Column

Een grote dikke ouwemannenhangbuik

Thomas van Luyn
null Beeld Robin de Puy
Beeld Robin de Puy

Ik dacht: hoe zie ik er eigenlijk uit als ik in het zwembad duik? Sommige dingen kun je nou eenmaal niet voor de spiegel doen, dus ik zette mijn laptop op een tafeltje, richtte de camera op het zwembad en startte de opname. Ik deed mijn duik zoals ik hem altijd doe, klom eruit, en startte nieuwsgierig het filmpje. Niet fraai. Om te beginnen was mijn loopje naar het zwembad al reden genoeg om nooit meer uit een ligstoel te komen. Ik wist al dat ik een raar loopje had, want ik heb mezelf al vaak genoeg moeten terugzien, maar zo op blote voeten in mijn lullige zwembroek was het dubbel raar. Stijve beentjes, tenen naar buiten, holle rug, doelloos flubberende armen, en vooral: een grote dikke ouwemannenhangbuik. Wist ik niet, dat ik die had. En dan moest de duik nog komen. Het leek nog het meest op iemand die op het moment dat hij wil gaan duiken wordt doodgeschoten. Als ik zeg voorover kukelen, doe ik het nog te veel eer aan. Vol afgrijzen zag ik hoe ik tevreden mijn paplijf uit het water hees, naar de camera liep en op de spatiebalk drukte.

Ik benijdde de Thomas van 30 seconden geleden. Een blije natte kop, de ogen vol nieuwsgierigheid en onschuld, omdat ze nog niet hadden gezien wat ik zojuist had aanschouwd.

Dus nu heb ik een posttraumatische stressaandoening en is het de vraag of ik ooit nog normaal in de samenleving kan functioneren. Ik slaap niet meer, steeds opnieuw zie ik die bleke embryonale zak in het zwembad vallen. De gedachte dat ik zo talloze malen voor de ogen van mijn gezin te water ben gegaan, knaagt als een made aan mijn eigendunk. Ziet u, wanneer mijn vrouw duikt, weet je meteen waarom ze het een zweefduik noemen. Ze lanceert zichzelf schuin omhoog, kromt dan haar lijf in een lichte boog, glijdt op de thermiek van de lucht over het water, totdat ze besluit dat het welletjes is en ze haar vingers het water in steekt. Als de temperatuur haar bevalt, laat ze de rest van haar lijf erachteraan glijden. Er spat nog geen druppel op.

En nu zit ze dus met mij opgescheept. Ja, dat wist ze ook niet toen ze trouwde.

Ik heb nooit leren duiken. Ik had een zwemleraar die me ooit eens voorover liet buigen en tegen mijn kont duwde, zodat ik het water in viel. Ik kwam extatisch weer boven. Al mijn vriendjes konden al duiken, en ik dus nu ook!

Ik deed het gelijk nóg honderd keer en heb mezelf nooit meer vragen gesteld. Achteraf een gelukzalige periode.

Nu ben je nooit te oud om te leren (hoogstens te traag) en elke vaardigheid staat op YouTube, ook duiken voor kneusjes. Als ik volgende zomer de geest krijg, heb ik een mooie missie. Maar die buik, dat wordt lastiger. Niet mijn schuld, maar die van Game Of Thrones. Eindelijk aan toegekomen. Leuk, maar de serie smeekt om een biertje erbij. Elke aflevering duurt een uur en dat zijn volgens mijn berekeningen twee biertjes. Aan het eind van dat uur zit een cliffhanger, die de kijker dwingt het volgende uur in te gaan met dito biertjes, waarna men trek krijgt, nietwaar. Lang verhaal kort: die buik, dat is een bierbuik. Wat nu weer.

t.vanluyn@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden