorbaat buiten spel gezet.

Ik stelde me voor hoe wij lang samen zouden blijven, dat we de wandeling door Limburg die we afgelopen zomer maakten, nog eens zouden herhalen, maar tegen de tijd dat dat gebeurde, was de balans al aan het omslaan van magie naar onbereikbaarheid. Het evenwicht daartussen is zo precair. Nooit hebben wij het punt bereikt waarop ik een beetje onnozel kon kletsen over het leven van alledag, waarop ik onderuitgezakt op een bank dat hyperzelfbewustzijn dat iedere beginnende verliefdheid kenmerkt, van me kon laten afglijden. Je volkomen op je gemak voelen, wat voortvloeit uit vertrouwdheid, daarnaar heb ik alleen maar gestrééfd. En hij? Hij zat te veel met zichzelf in de knoop om zelfs maar over verdieping te kunnen nadenken.

Hij is een Zuid-Europeaan in Nederland in coronatijd. We leerden elkaar kennen op Happn. Zijn werk als architect was de reden dat hij hier woonde en dat nam hij erg serieus. Eens, toen ik hem vroeg of we elkaar niet vaker konden zien dan één keer per week, zei hij: dat kan ik me niet permitteren. In zekere zin bleef er altijd afstand tussen ons, en misschien was de seks daarom wel zo goed, tijdens de seks waren we wél gelijken. Op de overige momenten adoreerde ik hem en hield hij mij af. Als ik zei: zullen we even langs mijn zusje lopen?, dan was zijn antwoord: nee, daar ben ik niet op voorbereid. En toen we na een leuk weekendje weg weer naar huis reden, zei hij: ik wil graag voor het eten weer thuis zijn, want ik wil me voorbereiden op maandag.

Dat we ook naar een van onze beider huizen hadden kunnen rijden en samen wat eten hadden kunnen bestellen waarna hij wat was gaan werken en ik iets anders was gaan doen, paste niet in zijn manier van denken. De momenten dat we elkaar zagen waren zorgvuldig gepland, de perioden tussen die ontmoetingen lang genoeg om de verwachtingen tot grote hoogten te stuwen. In zijn gerasterde leven kreeg onze verhouding weinig kans te groeien. Ik liep op mijn tenen, meende dat mijn next level-man alleen in mij geïnteresseerd was als ik grote universele thema’s aansneed, met koetjes en kalfjes zou ik hem vanzelfsprekend vervelen. Eén keer ben ik in tranen uitgebarsten en zei, het lukt niet te relaxen bij je. Daar schrok hij van, hij had geen idee. En daar had ik van moeten schrikken.

Op een avond was ik bij hem toen een vriendin belde, ze zat met een dringende kwestie, ze voelde zich nogal ongemakkelijk omdat ze de indruk had dat de man met wie ze was meer van haar hield dan andersom. Na afloop vertelde ik mijn vriend over hun ongelijke liefde en op het moment dat ik die woorden uitsprak snapten we beiden dat die ook op ons van toepassing waren. ‘Zeg het maar’, zei ik toen ik zijn verslagenheid zag. Toen antwoordde hij: ‘Ja dat is misschien bij ons ook aan de hand.’ Ik had die avond zijn trui aan, die heb ik uitgetrokken, ik liep naar zijn slaapkamer, daar heb ik me omgekleed. Ik ga, zei ik en toen hij begon te huilen was ik het die hem troostte in plaats van andersom. Nota bene. Alsof hij zich niet zojuist de grote beslisser had getoond in onze verhouding en ik slechts de aanjager bleek.

Ik ben die avond bij mijn zusje op de bank gaan liggen, heb uren gehuild en een paar dagen later stuurde hij doodleuk een berichtje waarin hij vroeg hoe mijn weekend was geweest. WTF, mijn weekend, wat haalde hij zich in zijn hoofd? Vrienden zeiden: hij is in de war, blijf uit zijn buurt, hij wil niks van je, alleen maar wat daten af en toe. Toch sprak ik nog een laatste keer af om netjes afscheid te nemen. Daar, in het park, vertelde ik hem dat liefde voor mij delen is, en dat ik niet zomaar een agendapunt wilde zijn. Toen zei hij: ‘Ik heb het gevoel dat wij nog niet klaar zijn. Ik heb met mijn moeder gebeld en er heel lang met haar over gesproken, ik twijfel over van alles, over mijn woonplaats en mijn werk, heb tijd nodig.’ En ik, gek van oplaaiende liefde, gevleid ook dat een Zuid-Europese moeder van mijn bestaan wist, zei: daar kan ik je toch bij helpen? Let’s do it.

De weken erop ging hij met vakantie en toen hij terugkwam kocht hij verse vis en hadden we geweldige seks. Na afloop zei hij: ‘Ik heb gesolliciteerd op een andere baan’. Wat leuk, zei ik verrast. In Londen, zei hij. En weer bleek ik in zijn overwegingen geen rol te spelen. Zo stom van me. Natuurlijk verander je iemand niet door hem erop te wijzen wat eraan scheelt, daar is wilskracht voor nodig. En toch: die imperfectie van de magie, het craquelé is precies wat hem zo aantrekkelijk maakt. We zien elkaar niet meer, maar ik zou er alles voor over hebben hem weer te ontmoeten. Als hij nu zou bellen, ga ik naar hem toe. Blokkeren kan ik niet.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Loekie ­gefingeerd.

Oproep voor een nieuwe reeks

Omdat liefde zoveel meer vormen kent dan romantische liefde alleen, is Corine Koole voor deze rubriek (en een nieuwe podcast) op zoek naar verhalen over álle soorten liefde: vriendschappen, familiebanden of eenmalige ontmoetingen en crushes. Welk inzicht kreeg je toen je een oude kennis tegen het lijf liep? Betrap je jezelf erop dat je telkens afrekent bij diezelfde kassamedewerker? Die ene vader op het schoolplein, voel je wat voor hem, of is het uit verveling dat je met hem flirt? Wat verandert er als je moeder of vader wordt?

Corine is op zoek naar keerpunten, inzichten en liefdesgeschiedenissen van een leven lang. Wat maakt gelukkig, op welk gedrag knap je af? Alle vormen van liefde krijgen in de nieuwe reeks een plek. Naast natuurlijk de klassieke, romantische liefde, want die blijft ­altijd.

Interesse? Mail een korte ­toelichting naar: lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden