Bergboebies

Backpackers, campinggasten, new-agers, safarigangers, avontuurlijke wandelaars, bergbeklimmers, Cote d'Azur-aanbidders. Hoe brengen Nederlanders hun zomervakantie door? De Franse Alpen, deel 2: 'Verdomme jongens, dit is wel weer waar we het allemaal voor doen hè!'..

's Ochtends vroeg zijn we met z'n allen in een grote gondel gestapt en die schoot ons in twintig minuten omhoog naar de top van de Aiguille du Midi, 3800 meter, een smalle naald van steen die torent boven bergdorp Chamonix. Op de top gaan de toeristen rechts, en de klimmers links. De toeristen gaan naar het café-restaurant panoramique zodat ze ons goed kunnen zien. Wij lopen door een winderig tunneltje, klikken stijgijzers onder, zetten gletsjerbrillen op en wollen mutsen, brengen factor-30-lippencrème aan, maken elkaar stevig vast aan een touw, halen diep adem en lopen dan de enorme koelkast in die La Vallée Blanche heet. De gletsjer.

'Jongens', zegt Fred, 'we zijn er weer.'

Op dit soort dagen is de euforie totaal. We ademen ijle Alpenlucht die onze hoofden licht maakt. Door de gletsjerbril ziet de hemel nóg blauwer, de sneeuw nóg witter, de rots nóg meer koperrood. We horen niets - alleen de stuifsneeuw die giert tussen de stalen punten van de stijgijzers.

We zitten op onze rugzakken, in de sneeuw. We drinken water en eten energierepen die Right heten, of Fresh of First of Choice of Yeah! of wat dan ook, en we laven ons aan het uitzicht op de beroemdste bergen ter wereld (voor ons dan).

'Zie je de Aiguille Verte?'

'Flinke wand hè.'

'Wat een ambiance.'

'Su-per.'

'Geef nog eens een koekje.'

'Dat Gervasutti-couloir ziet er ook nog wel te doen uit, in de winter dan, vinden jullie niet?'

'Geef eens wat water. Ik fik weg in die zon.'

'Verse sneeuw op de Courtes, schitterend gezicht.'

'Verdomme jongens, dit is wel weer waar we het allemaal voor doen hè!'

Boven de gletsjer bungelen oranjerode gondels aan een kabelbaan, ze houden halt zodat de toeristen foto's van ons kunnen maken, en video-opnamen. Straks dalen ze af naar Chamonix, waar wij gisteren nog op een terras zaten, bleek en onwennig, net weg uit Nederland.

Chamonix, schreef Jon Krakauer in een mooi verhaal, 'is al twee eeuwen lang het meest hippe bergdorp van het continent, misschien wel van de hele planeet, en echt niet alleen in de hoofden van de mensen die er wonen.'

Cham is de klimmershemel op aarde. Het dorp is niet bijzonder mooi, er is ook bijzonder weinig te beleven, behalve dan de uitverkoop van de Patagonia-winkel, maar in Cham mag iedereen zich alpinist voelen. Hier klontert de mondiale bergelite samen, bierdrinkend in café-restaurant The Office of nachtclub Choucas. Die sfeer, daarom is het er ook zo druk, het hele jaar door.

We zitten op een terras en bestuderen de pikorde van Cham. Onderaan de ladder staan de toeristen, veel Japanners en Amerikanen, sommigen proberen op een bergbeklimmer te lijken door Think Pink-broeken te dragen. Dan zijn er de echte bergbeklimmers ('bergboebies', zegt Simon) - ze laten hun stijgijzers en helmen op de rugzak zitten om hun status te onderstrepen en kijken stoer, alsof ze net de gevaarlijke Freney-pijler hebben beklommen. Ten slotte zijn er de klimmers die daadwerkelijk de Freney-pijler hebben beklommen en er waarschijnlijk ook nog met een parapente vanaf zijn gesprongen - 'extreme bergboebies', zegt Simon. Die lopen in korte broek en op sandalen, hebben ongeschoren hoofden en de besten wentelen zich in een sterrenstatus waar Frans Bauer jaloers op zou zijn.

Wij zijn geen extreme bergboebies. Wij zijn een beetje doorsnee. Maar we mogen toch op de foto. Japanners vragen het soms: 'You climb Mont Blanc? Take picture?' Maar meestal zijn het vaders van gezinnen die op een terras zitten en stiekem de compactcamera of de hi-8 op ons richten.

'Papa, zijn dat bergbeklimmers?'

'Ja Jeroen, wat een hoop spullen hebben ze bij zich hè.'

We doen alsof we het vervelend vinden, maar we vinden het natuurlijk stiekem heel erg leuk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden