BlikTest

Een elektrische racefiets levert paradoxale situaties op

Blik fietste sportief met trapondersteuning en testte de Creo van Specialized als racefiets en als gravelbike.

De Specialized Creo  Beeld
De Specialized Creo

Gereden

Specialized Turbo Creo SL

Prijs € 5.999 - 12.499

Gewicht afhankelijk van frame

Batterij 320 Wh

Motor 240 W

Actieradius 120 km (opgave)

Na anderhalve evenaar te hebben gereden op een gewone racefiets, wilde Blik weleens weten hoe dat gaat als er een motortje tussen de trappers zit. Sportief fietsen met trapondersteuning, is dat nog wel sportief? Het Amerikaanse Specialized leende een prijzige e-bike uit: de Creo. De Creo ontving lovende recensies – ‘deze fiets verandert alles’ – toen hij in 2019 op de markt kwam. Het is zowel een elektrische racefiets als een elektrische gravelbike. Kwestie van een extra set wielen erbij aanschaffen (of bandjes verwisselen).

De goedkoopste Creo is 4.500 euro, de duurste 12.500 euro. Allemaal hebben ze een motor van bijna 2 kilo die, zegt de fabrikant, ‘liefst 240 watt aan stille en krachtige ondersteuning levert’. En, opvallend voor een racefiets: voor zit één kettingblad, dus geen voorderailleur. De elf tandwielen achter, oftewel versnellingen, moeten het doen.

Vanaf 8.500 euro is het frame van carbon en verloopt het schakelen elektronisch. Van zo’n exemplaar testte Blik de gravelversie op 225 kilometer verharde en onverharde wegen en gebruikte de uren op de fiets om na te denken over de vraag: wat vinden we er nu eigenlijk van, zo’n motortje onderin? Het went snel, die handen in je rug die je zachtjes lijken voort te duwen. Maar ze zijn er zeker niet altijd. Boven de wettelijk beperkte 25 kilometer per uur valt de steun weg alsof de handen zeggen: zoek het nu maar zelf uit. Als de benen met te weinig kracht de snelheid tot boven de 25 opvoeren, voelt het wegvallende motorvermogen alsof even zachtjes in de remmen wordt geknepen. Dan blijkt 30 kilometer per uur rijden ook echt 30, niet dat er alleen nog maar een inspanning voor de ‘resterende’ 5 kilometer per uur geleverd hoeft te worden.

Meerdere modellen zijn uitgerust met Future Shock-demping: een instelbare springveer boven het balhoofd die oneffenheden absorbeert zonder dat er energie verloren lijkt te gaan. Beeld
Meerdere modellen zijn uitgerust met Future Shock-demping: een instelbare springveer boven het balhoofd die oneffenheden absorbeert zonder dat er energie verloren lijkt te gaan.

Hoeveel je zelf doet en hoezeer de motor je daarbij ondersteunt vertelt de bijbehorende app Mission Control – kennelijk een serieuze zaak, dat sportief elektrisch fietsen. Vanaf z’n eigen Cape Canaveral meldde Specialized aan Blik dat bij een rit van 65 kilometer met een gemiddelde van 29 kilometer per uur de motor 5,27 procent van het vermogen had geleverd. De accu ging van 56 naar 42 procent, ondanks het feit dat de motor op vol vermogen stond. Met andere woorden: de elektrische sportieve fietser doet het meeste zelf.

Op deze weg is dat paradoxaal, mijmerde Blik terwijl de 38 millimeter brede gravelband met een smal glad loopvlak in het midden aangenaam over perfect asfalt humde. De meeste racefietsers rijden alleen heuvelop of met tegenwind langzamer dan 25 kilometer per uur. En dat op een normale racefiets van pakweg 8 kilo. De Specialized Creo weegt met zijn fraai gelakte en vormgegeven carbonframe ruim 12 kilogram en is daarmee aan de lichte kant in vergelijking met zijn soortgenoten. Maar toch: 4 kilo meer omdat ook motor en accu mee moeten betekent extra gewicht dat wordt gecompenseerd met wat het extra gewicht veroorzaakt.

Toch kan het aangenaam zijn om met tegenwind of het oprijden van een viaduct de druk op de pedalen te verminderen totdat de snelheid onder de 25 komt en de motor het overneemt. Een elektrische racefiets is vermoedelijk heel plezierig in de bergen, bedacht Blik na de nodige viaducten achter elkaar te zijn opgereden. Minder inspanning betekent langer volhouden, dus langere ritten.

De hoogte van het zadel is tijdens het rijden, met een handeltje links op het stuur, te verstellen – na enige oefening. Een verschrikking voor puristen die een millimeter verschil al zeggen te voelen. Beeld
De hoogte van het zadel is tijdens het rijden, met een handeltje links op het stuur, te verstellen – na enige oefening. Een verschrikking voor puristen die een millimeter verschil al zeggen te voelen.

Elektrisch sportief fietsen op de vlakke asfaltweg is, nou ja, geinig. Wel een duur geintje. Echt leuk wordt deze manier van fietsen als een onverhard pad opdoemt. Daar blijkt de Specialized Creo meer tot zijn recht te komen. Zo is de stuurpen hydraulisch geveerd om, met een draaiknop, de oncomfortabele schokken op te vangen van het onverharde – van een bakstenen weg ook trouwens. Ook handig: links op het stuur zit een handeltje om het zadel lager te zetten; best wel een goed idee bij de overgang van asfalt naar gravel. Dat zadel, daar is ook iets mee. Het zijn eigenlijk twee halve zadels, een paar centimeter van elkaar en een stuk korter dan een conventioneel racezadel. Het ziet er niet uit, maar eenmaal terug op het ouderwetse zadel bleek het achteraf een verbetering.

En die motor? Die doet er opeens toe op een zand-, bos- of gravelpad. Normaal gesproken zijn er twee opties als er opeens een hoop los zand in een bocht ligt: vallen of afstappen. Nu trok de fiets ons door de modder of rul zand alsof we Mathieu van der Poel op het strand van het WK-veldrijden in Oostende waren. Optrekken na een scherpe bocht in het bos gaat natuurlijk en geleidelijk zodat je niet uit balans raakt; gedoseerd zoemt de motor naar ‘zijn’ 25 kilometer per uur. Schakelen is niet nodig.

De bediening van de motor zit op de bovenbuis - tikje onhandig als je alle kanten op stuitert. De motor heeft drie met de app instelbare niveaus van ondersteuning met navenant accugebruik. Beeld
De bediening van de motor zit op de bovenbuis - tikje onhandig als je alle kanten op stuitert. De motor heeft drie met de app instelbare niveaus van ondersteuning met navenant accugebruik.

En op een vlakke gravelbaan, ook als die uitmondt in een smal spoor, gedraagt de Creo zich voorbeeldig en is het hoge gewicht geen issue meer. Per ongeluk kwamen we op een mountainbikepad, ook nog tegen de richting in, en zelfs dan is de fiets in de hand te houden in al die krappe haarspeldbochtjes. Maar na twintig van zulke bochtjes blijkt wel: voor mountainbiken is deze kostbare, de facto gravelfiets niet bedoeld.

Kan-ie echt niet harder?

Voor de wet is een elektrische racefiets hetzelfde als een opoefiets met een elektromotor. Dat betekent: trapondersteuning tot 25 kilometer per uur en geen fractie sneller. De Europese wet schrijft voor dat de fietsmotor geleidelijk minder vermogen levert naarmate de snelheid oploopt en uiteindelijk wordt ‘afgesneden zodra het vehikel de snelheid van 25 km/u bereikt’. Een racefiets waarvan de motor tot 45 kilometer per uur trapondersteuning levert, is nog niet gesignaleerd. Op zo’n high speed e-bike een achteruitkijkspiegel en een reflector schroeven zal nog wel lukken als het een racefiets is. Maar waar laat je het kentekenplaatje?

Motor en accu zijn zo klein en zodanig weggestopt dat bijna niet opvalt dat de fiets geen gewone racefiets is. Optioneel kan een ‘range extender’ in de bidonhouder voor extra ondersteunde kilometers. Beeld
Motor en accu zijn zo klein en zodanig weggestopt dat bijna niet opvalt dat de fiets geen gewone racefiets is. Optioneel kan een ‘range extender’ in de bidonhouder voor extra ondersteunde kilometers.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden