Energiek, woest en brutaal: eindelijk zien we Louwrier's ware aard

Theater - Revolutie van de mislukking

Stephanie Louwrier probeerde het als cabaretier, presentatrice en actrice, maar hier toont ze haar ware aard: een rasperformer. Ze schakelt razendsnel van felle zangstem naar galgenhumor. En het publiek slalomt mee.

Er staat vijf kwartier lang echt maar één vrouw op toneel: Stephanie Louwrier. Toch denk je tijdens Revolutie van de mislukking naar zeker tien verschijningen te kijken. Louwrier wisselt zo snel van stem, look en mimiek, dat je als toeschouwer voortdurend mee-slalomt. Over een woest parcours waar later verrassend veel samenhang en structuur in zit. Eerst verleidt ze je vriendelijk ('Kent u dat ook?'), dan vlieg je bijna uit de bocht door een bizar delirium ('Daar staat Anita Witzier met haar prosecco-hoofd, naakt in mijn badkamer, zo uit het wasmiddelenbakje gegulpt') en hop, daar hoor je weer die commentaarstem in haar hoofd ('Ben ik goed volk, heb ik goede intenties? Empathie, kom op Steef, empathisch zijn!') om vervolgens een linkse directe uit te delen aan suffe enquêtegemiddelden ('Twee keer seks per week, jaja, zo van  ik vind het plafond interessanter dan die kerel boven op me').

Ze zoekt kwetsbare hoekjes op en gore keldertjes, vol slijmerige metaforen

Eerlijk

Het knappe is: het zijn geen typetjes, maar versies van haarzelf, die ze schaamteloos eerlijk inzet. Met als hongerigste: het beest dat depressie heet, dat als glibberige larve lag te wachten, tot het vetgemest door het voortdurende gevoel te falen uitgroeide tot energie slurpend monster.

Zo op het oog zie je vooral die prachtige dame van 31, met jaloersmakend lichaam, crèmekleurige huid, geboren uit een Chileense moeder en Nederlandse zeeman en opgegroeid in Leiderdorp. Haar vader ging al vroeg voor eeuwig peuken halen, haar gepassioneerde, angstige moeder probeerde haar dochter met extreme trucs zo Nederlands mogelijk te laten lijken. Tot aan het oprekken van haar (korte) benen aan toe. Met als ideaalbeeld: Anita Witzier.

Onder die verschijning huist een woeste, grillige, energieke performer. Louwrier schakelt razendsnel van felle zangstem naar galgenhumor. Ze zoekt kwetsbare hoekjes op en gore keldertjes, vol slijmerige metaforen. Daarin merk je dat theatermaker Ko van den Bosch heeft meegeschreven en geregisseerd: diezelfde gulle, grimmige taal vol vleselijke visioenen. Maar wel persoonlijk en poëtisch.

Louwrier's ware aard

Vijf kwartier lang één vrouw op toneel, en wat voor een. Een bloedeerlijke vakvrouw en een dijk van een wijf


Louwrier studeerde in 2010 af aan de Toneelacademie Maastricht met één van de succesvolste solo's ooit. Ze werd door het impresariaat van Youp van 't Hek in 200 theaters als cabaretière gelanceerd. Terwijl ze dat niet was. Zalen vol kwamen om te lachen. Honderden keren liet het beest die avonden zijn tanden zien. Ze presenteerde voor BNN, speelde in tv-series en verfde haar haren blond in de hoop tafeldame bij DWDD te worden. Maar ze verloochende wie ze was: een grillig, gek, energiek en brutaal podiumdier, een rasperformer.

Nu heeft ze haar stiel gevonden. Met drie muzikanten (deels van Club Gewalt), die zich met plezier door haar laten africhten in deze Revolutie van de mislukking. Het eind komt wel wat abrupt en vroeg. Vijf kwartier lang één vrouw op toneel, en wat voor een. Een bloedeerlijke vakvrouw en een dijk van een wijf.