Huis met vleugels

Er zijn van die dingen die heel subtiel iemands goede smaak aangeven: een abonnement op opinieweekblad The New Yorker, Scandinavische designmeubels van veertig jaar terug, een tas, portemonnee, servies of maakt-niet-uit-wat van het Franse merk Hermès....

Diptyque begon in 1961 als een winkeltje met interieurtextiel, van drie kunstenaars die elkaar van de Parijse kunstacademie kenden. De niet onverdienstelijke impressionistische schilder Desmond Knox-Leet, binnenhuisarchitecte Christiane Gautrot en theatervormgever Yves Coueslant openden hun stoffenwinkel aan de Parijse boulevard Saint Germain. De winkel had twee etalageruiten, dus ze noemden hun firma 'tweeluik'. Ze verkochten er ook Britse huisparfums, en twee jaar later maakten ze hun eerste eigen geurkaarsen: meidoorn en den, maar die laatste vloog weer uit het assortiment als 'te ordinair'.

Veertig jaar later heeft schilder Knox-Leet het tijdelijke voor het eeuwige verruild en heeft de winkel in Saint Germain geen twee, maar drie ramen. Het textiel is in een hoekje teruggedrongen, er zijn nu 48 verschillende geurkaarsen en Diptyque profileert zich steeds meer als parfummerk. Maar verder lijkt de tijd er stil te staan: het winkeltje is ouderwets knus en stijlvol. Anders dan je zou verwachten staat de lucht er niet eens stijf van de geurmélange. Er brandt één kaars, en het is niet de bedoeling dat klanten op zoek naar een favoriet luchtje lukraak met de testers gaan staan spray en. 'We zijn hier niet de Sephora', zegt een medewerkster, verwijzend naar de Franse tegenhanger van Parfumerie Douglas. Nee, klanten van Diptyque worden afgetast op hun voorkeur voor hout, bloemen, kruiden, leer, Azië of de Méditerranée. Waarna je bijvoorbeeld met een fles Jardin Clos ('Engelse tuin na een regenbui') naar buiten stapt, terwijl Philosykos ('rijpe vijgenboom aan de Middellandse zee') achteraf misschien een geschikter eau de toilette was geweest; geur kiezen blijft lastig.

En wat is de lekkerste kaars voor thuis? Nieuw in het assortiment is de nogal zware Essence of John Galliano, van de modeontwerper die met Diptyque een Russisch-orthodox-achtige, bloemenloze geur maakte. Nee, dan de kaars Coing, kweepeer die een zomerse zweem van appel/peer door het huis verspreidt. En ook fascinerend is de Vinaigre de Toilette, een azijn volgens negentiende-eeuws recept die in huis als sigarettenrookverdrijver werkt, en op de huid als zwoel parfum. Met het ontwerpen van de verpakking is Diptyque bij elk nieuw product snel klaar: de met de hand getekende labels zijn altijd zwartwit en mooi simpel.

Om het op z'n Hollands te zeggen: Diptyque is duur. Een kaars die vijftig uur brandt kost 34 euro, terwijl je elders al voor een fractie daarvan een walmend kaarsje hebt. Maar het is het subtiele verschil tussen vies of lekker, tussen chemie of natuur, tussen een zware wolk in de kamer of een huis dat een beetje vleugels lijkt te krijgen.

Gierig of afgunstig zijn ze bij Diptyque niet. Ze verwijzen de bezoeker met plezier door naar twee concurrerende ('nee, bevriende') geurwinkels in de buurt: het

hypermoderne, zen-achtige Iunx (48/50 rue de l'Université, Parijs) en het knusse, modernistische Editions de Parfums

(www.editionsparfums.com). Hoewel, misschien is het een reclametruc. Hoe chic en welriekend die merken ook zijn, Diptyque zweeft er met haar traditie en

magie toch net iets bovenuit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden