De Missie

Erben Wennemars (22) maakte een kort debuut bij de Olympische Spelen. De pijnlijke val op de tweede 500 meter verstoorde alle illusies van de sprinter....

WYBREN DE BOER

'HOE VAAK dat in die twee weken voor de Olympische Spelen door mijn hoofd is gegaan: het zal maar gebeuren. Goud bedoelde ik. Het heeft geen zin om nu na te gaan denken wat het had kunnen worden. Heeft de Japanse televisie uitgerekend dat ik 35,86 zou hebben gereden? Dan had ik zilver gehad. Ach, wat zeggen zulke berekeningen. Ik had misschien tweede kunnen zijn, of derde, maar ook vierde of vijfde. Wat heeft het voor zin om er over te denken. Ik heb het niet gehaald.

Het was ook te mooi om waar te zijn. Wie had er nou een half jaar geleden van mij gehoord? Niemand. Ik rijd een wereldrecord in juli en ineens was niks te gek meer. Geluk zeiden ze, maar in november liet ik het nog een keer zien. Hij kan het niet op grote kampioenschappen, zeiden ze, en hup derde op het WK sprint. En dan dit. Weer vier jaar wachten tot er weer Olympische Spelen zijn. Ik besef nu hoe dicht het bij elkaar ligt, drama en victorie.

Ongelooflijk zoveel faxen als ik heb gehad. De meeste lees ik als niemand erbij is. Als ik twee zinnen heb gelezen, heb ik de tranen al in mijn ogen. Een lagere school uit Limburg: of ik bij ze op school wil komen? Aegon heeft een advertentie gezet in de kranten. Ja, dat doet me goed, vind ik geweldig. Ooit wil ik iets voor ze terugdoen, de mensen in mijn omgeving. Ze steunden me toen ik als klein ventje clubkampioen werd en nu weer, dat is toch super.

Ik heb geen pijn meer, maar ik geloof niet dat ik ooit zoveel pijn heb gehad. Voor m'n gevoel was ik Njs voorbij, had ik meer snelheid, ik dacht ik red het. En het volgende dat ik me herinner is dat ik op de grond lag.

En toen nog die ambulance-rit. We gingen steegjes door, Peter Mueller dacht op een gegeven moment dat we verdwaald waren. Ineens bleven we ergens bij een parkeerplaats staan, daar bleek een Japans ziekenhuis te staan. De deuren waren zo klein dat er amper een brancard doorheen kon.

Vanmorgen heb ik met Grunde Njs ontbeten. Het eerste dat ik gezegd heb, is no hard feelings. Hij valt wel vaker, maar hij valt natuurlijk niet expres. 't Kan gebeuren, 't is gebeurd, verder niks. Het is voor hem ook een zware klap.

Ik ga nu maar als fan langs de kant staan. Wat heeft het voor zin om naar huis te gaan? Ik heb een heleboel bierbonnen gekregen voor in het Holland House, die moeten toch op. Ik hoor bij het team, we zijn een hechte ploeg, ook bij tegenslag. Ze zeggen dat ik de WK afstanden wel kan halen, maar daar denk ik nog niet aan. Ik moet eerst helemaal fit worden. Honderd procent fit, want ik wil mijn carrière goed besluiten. Niet als pechvogel, maar als een winnaar.'

Wybren de Boer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden