Vladivostok

Bestijg de trein nooit zonder uw valies met dromen, dichtte Jan van Nijlen...

MARTIN SCHOUTEN

Daar heb ik me aan gehouden en als je mijn brieven gelezen hebt, ken je nu die dromen. Maar weet je met welke droom ik de Trans-Siberië Express in Vladivostok verliet? Ik droomde van een warm bad. Daarin zou ik mezelf te weken leggen en ik zou er ook mijn valies vol vuile onderbroeken, sokken en hemden in omkieperen. Die moesten ook meteen gewassen, anders zouden ze niet tijdig droog zijn voor mijn vertrek. O, ik zag ons al samen liggen in dat heerlijke bad toen ik het stationsplein overstak op weg naar het hotel, waar een kamer mét badkamer voor me was geboekt. Zou dat - want daarin kon je nog wel eens bedrogen uitkomen - een badkamer zijn met alleen maar een douche of ook met het zo vurig door mij verlangde ligbad? Ik had geluk, gooide mijn vuile goed in het bad, draaide de warme kraan open, kleedde me uit en voelde of het water al wat op temperatuur kwam. Het bleef koud. Moest ik de andere kraan misschien hebben? Maar ook daaruit kwam louter koud water. Ik kleedde me weer aan en deed mijn beklag bij de dame die mijn etage beheerde. Nee, zei ze, dat klopt, er is vandaag geen heet water, morgen is er weer heet water. Maar ik heb nu echt warm water nodig, piepte ik. O, zei ze, maar aan een glas heet water voor de thee kan ik je wel helpen. Ik heb aan een glas niet genoeg, zei ik, en ik wreef onder mijn oksels om te laten zien waar ik dat water voor nodig had. Daar wist ze ook wel wat op en ze liet de hele inhoud van haar samovar in een emmer lopen. Ik mocht ook een lege emmer meenemen en in mijn kille badkamer verdeelde ik dat water over die twee emmers: een voor mezelf en een voor mijn kleren.

Het ging weer wat beter met mijn dromen toen ik, gewassen en gekamd, de stad verkende. Terwijl ik een theater passeerde, brak daar brand uit. Dames die in het gebouw hun werk hadden, dromden angstig samen op het balkon boven de ingang en werden na een kwartiertje door een dappere brandweerboy galant via een ladder in veiligheid gebracht. Ach, droomde ik, wat moet het heerlijk zijn om als dappere brandweerboy je favoriete actrices zo te mogen redden! Ik stelde meteen een lijst op van Nederlandse actrices die ik graag zou willen redden van het balkon van de Amsterdamse Stadsschouwburg en mijn keel kneep dicht van ontroering. Intussen maakte ik foto's en waarom zou ik die niet aanbieden bij het tweewekelijkse Vladivostok News dat ik kende van Internet? Toen ik na veel zoeken het adres van de redactie eindelijk vond, was die al naar huis voor het weekeinde en ik bladerde in het trappenhuis een nummer door dat ik daar tussen het vuil zag slingeren. Vladivostok, las ik, had lange tijd vier maffiabazen gehad die de werkzaamheden in onderlinge harmonie verdeelden. Tot onlangs een van die heren was geliquideerd, waarna er zojuist weer eentje was omgelegd. Zo was er in Vladivostok een machtsvacuum ontstaan en men maakte zich nu zorgen dat daar ongure types uit Moskou op af zouden komen. Dat leek mij ook niks en ik overwoog even om te solliciteren, maar toen ik in een restaurant belandde waar ruwe heren zich te goed deden, kneep mijn keel weer dicht en nu niet van angst of ontroering, maar van afkeer over patsers met te veel geld en te weinig manieren. Hun vacuum moesten ze maar zonder mij zien te vullen.

Ik bladerde weer in de Vladivostok News en las dat er een circus in de stad was neergestreken. Dat was misschien meer iets voor mij en ik zag er, tussen de kinderen, kunsten die me zeer bevielen, zoals het uittrekken van je jekkie zonder je lolly los te laten, applaudisseren met een ijsje in je hand en na afloop van een stikdonkere trap naar buiten strompelen. Het zal me toch niet gebeuren, dacht ik eventjes met toegeknepen keel, dat ik in Vladivostok een been breek! Maar met die keel van me, die zo levendig reageerde op al mijn emoties, was ook nog iets anders aan de hand: ik had blijkbaar kou gevat in die kille badkamer van mijn hotel. Mijn neus begon ook te lopen en dan niet alsof hij als een stokoude neus voorzichtig van een donkere trap moest, maar als een niet meer dicht te krijgen kraan. Gelukkig had ik, op aanraden van mijn Trans-Siberian Handbook, een wc-rol meegenomen en daarvan was, omdat ook de Trans-Siberische mens doorgaans niet meer dan eenmaal daags te biecht hoeft te gaan bij zijn wc-rol, nog genoeg van over om me die nacht te voorzien van papieren zakdoekjes.

Toen ik 's ochtends de kraan boven het bad probeerde, bleef het water opnieuw ijskoud en dat ik verkwikt aan het ontbijt verscheen, nee, dat kan ik niet zeggen. Ik was de enige gast in een ontbijtzaal waar wel voor vijftig gasten was gedekt. Voor elke stoel stond op tafel een bordje met witte smurrie, een soort half tot kaas gestremde yoghurt met tussen je tanden knarsende suiker en een kwak zure room. Al die bordjes stonden daar voor het personeel van het hotel dat, soms nog in pyjama, de smurrie van vele bordjes bijeen veegde in plastic bakjes en daarmee weer verdween in de krochten van het gebouw. Ik kreeg na het opeten van mijn bordje als bonus een bord pap met brokjes karton en dacht weer even aan Jan van Nijlen:

Bestijg de trein nooit zonder uw valies met dromen,

dan vindt ge in elke stad behoorlijk onderkomen.

Maar hij liet dat rijmen op Rome, waar zulke dingen toch wat anders liggen dan in Vladivostok. Het enige wat daar doet denken aan Rome, is een halve cirkel met zes pilaren aan de boulevard, waar je aldus in een gepaste entourage kunt zien hoe de golven van de Japanse zee dansles krijgen van de wind. Op die pilaren zag ik mijn eerste Russische graffiti: Nirvana, I love Freddy Mercury en Vladirockstock. Op de pyloon boven de pilaren staat: With love & hardship. Daarvan heb ik een laatste kiekje voor je gemaakt, waarop ik de hardship maar voor me heb gehouden.

Dit is de laatste aflevering van Trans-Siberische brieven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden