Ontwerpfout

Je kunt op slag van iemand houden. Op het eerste gezicht. Daarover bestaat literatuur. Over ogen die betoveren. Zelfs knieën tegenover je....

WOUTER KLOOTWIJK

De trein was vol. Ontsnappen naar een vrije stoel was uitgesloten. Van vier uur in de middag, Parijs, tot half tien in de avond, Irun, zat ik scheef om haar niet nog eens aan te raken. Als ze plassen was, deed ik vlug een oefening, bang dat anders de flauwe bocht in mijn rug zou blijven.

De TGV is een geweldige machine. Maar ik heb geen waardering voor de ontwerpers van het interieur van de trein en hun opdrachtgevers. Ze hebben een kleine Fransoos zonder benen de maat genomen en daar de trein op ingericht. Iedereen die groter is dan een kleine Fransoos, moet onderweg noodgedwongen van iemand houden of scheef zitten. En er is nog iets fundamenteel fout aan deze droomtrein. Hij is ingericht als luxe trein voor korte reizen voor zakenlui die hun ticket en de whisky kunnen declareren op de zaak. Maar het is in de praktijk een goedkoop vervoermiddel voor de minder rijken die er een grote afstand mee afleggen. De Parijse kak die de TGV naar beneden neemt, koopt onderweg, in de eetwagen, voor veel te veel geld een narigheidje met een blaadje sla ertussen en een drankje voor het soppen. Gewone mensen, veel slimmer, slepen een koelbox mee. Een opzichtige doos vol feest.

Toen de TGV nog jong was en dagelijks leeg heen en weer reed tussen het zuiden en Parijs, was er geen probleem. Voor iedereen een hele wagon, je kon apart de tafel dekken en de koelbox had een eigen zitplaats. Dat is veranderd. De trein is nooit meer leeg en heel vaak tot de laatste zitplaats bezet. Alle bagageruimte is afgeladen, je ziet reizigers vertwijfeld zoeken naar een laatste plekje boven de banken om hun tasje kostbaarheden in het zicht te kunnen stallen. De koelbox past niet boven de banken. Hij past nergens. Alleen in het gangpad.

Naast mij, aan de andere kant van het gangpad zat een vrouw die ik liefhad. Op slag. Een beetje dik, lachende oogjes. Gebloemde jurk zonder mouwen. Stevige witte smakelijke werkvrouwenarmen, grote papierwitte borsten die de trein mocht zien als ze naar haar koelbox bukte. Ze reisde met haar grote dochter die ze intens lieve blikken toewierp en voor wie ze heel vaak bukken moest, naar de koelbox. Toen de tickets getoond moesten worden, kon ik spieken. Ze moest naar Portugal. Vandaar de enorme afmetingen van de koelbox. Er zaten gekruide lekkernijen in en fruit. Alles verpakt in folie. In handige kleine porties, er was geen broodmes bij nodig. De vrouw wou met haar eten de andere mensen niet tot last zijn.

En dat ik de volgende dag bijna verzoop, was absoluut haar schuld niet, maar die van de Jan des Bouvrie van de Franse Spoorwegen. Sukkel! Er had plek moeten zijn voor het eten van moeder en dochter, voor de koelbox. Weet toch, ontwerper, dat de mensen eten onderweg en zich niet allemaal een stukje narigheid met een blaadje sla ertussen kunnen veroorloven.

De lange rit en zo ongemakkelijk zitten maakt dat veel TGV-reizigers gaan lopen. Het begint een half uur na Parijs en het houdt niet meer op. Een stroom reizigers trekt op en neer door de trein. En bij de koelbox van mijn lieve buurvrouw moeten ze uitwijken. Daar zit ik, scheef om juffrouw Parijs niet te kwetsen. Er zijn die reis - niks te doen, dan ga je de gekste dingen tellen - 34 heupen tegen mijn schouder gebotst, zeven vrouwenborsten, twee keer dat ik dacht dat er smokkelwaar in zat, zo'n klap, en een niet te tellen aantal kleinere rugzakken en damestassen.

De volgende dag zwemmen. Eerst de zee in lopen tot je geen grond meer voelt, dan die lome zelfverzekerde slagen van diploma A, B en C. Maar dat ging niet. Mijn arm deed het niet. Ze hadden in de trein mijn rechterschouder volkomen beurs gelopen. En dat is hij vier maanden gebleven. Om een ontwerpfout van de interieurdesigner die vast en zeker nooit uit een koelbox eet. Franse kakker.

Wouter Klootwijk

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden