Stijlpastoorlauwerkrans

Fred Perry kan er niks aan doen: ook de Proud Boys gebruiken hem als embleem van rechts-extremisme

Als merk heb je weinig te zeggen over wie je kleding gaan dragen, weet Esquire-hoofdredacteur Arno Kantelberg. Voor Fred Perry pakte dat niet best uit.

Sommige Proud Boys naaiden de gele lauwerkrans zelfs op hun kogelwerend vest, zoals hier te zien bij hun aanvoerder Enrique Tarrio. Beeld Corbis via Getty Images
Sommige Proud Boys naaiden de gele lauwerkrans zelfs op hun kogelwerend vest, zoals hier te zien bij hun aanvoerder Enrique Tarrio.Beeld Corbis via Getty Images

De in 1909 geboren Fred Perry was een tennisser. En een goeie ook, want hij won drie keer het toernooi van Wimbledon. Net als zijn Franse collega René Lacoste (eenmaal Wimbledon) muntte Perry zijn tennisroem met een lucratieve kledinghandel. Lacoste, feitelijk de bedenker van het poloshirt, gebruikte zijn bijnaam (le Crocodile) als logo; Perry opteerde voor een lauwerkrans, het oorspronkelijke Wimbledonlogo, ten gunste van zijn eerste idee, een pijp (hij was een fervent pijproker).

De poloshirts van Fred Perry, tevens te herkennen aan de dubbele belijning van het boordje, werden in de jaren zestig onderdeel van het uniform van de mods en de skinheads, wat feitelijk militante mods waren. Dat waren Engelse subculturen van jongeren uit de arbeidersklasse die hun kleding kozen als anti-establishment statement: werkmansschoenen van Dr. Martens, werkmansbroek van Levi’s (het Sta Prest-model) en een polo van Fred Perry, de weverszoon van gewone komaf die het elitaire tennis had veroverd. So far so good, ware het niet dat een deel van die skinheads zich in de jaren zeventig ging associëren met het neo-nazistische National Front. Net als het Britse boksmerk Lonsdale (de ‘nsda’ in die naam wordt gezien als stiekeme verwijzing naar ‘Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei’) werd Fred Perry ongewild een embleem van rechts-extremisme.

Damon Albarn van Blur. Beeld Getty Images
Damon Albarn van Blur.Beeld Getty Images

Tegen het einde van de vorige eeuw deed het merk er alles aan om die connotatie af te schudden. Dat leek prima te lukken. Britpoppers, zoals Damon Albarn van Blur (op de foto hieronder), pikten het weer op, net als Amerikaanse rappers als Drake en recentelijk nog A$AP Rocky. Maar ja, nadat er een oranje oproerkraaier was gekozen tot president van de Verenigde Staten, kregen wonderlijke kluitjes wappies in Amerika ineens een podium. Daaronder de Proud Boys, een groep white supremacists die bij Trumpbijeenkomsten vooraan stonden in herkenbare, zwartgele Fred Perry-polo’s. Sommige Proud Boys naaiden de gele lauwerkrans zelfs op hun kogelwerend vest, zoals hierboven te zien bij hun aanvoerder, de best wel getinte Cubaanse Amerikaan Enrique Tarrio. In de hoop het kwaad te stoppen, heeft Fred Perry de verkoop van zwartgele polo’s in de VS en Canada stopgezet, maar het leed was natuurlijk al geschied. De lichte ironie is dat alleen het gele lauwerkransje de Proud Boys onderscheidt van hun aartsvijanden van Antifa, die zich geheel in zwart hullen. De betekenis blijft dezelfde. Dit is de uniformisering en militarisering van een politieke boodschap. Dan te bedenken dat die arme Fred Perry alleen maar een knap polootje wilde maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden