Electing the Scenic Route - 2017.
Electing the Scenic Route - 2017. © N. Christensen

Nik Christensen is heer en meester over zijn techniek

Kunst - The Wake, The Watch, The Walk

De fantasielandschappen in Japanse inkt van Nik Christensen getuigen van een jaloersmakend gemak. De natuur lijkt bij Christensen uit elkaar te vallen, in pixelachtige structuren.

The Wake, The Watch, The Walk (****)
Nik Christensen
Beeldende kunst
Drawing Centre Diepenheim, t/m 25/2.

Over één ding hoeft kunstenaar Nik Christensen nooit na te denken als hij zijn atelier binnenstapt: welk materiaal hij gaat gebruiken. Toen hij met Japanse sumi-inkt (Oost-Indische inkt) begon te schilderen, viel alles op zijn plaats. De inkt heeft de directheid 'van tekenen met een stok in het zand'.

Hij vertelt het in een kort videoportret in zijn solotentoonstelling in het Drawing Centre Diepenheim. Een lichte jaloezie kan je overvallen bij het zien van die video en die grote tot zeer grote zwart-wit schilderingen op papier: het ziet er zo. . . lékker uit. Hier is iemand duidelijk volkomen op zijn gemak, heer en meester over zijn techniek.

Een lichte jaloezie kan je overvallen bij het zien van zijn videoportret

Van vloeien tot sproeien

In de afgelopen vijftien jaar leerde Nik Christensen (Bromley, UK, 1973, opgeleid aan de Gerrit Rietveld Academie) niet alleen alle gradaties van die diepzwarte inkt kennen - die grijs wordt bij verdunning maar nooit verkleurt - hij ontwikkelde ook een scala aan technieken. Van vloeien tot sproeien, schilderen, afdekken, sjabloneren, nat in nat sporen trekken, bijna droog op de kwast, ga maar door. Dat te kunnen: ja, lékker. Het maakte hem de publieksfavoriet bij de Volkskrant Beeldende Kunstprijs 2011.

Goed, tot zover de virtuositeit. Wat is er eigenlijk te zien? Ook daarover kent Christensen geen twijfel: dit zijn fantasielandschappen. Met wilde plantengroei, enorme rotsformaties, sterrennachten, spelonken of alles tegelijk. Soms huilt er een wolf of ploetert er een mensje.

De afgelopen jaren gebeurde er echter iets vreemds; Christensen begon die natuur uit elkaar te laten vallen, alsof je door een prisma keek. Geometrische vlakken, soms pixelachtige structuren maakten het kunstmatiger en abstracter. Het radicaalste werk dat hier is te zien, is There's a Ghost in the Basket of Values, waarin een oerwoud last lijkt te hebben van digitale storing, en alles om de mensfiguur heen (dat zo te zien op een boomtak op zijn telefoon ligt te swipen) in pixels uit elkaar brokkelt.

Geheimzinnige werelden

Iemand die aan geen enkele trend of 'discours' meedoet - het is ook wel eens fijn

In de jongste werken stapt hij daar weer van af: minder geometrisch grid, maar er zit een nieuw soort systeem in zijn afbeeldingen, in de vorm van herhalende kwaststreken. Steeds is er een mensfiguur te zien, al dan niet in gezelschap van een ijsschots-achtige figuur als reisgezel - soms is het jammer, die figuren, want dat geeft meteen schaal en iets anekdotisch aan die geheimzinnige werelden.

Zo'n opmerking zal hem overigens waarschijnlijk worst zijn. Iemand die technisch en stilistisch gemak tentoonspreidt, onverstoorbaar een eigen pad verkent, aan geen enkele trend of 'discours' meedoet - het is ook wel eens fijn.