Mayar Alexan en Lina Issa in A Ticket to Atlantis op het Zuiderstrand in Den Haag.
Mayar Alexan en Lina Issa in A Ticket to Atlantis op het Zuiderstrand in Den Haag. © Annette Embrechts

Kunstenaars die te maken hebben met censuur, geldgebrek en reisproblemen krijgen eigen podium

Dancing on the Edge wil geen medelijden wekken, maar andere perspectieven laten zien

Bij dans over het lot van vluchtelingen mag je niet klagen over de novemberkou. Dancing on the Edge toont werk uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika.

Koud is een understatement. We staan zaterdagmiddag met klapperende regenponcho's op het Zuiderstrand in Den Haag. In de buitenhaven jagen windsnelheden van bijna 50 kilometer zand en water in ons gezicht. Locatievoorstellingen zijn leuk, maar toch vooral in het voorjaar en de zomer. Nu is het november, en afzien.

Maar we klagen niet. We weten dat A Ticket to Atlantis, een van de openingsvoorstellingen van Dancing on the Edge (een tweejaarlijks festival voor dans, theater en installaties uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika) onder meer gaat over bootvluchtelingen, over mensen die de overtocht niet haalden.