Beter LevenLust & liefde

Roos over daten in coronatijd: ‘Opstaan en naar hem toe lopen mocht niet, en leek ineens veel te expliciet’

null Beeld Saša Ostoja
Beeld Saša Ostoja

De lockdown maakt Roos onzeker. Ze hunkert naar toevallige ontmoetingen, intimiteit en aanrakingen.

Roos (19): ‘Zolang de covidmaatregelen voortduren ga ik nooit een leuke man vinden. Ik ben met opzet verhuisd naar een echte studentenstad, had gekozen voor een studie waarvan iedereen zei dat je elkaar na college allemaal in de stad ontmoet, maar daar is niets van terechtgekomen. Liefde en affectie hebben voor mij alles te maken met nabijheid. Gebaren en kleine aanrakingen zeggen zoveel meer dan woorden.

‘De laatste keer dat ik een Tinderafspraak had, alweer best lang geleden, kreeg ik absoluut geen hoogte van die jongen. Hij zat op anderhalve meter afstand en ik dacht: is hij nu zo relaxed omdat hij het naar zijn zin heeft, omdat hij onder invloed is, of om een andere reden? Ik had willen opstaan, naast hem willen gaan zitten, desnoods even met mijn hand door zijn haar willen gaan, zoals ik normaal had gedaan. Maar opstaan en naar hem toe lopen mocht niet, en leek bovendien ineens veel te expliciet. Net als woorden. Vragen hoe iemand zich voelt, of hij het naar zijn zin heeft, is veel te vet, te log. Als je samen bent toon je genegenheid, peil je iemand, veel beter met een kleine kneep in een schouder, of een opluchtende duw als je met zijn tweeën naar buiten loopt na een stom feestje. Zo’n duw gaf ik ook mijn vrienden en vriendinnen, na een zwaar college, zo’n duw drukt uit: jee, ik vond er niks aan, ben ik de enige? En uit de manier waarop iemand vervolgens terugduwt, kun je ook weer van alles opmaken. Is het een duw die zegt: joh, maak je niet druk, of een duw die verbindt en zegt: ik voel hetzelfde?

‘Datzelfde geldt voor alle aanrakingen. Een hand op een knie kan troostend zijn maar ook opwindend; een toeschouwer ziet hetzelfde gebaar, maar de betrokkenen voelen meteen het verschil. Het is of een lichaam alle schakeringen van licht naar donker kan uitdrukken, veel meer schakeringen dan er woorden zijn. Vandaag zat ik met een heel goede oude vriend in de bus. We zaten tegenover elkaar, onze benen zijn te lang om elkaar niet aan te raken. Hij liet zijn benen openvallen en ik liet even mijn benen rusten tegen de zijne. Zo ving hij mijn gewicht op. Bij mannen die ik romantisch wil leren kennen kom ik niet eens in de buurt van dit soort intimiteit. Tinderen vind ik frustrerend. Zonder de overtuiging op deze manier iemand te leren kennen met wie ik het fijn kan hebben, swipe ik dagelijks lamlendig langs het aanbod. Maar de mannen die ik leuk vind, hebben nog oude Nokia’s en zitten helemaal niet op datingapps. Dat zijn mannen met honden en schipperstruien, mannen die wonen op een boot, zoals de man die ik in 2019 ontmoette. Met hem had ik afgesproken in een klein café, samen hebben we uren over van alles gepraat. Ik drink geen alcohol, dat vond-ie geen enkel punt. Een hele avond thee en alles kwam voorbij, familie, de problemen waarmee we tobden, zijn ex. Een paar avonden later nodigde hij me uit op de boot, we lieten de hond uit en toen we terugkwamen gaf hij mij een kus op mijn voorhoofd, en daarna ging alles vanzelf. Dat is de nacht waar ik nu nog aan denk, de nacht waarin liefde vloeibaar leek, en mij omhulde zonder dat ik er moeite voor hoefde te doen. Sindsdien heb ik geen seks meer gehad, niemand meer op die manier aangeraakt, niemand ontmoet voor wie ik dezelfde nieuwsgierigheid voelde.

‘Het was meteen duidelijk dat het tussen de man op de boot en mij bij die ene keer zou blijven. Hij kwam net uit een relatie, we hadden vantevoren al afgesproken dat het niet meer dan vriendschap mocht worden tussen ons – die ene nacht was een uitzondering of zo je wil een bevestiging van een korte en hevige vriendschap. Toch denk ik bij gebrek aan nieuwe ervaringen, nog steeds aan hem. Het uitblijven van het einde van de lockdown maakt me onzeker, onzekerder dan ik al was. Ik dacht altijd al zoveel na over liefde, en nu is piekeren het enige wat ik op liefdesgebied nog kan doen. Laat mij gewoon dingen meemaken, toevallige gebeurtenissen, ontmoetingen die me overkomen, zonder dat ik ze gepland heb. Zelfs met de man op de boot met wie alles vanzelf ging, dacht ik: hij zoent me nu, maar zoen ik wel goed terug? Ik vermoed dat het met intimiteit is als met alles: als je je er vaak genoeg aan overgeeft gaat het op een gegeven moment vanzelf. Ik kijk uit naar meer ontmoetingen als deze, waarbij je even in elkaars leven duikt, ontmoetingen waarvan ik iets kan opsteken, niet alleen over seks, maar ook over hoe anderen denken, wat ze meemaken, in hoeverre dat overeenkomt met mijn eigen ervaringen. Ik verlang naar het begin van iets, ook als dat iets geen vaste relatie is maar een serie momenten.

‘Laatst had ik een nieuwe studievriendin te eten, ze vertelde over haar geheime seksverhouding met een jongen van de kunstacademie. Ik was zo jaloers dat ik me erop betrapte dat ik de volgende dag over haar roddelde, ‘weet je wat zij doet, midden in coronatijd...’ Maar ik wil dit ook. Zomaar iemand tegenkomen in de nacht, met diegene praten en zoenen en dan weer door naar een volgende ontmoeting, net zolang tot ik iemand vind bij wie ik wil blijven. Ze zeggen: je moet niet op zoek naar liefde, dan vind je die nooit. Maar zij die dat zeggen zijn dezelfden die op hun 20ste hun grote liefde hebben ontmoet.

‘Ik ben ongeduldig en moet me beheersen vriendinnen en vrienden niet om de hals te vliegen, mijn hand op hun hoofd te leggen, hun handen vast te houden. Ik kijk meer Netflix dan goed voor me is, en de puzzels die mijn moeder mij stuurde waren in een paar dagen gelegd. Ik probeer me goed bezig te houden, maar niks vervangt een ontmoeting met zomaar iemand en dan met je hoofden dicht bij elkaar eindeloos praten, gaan verzitten en merken dat je voet de zijne raakt.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Roos gefingeerd.

Ook geïnterviewd worden? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden