Onze weekendgids

Seth Meyers is een van de grootste namen in de comedywereld, maar hij is ook nog een beetje van ons

Seth Meyers (47) is comedian én een van de honderd invloedrijkste mensen op aarde. Toch blijft de talkshowgrootheid terugverlangen naar zijn jonge jaren in Amsterdam, de stad waar hij zichzelf opnieuw uitvond. (En van voetbal leerde houden.)

null Beeld Mackenzie Stroh/Contour RA
Beeld Mackenzie Stroh/Contour RA

Seth Meyers verschijnt stipt op tijd in beeld en draagt een mondkapje. Oh, die onverbeterlijke grapjas toch. Niet te beroerd om zelfs een journalist tienduizend kilometer verderop in de maling te nemen. De journalist bedenkt hoe hij nou weer op deze plaisanterie moet reageren, maar godzijdank, voordat hij kan roepen dat deze verbinding echt veilig is hoor, komt hij erachter dat het niet Seth Meyers in beeld is, maar een assistent die de boel klaarzet.

Het zegt iets over de orde van grootte die Seth Meyers inmiddels bereikt heeft in de Verenigde Staten (of over zijn technische vaardigheden). Hij is de presentator en naamgever van een van de populairste talkshows in Amerika, Late Night with Seth Meyers, dat hij sinds 2014 presenteert. In de jaren daarvoor maakte hij als zowel schrijver, acteur en presentator furore bij het satirische programma Saturday Night Live (hij schreef bijvoorbeeld de legendarische zin I can see Russia from my house voor het personage van de presidentskandidaat Sarah Palin, gespeeld door Tina Fey).

Hij presenteerde de Golden Globes in 2018, de Emmy’s in 2014 en maakte tijdens het White House Correspondents Dinner in 2011, op het moment dat er een geheime operatie gaande was om Osama Bin Laden uit te schakelen, per toeval de grap dat Bin Laden helemaal niet onvindbaar was, maar gewoon een programma presenteerde op C-Span, alleen wist geen mens die zender te vinden. In 2014 werd Meyers door Time Magazine uitgeroepen tot een van de 100 invloedrijkste mensen.

En eigenlijk is Seth Meyers (47) ook een beetje van ons. Vers van de universiteit kwam hij in 1997 naar Nederland en ging daar aan de slag bij het pas opgerichte Amerikaanse comedygezelschap Boom Chicago. Datzelfde Boom Chicago organiseert van 24 juli tot en met 1 augustus in het Rozentheater aan de Rozengracht in Amsterdam voor het eerst een Comedy Festival, waarbij Seth Meyers ook zijn opwachting zal maken. Dat doet hij digitaal, dus een terugkeer naar Nederland zit er deze zomer niet in. Jammer, want Meyers is na al die jaren onverminderd verliefd op Amsterdam. En op het Nederlands elftal. Ook tijdens dit EK volgde Meyers vanuit Amerika Oranje op de voet en werd hij ook even bevangen door de oranjekoorts. ‘Het enige probleem is dat de speeltijden van het EK niet dienstbaar zijn aan het hebben van twee kleine jongens. De wedstrijd van zondag is hier om 12 uur ’s middags en ik kan moeilijk tegen mijn vrouw zeggen: hé, weet je nog dat ik in Amsterdam woonde? Ik ga even naar de zolder om voetbal te kijken, zorg jij even voor de kinderen?’

De gemaskerde man van de techniek heeft overigens zijn werk goed gedaan. Meyers is perfect uitgelicht. Zijn lichtblauwe ogen en getaande huid steken blakend van gezondheid af tegen zijn asfaltgrijze trui. Alleen de verbinding hapert af en toe. Maar goed, het is ook een hele afstand, van de plek waar hij zit naar Amsterdam. Zijn Amsterdam.

Stad: Amsterdam

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Ik denk dat ik met bijzonder weinig twijfel kan zeggen dat Amsterdam mijn lievelingsstad is. Het enige wat een beetje lastiger wordt, naarmate ik ouder word, is dat als ik terugga, ik enorm nostalgisch word. Dan voel ik een diep verlangen naar mijn jeugd. Ik woonde van 1997 tot 1999 in Amsterdam en werd verliefd op voetbal tijdens het WK van 1998. Dat Nederlands elftal, dat toen de halve finale haalde, was mijn eerste grote liefde in internationaal voetbal en de reden waarom ik het nog steeds volg. Ik woonde eerst bij het Westerpark, aan de Haarlemmerweg. Dat is nu heel netjes en mooi, maar toen niet. Er stonden overal borden met ‘Stop de sloop’. Voor een Amerikaan klonk dat als stop de sloep. Wat is de sloep en waarom willen mensen het zo graag stoppen? Later woonde ik achter de Heineken Brouwerij in de Van Rustenburgerstraat. Het waren niet bepaald fraaie woningen, maar ik was ook nooit thuis, omdat alles wat ik nodig had buiten was. Amsterdam was toen zo leefbaar. We reden rond op fietsen en leerden de stad snel kennen, omdat die vrij overzichtelijk is. Het was de perfecte stad om te gaan wonen meteen na mijn studententijd. Alle dingen die ik leuk vond aan mezelf nam ik mee; alles wat ik niet leuk vond liet ik in Amerika achter. Ik kon in Amsterdam opnieuw vormgeven wie ik wilde zijn. Het was een geweldige stad om jezelf opnieuw uit te vinden. Weet je hoe je een woning peuterproof maakt door de stopcontacten af te dekken enzo? Zo voelde Amsterdam aan voor mij: adolescentenproof. Je kon de meest ongepolijste versie van jezelf zijn zonder dat je daardoor in grote problemen kwam, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Chicago of New York. Er waren geen scherpe hoeken waar je je aan kon stoten.

Comedian: Tim Robbinson

Tim Robbinson Beeld Netflix
Tim RobbinsonBeeld Netflix

Tim Robbinson heeft een serie op Netflix: I Think You Should Leave. Ik heb de afgelopen vijf jaar nergens zo hard om moeten lachen als hierom. In tegenstelling tot andere comedy-uitingen kan ik dit niet analyseren of beoordelen terwijl ik kijk, omdat ik er gewoon te hard om moet lachen. Het is visceraal. Ik ben een comedian die niet alleen grappig wil zijn, maar ook over de actualiteit praat. En het is zo verfrissend om naar iets te kijken dat gewoon enorm stupid is en je geen seconde dwingt na te denken over de staat van de maatschappij of de wereld. En met stupid bedoel ik niet dat het dom of stom is, maar dat het gewoon pretentieloos grappig is. Tim speelt heel domme mensen, maar doet dat briljant. Hij kent geen angst en is totaal onvoorspelbaar.

Comedian: Bill Burr

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Er is niet per se een definitie van wat goede comedy goed maakt. Je weet het gewoon als je er naar kijkt. Bill Burr bijvoorbeeld. Ik volg zijn werk al jaren, maar ben nog steeds zo onder de indruk van de manier waarop hij een onpopulaire mening aan de mensen in zijn publiek kan voorleggen en ze uiteindelijk zover weet te krijgen dat ze met hem eens zijn. Of juist zichzelf helemaal op andere gedachten weet te brengen. Hij benadert een grap bijna in omgekeerde volgorde: hier heb je alvast de clou, laten we het nu eens hebben over hoe we daar gekomen zijn.

Ergens zo veel werk in steken, een hele structuur in het optreden aanleggen, zónder dat het lijkt alsof het enige moeite kost: daar schuilt in comedy de brille. Bij opera wil je zien dat het moeite kost. Je wil de sopraan haar uiterste best zien doen om die noot te halen, maar bij comedy moet het er juist uitzien alsof het geen enkele moeite kost.

Podcast: Left, Right & Center

De presentator, Josh Barro, die heel goed is, stelt het politieke midden voor. En dan is er een roulerende groep linkse en rechtse journalisten die aanschuiven. Het leidt altijd tot – en dit is letterlijk hun slogan – ‘een beschaafde, maar prikkelende discussie.’ Ik ben er vooral van onder de indruk dat ze nooit door elkaar heen praten. Dat is zo zeldzaam tegenwoordig. Je hebt ofwel mensen die het met elkaar eens zijn en elkaar laten uitspreken, ofwel mensen die het oneens zijn met elkaar en elkaar overschreeuwen.

Podcast: The Daily

De podcast van The New York Times. Heel slim en duurt ook maar twintig minuten. De presentator, Michael Barbaro, was eens te gast in mijn show. Ik leerde toen een waardevolle les. Ik vertelde hem dat ik zijn podcast fantastisch vond en dat ik hem altijd 1.5 keer versneld afluisterde, zodat ik er in ongeveer tien minuten klaar mee ben. Bijna geschokt vroeg hij me of hij dan te langzaam sprak. Het was me nooit voorgekomen dat podcastpresentatoren het als een belediging opvatten als je ze anderhalf keer versneld afspeelt.

Boek: Lonesome Dove (Larry McMurtry)

null Beeld .
Beeld .

Ik ben net klaar met Lonesome Dove van Larry McMurtry, die kort geleden is overleden. Jaren geleden heb ik de miniserie gezien die op het boek gebaseerd is. Hij heeft er een Pulitzer voor gekregen, maar ik had het nooit gelezen. Het is een van die boeken waarvan je na twintig pagina’s weet: ik ga hier elke minuut aan denken totdat ik het uit heb. Ik ken geen cowboys uit de negentiende eeuw. Sorry, nog nooit een ontmoet. Larry McMurtry ook niet. En toch, als je Lonesome Dove leest, weet je hoe ze spraken, hoe ze zich kleedden en hoe ze zich gedroegen. En ook al is het een omvangrijk boek (843 pagina’s), je hebt nooit het gevoel dat hij tijd verspilt met bloemrijk taalgebruik. Hoe meer ik lees, hoe meer ik dat kan waarderen.

Audioboek: George Saunders - Tenth Of December

bijbeeld gids:
Audioboek: George Saunders - Tenth Of December Beeld .
bijbeeld gids:Audioboek: George Saunders - Tenth Of DecemberBeeld .

Saunders is een Amerikaanse schrijver en hij heeft zijn eigen boek, Tenth of December, ingesproken. Het is een bundel korte verhalen. Ik had het al gelezen, maar nu luisterde ik ernaar en ik vond het nog beter. Hij heeft niet alleen de perfecte stem voor het boek, maar de manier waarop hij vertelt of van de tekst afwijkt geeft ook een geheel nieuwe dimensie aan het boek. Saunders schrijft net als Kurt Vonnegut over grote ideeën en in hun werk zitten ook elementen van sciencefiction en fantasy, maar in de kern schrijven ze over de goedheid van de mens. Hoewel er allemaal verschrikkelijke dingen in hun boeken gebeuren, krijg ik er eigenlijk alleen maar meer vertrouwen in de mensheid van, in plaats van minder.

Series: The Wire vs The Sopranos

null Beeld .
Beeld .

Er is een langlopende discussie gaande over of The Sopranos of The Wire de beste serie ooit is. Ik heb net The Sopranos opnieuw gekeken met mijn vrouw, die de serie nog nooit had gezien. De eerste keer dat ik ’m zag dacht ik dat het een serie was over de maffia. Maar bij de tweede keer realiseerde ik: het gaat over een huwelijk. Dus ja, The Sopranos is absoluut een fantastische serie. Maar de beste serie ooit is The Wire. The Wire laat je begrijpen waarom elk personage doet wat hij of zij doet. Als je The Wire kijkt snap je waarom de politieagenten doen wat ze doen en je snapt waarom de drugsdealers doen wat ze doen en je snapt waarom de dokwerkers doen wat ze doen. En je leert ook dat er tien verschillende manieren zijn om een drugsdealer te zijn, tien verschillende manieren om een politieagent te zijn. Sommige manieren zijn beter dan andere. Uiteindelijk is het alsof je naar een ecosysteem in werking kijkt. Van een afstandje denken we problemen altijd makkelijk op te kunnen lossen. The Wire laat juist zien we dat soort meningen gewoon voor onszelf moeten houden.

Serie: Ted Lasso

Dit is een comedyserie over een Amerikaanse coach die trainer wordt van een Engels voetbalteam. Het is gemaakt door drie gasten waar ik mee werkte in mijn tijd bij Boom Chicago: Jason Sudeikis, Brendan Hunt en Joe Kelly. Zij hebben elkaar ontmoet in Amsterdam eind jaren negentig. Dus het is letterlijk een serie die ontwikkeld is door drie mannen die verliefd werden op voetbal toen ze in Amsterdam woonden.

Film: Monty Python and The Holy Grail

Er is iets met deze film. De grappen zijn ontzettend dom, op een manier dat ik er om moet lachen alsof ik elf jaar oud ben. En het neemt iets op de hak dat ik, tot ik deze film voor het eerst zag, alleen kende als een bloedserieus verhaal: de legende van Koning Arthur. Toen ik die film zag dacht ik: oh, dus je hoeft helemaal niet comedy te maken over iets dat van zichzelf al grappig is, je kunt ook een serieus onderwerp nemen en daarmee aan de slag gaan. Het is een van de meest vormende films die ik ook zag.

Film: In Bruges

Ik weet niet of je die ooit gezien hebt, maar het is een beetje mijn stokpaardje. Hij deed het heel slecht in de bioscoop, maar ik denk dat het een hele grappige, buitengewoon Ierse comedy is met twee ongelooflijk charismatische acteurs (Brendan Gleeson en Colin Farrell). Ik vond die film zo leuk dat mijn vrouw en ik op vakantie gingen naar Brugge. We waren niet de eersten. Toen we aankwamen op het treinstation en een taxi namen naar hetzelfde hotel als in die film, zei de taxichauffeur gelijk: ‘Oh, you are In Bruges-fans?’.

CV SETH MEYERS

1973: geboren in Evanston, Illinois, Verenigde Staten

1996: afgestudeerd aan de Northwestern University

1997-1999: deel van Boom Chicago in Amsterdam

2001-2014: Saturday Night Live

2011: wint Emmy voor sketch bij SNL

2014 - nu: Late Night With Seth Meyers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden