Weekendgids

‘In de snookerwereld houden ze hooguit van Ed Sheeran’ – Steve Davis niet, hem kan het niet obscuur genoeg zijn

null Beeld Chris Saunders
Beeld Chris Saunders

Wie Steve Davis kent als snookerkoning, zal achter zijn gladgestreken gezicht niet snel een fervent liefhebber van esoterische synthesizermuziek vermoeden. We vragen de moeilijke-muziekfan naar zijn vreemdste ontdekkingen.

De laatste weken van april en de eerste dagen van mei zijn voor Steve Davis (63) al decennia de mooiste van het jaar. Zeventien dagen lang vindt dan in het Britse Sheffield het Wereldkampioenschap Snooker plaats. Davis is er sinds 1979 ieder jaar bij, in het Crucible Theater.

Vroeger omdat hij zich als een van de 32 beste snookerspelers ter wereld had gekwalificeerd en nu al jaren als vaste televisie-analyticus voor BBC.

Ongenaakbaar was Davis in de jaren tachtig. In dat decennium bereikte hij acht van de negen keer dat hij meedeed de finale, die hij zes keer won. ‘Ik was echt zo’n sporter als Roger Federer en Mike Tyson, mannen die onverslaanbaar leken. Dat maakte me zowel geliefd als gehaat. Vóór mij in de jaren zeventig won Ray Reardon alles en in de jaren negentig nam Stephen Hendry het stokje van me over. We waren die decennia bijna alleenheersers.’

Samen met onder meer Hendry maakt Davis dit jaar weer deel uit van het vaste team dat op de BBC verslag doet van het kampioenschap. Dit weekend is de apotheose met een over twee dagen verspreide finale. Een favoriet heeft Davis niet echt, vertelt hij aan de telefoon vanuit een Londense buitenwijk. Maar hij verwacht veel van Neil Robertson, Judd Trump en Ronnie O’Sullivan. Die laatste noemt hij ‘de beste speler die snooker ooit gekend heeft. Hij is ieder jaar favoriet, zelfs wanneer hij uit vorm is.’

Davis heeft er zin in, ook al kan hij deze weken weinig tijd besteden aan zijn andere grote passie: rockmuziek. Je zou het niet zeggen als je de beelden van de wat stijve uitdrukkingsloze Davis achter de snookertafel kent, maar er schuilt achter die tronie een obsessief muziekliefhebber, dj en muzikant. Hij is geen man die de hitparades volgt. ‘He gatsie, nee. Popliedjes interesseren me niks.’ Maar wel iemand die sinds zijn tienerjaren verslingerd is aan de moeilijkst toegankelijke rockmuziek denkbaar. ‘Er wordt vaak gezegd dat progrock mijn favoriete muziek is, maar dat refereert toch meer aan bands als Yes en Genesis, die voor mij eigenlijk al te veel pop zijn. Ik houd meer van de obscuurdere tijdgenoten als Gentle Giant en vooral het Franse Magma.’

Experimentele rock, esoterische synthesizermuziek en sinistere ambient-elektronica. Je kunt het zo weird niet bedenken of Davis vindt het mooi. ‘In de snookerwereld ben ik echt een uitzondering. Ik ken niemand met zo’n muziekobsessie. Ze houden hooguit van Ed Sheeran.’

null Beeld Chris Saunders
Beeld Chris Saunders

Davis maakt al jaren een radioprogramma voor Phoenix FM met muzikant Kavus Torabi, met wie hij zijn liefde voor ‘alles wat vreemd klinkt’ deelt. Samen vormen zij een dj-duo en zitten ze in de band The Utopia Strong. Ze schreven in lockdown samen een buitengewoon vermakelijk boek over hun muzikale voorkeuren: Medical Grade Music, dat vorige week verscheen.

‘Eigenlijk had het een boek moeten worden waarin we 52 van onze favoriete artiesten introduceerden. Voor iedere week een andere. Maar dat werd toch te veel een verzameling Wikipedia-stukken en daarop liepen we vast. Door het meer een boek over onze persoonlijke ontwikkeling als luisteraar en fan te maken, slaat hopelijk iets van ons enthousiasme over op de lezer.’

Muziek

Robert Wyatt - Rock Bottom (1974)

null Beeld

‘Ik kan natuurlijk Magma noemen, mijn favoriete band aller tijden. Maar laat ik het de lezer niet te moeilijk maken. Een plaat die niet te streng voor de oren is en wel een uitstekende introductie van het soort muziek waar ik het meest van houd is Rock Bottom van Robert Wyatt. Toen ik een jaar of zeventien was en net begon als serieus popliefhebber was Soft Machine een van mijn favorieten. Wyatt was de drummer van de band, maar raakte na een val uit het raam levenslang invalide. Ik was in 1974 bij zijn comebackconcert in het Londense Drury Lane theater, dat diepe indruk maakte. Daar zong hij ook Sea Song, het openingsliedje. Ik vind het nog altijd een van de ontroerendste nummers. Je kunt het lied gewoon meezingen, dus zo moeilijk is het niet. Probeer eerst eens dat hele album en ga dan door naar Magma of Gentle Giant.’

Boek

Julian May - The Many-Colored Land (1981)

null Beeld

‘Nu ik ouder word en mijn hersencellen afsterven lees ik minder boeken. Het kost me meer moeite dan tv-kijken, dat me ter ontspanning beter ligt. Maar van kinds af aan ben ik een verwoed sciencefictionlezer geweest. Ik verslond stapels tegelijk.

‘Het probleem met sciencefiction is dat de schrijvers vaak wel erg knappe ideeën hebben, maar geen goede verhalenvertellers zijn. Het zijn minder goede schrijvers dan interessante denkers en dat brak me toch op. Totdat een van de jongens van mijn snookerclub in Romford me dit boek adviseerde, als ik wat anders wilde dan Isaac Asimov.

The Many-Colored Land is het begin van een zesdelige serie Saga of the Exiles. Geen boek over ruimteschepen en Star Wars-achtige vechtpartijen. Het gaat meer over gedachte-experimenten, tijdreizen en telekinese. Je moet in de gedachtewereld van de schrijfster mee willen gaan, willen geloven waar May in gelooft, maar dan krijg je ook echt interessante inzichten. Haar beelden en visioenen waren zo sterk dat ik er ’s nachts van droomde. Dat is me met geen enkel ander boek overkomen.’

Non-fictie

Will Carruthers – Playing the Bass with Three Left Hands (2016)

null Beeld

‘Ik zit bij een nieuwe uitgever, White Rabbit, die veel muziekboeken in het fonds heeft. Er ligt een lekker stapeltje klaar met onder meer de autobiografie van rockzanger Mark Lanegan. Ik zou meer rockmemoires moeten lezen vind ik, want een van mijn favoriete boeken is die van bassist Will Carruthers die bas speelde in Spiritualized en Spacemen 3. Geweldige bands ook, maar dat terzijde. Het is echt een ontzettend geestig boek waarin voortdurend gefeest wordt. Het leest als een lange trip door de krochten van de rock ’n roll in de jaren negentig en is geweldig goed geschreven.

Was er geen covid-19 dan was ik vorig jaar met The Utopia Strong op tournee geweest. Dat was er vast wat braver aan toegegaan dan wat Carruthers beschrijft, maar ik kreeg er dankzij zijn boek wel nog veel meer zin in.’

Film

The Lighthouse (Robert Eggers, 2019)

‘Een film die vroeger op mij veel indruk maakte was Help!, de Beatles-film. Omdat het de eerste film was die ik in de bioscoop met mijn moeder zag. Een Beatlesfan ben ik er niet door geworden, vrees ik. Al draai ik in mijn dj-set graag hun Tomorrow Never Knows. Daarnaast zal ik nooit vergeten dat ik met een vriendje naar binnen sneakte bij A Clockwork Orange, maar eigenlijk ben ik niet zo’n trouwe filmganger.

‘De laatste film die ik zag voordat de pandemie uitbrak was The Lighthouse en die vond ik erg goed, ook omdat de muziek zo mooi was. Echt het soort arthouse-film dat ik wél trek, waar de meeste Hollywood films me koud laten. Eigenlijk hetzelfde als met muziek: ik vind alles goed dat niet gewoon of mainstream is.’

Stad

Amsterdam

Concerto, de mooiste platenzaak van Nederland.
 Beeld Guus Dubbelman /  de Volkskrant
Concerto, de mooiste platenzaak van Nederland.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

‘Zoals iedereen wil ik er ook graag weer eens uit. Weg uit dit ellendige land waar ik sinds de Brexit steeds meer een hekel aan krijg. Het liefst zou ik weer eens naar Amsterdam gaan. Echt. Ik kom daar graag omdat er geweldige platenzaken zitten. Er is geen betere manier voor mij om een stad te leren kennen dan een rondje platenzaken te doen. Die zitten meestal net buiten de toeristische trekpleisters, op plekken met lagere huren.

Hoewel, een van mijn favoriete winkels is Red Light Records, die dan weer midden in de hoerenbuurt zit.

‘Maar als ik in Berlijn ben dan wandel ik niet door Kreuzberg voor de architectuur maar omdat ik weet dat er een platenzaak zit. Zo loop ik ook door Amsterdam. Mooie stad, maar ik ben pas echt gelukkig als ik de vijf aaneengesloten winkelpuien van Concerto gevonden heb.’

Drank

Chivay blue label bier

null Beeld

‘Ik geef niks om luxe restaurants en ben ook meer een bier- dan een wijndrinker. Ik kies eetgelegenheden eerder op de biersoorten die ze schenken dan op de wijnkaart

‘Niet dat ik zoveel zuip trouwens, ik ben meer een man van de kwaliteit dan kwantiteit. Die Duitse bierfestivals met literglazen lijken me niks. Maar een imperial stout van 9 of 10 procent of een Duvel kan mijn dag goed maken.

‘Belgische biertjes zijn favoriet. Chimay bijvoorbeeld. Abdijbier uit fles die je met rood of blauw label kunt kopen. Ik wil dan die donkere met blauw label. Die dronk ik voor het eerst in Las Vegas. Hoewel ik daarna flink verloor aan de pokertafel, was dat toch een mooie ervaring.’

Kleding

Ondergoed van Marks & Spencer

‘Snooker wordt geassocieerd met strakke zwarte pakken, die verplicht zijn. Net als stropdassen bij commentatoren bij de prijsuitreiking. In dit pandemische jaar heb ik drie keer een stropdas gedragen, en dat was steeds bij snookerevenementen. Ik geef niet veel om kleding. Ik heb thuis het hele jaar in mijn ondergoed gelopen, alleen als de postbode aanbelde deed ik een lange broek aan.

‘Dat ondergoed komt bij voorkeur van Marks & Spencer. Geen idee hoe hoog die keten staat in de modewereld, vermoedelijk worden hun pakken minder hoog aangeslagen maar daarvoor ga ik ook niet naar ze toe. Wel voor immer betrouwbare, niet stuk te krijgen onderbroeken. Onder die deftige pakken waarmee ik aan de achter de snookertafels kampioen werd, zat M&S ondergoed.’

Sporter

Björn Borg

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

‘Mijn sportheld uit de jaren zeventig was snookerkampioen Ray Reardon. Hij enthousiasmeerde me als geen ander voor deze sport. Maar ik keek toen ook graag naar tennis en raakte steeds meer gefascineerd door de Zweedse Wimbledon-kampioen Björn Borg. Dat stoïcijnse, onverschrokkene, sprak me zeer aan. Meer dan dat gemopper en getier op de baan van zijn opponent John McEnroe. Borg werd nooit boos op de scheidrechter, trok geen enkele beslissing in twijfel. Hij wist toch wel dat hij beter was. Een houding die ik van hem heb overgenomen denk ik. Als je controle hebt over je emoties, dan heb je die ook over de ballen. Die pokerface, dat gecontroleerde en schijnbaar emotieloze wat mensen aan mij bewonderde of juist niet, dat heb ik volgens mij echt van Borg, de ongenaakbare.

Steve Davis & Kavus Torabi: Medical Grade Music. White Rabbit Books.

CV Steve Davis

22 augustus 1957 Geboren in Plumstead, Londen

1976 Wint Engels biljart kampioenschap voor onder 19-jarigen

1978 Wordt professioneel snooker speler

1979 Eerste optreden WK Snooker in Sheffield, verliest in eerste ronde

1981 Eerste van zes wereldtitels

1982 Heeft eerste op tv uitgezonden maximum break van 147 punten

1989 Laatste keer wereldkampioen

1988 Organiseert drie concerten in Londen van het Franse Magma

1996 Eigen radioprogramma bij Phoenix FM, dat hij sinds enkele jaren maakt met Kavus Torabi (ex-gitarist van onder meer The Cardiacs)

2015 Vormt met Torabi dj-duo. Optreden op Glastonburty

2017 Afscheid als professioneel snooker speler, blijft aan de sport verbonden als commentator bij de BBC

2019 Album The Utopia Strong

2021 Boek met Kavus Torabi, Medical Grade Music

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden