'Saskia van Imhoff combineert intelligentie met materie'

Saskia Noor van Imhoff (31), voorgedragen door beeldend kunstenaar Marlene Duma.

'Nee, mijn kandidaat is geen schilder', zegt Marlene Dumas vrolijk. Dat had gezien haar eigen liefde voor de schilderkunst wellicht voor de hand gelegen. Maar ze koos voor een kunstenaar die installaties maakt. 'Zoals veel kandidaten voor deze prijs de laatste jaren. Op zich niks nieuws.' Wat wel nieuw is en haar buitengewoon fascineert, is het soort installaties dat Van Imhoff maakt. Waar andere kunstenaars het stilleven, hun eigen emoties of vrienden als inspiratiebron nemen, maakt Van Imhoff archivarische verzamelingen of tentoonstellingen. 'Het tentoonstellen zelf is het onderwerp, geïnspireerd op concreet onderzoek van de plek. Erg bijzonder.'

Dumas leerde de kunstenaar kennen op het opleidingsinstituut De Ateliers, waar zij optreedt als 'begeleidend kunstenaar'. Van Imhoffs eindpresentatie was een ruimtevullende aaneenschakeling en stapeling van foto's, tekeningen, schilderijen en constructies. Voor een deel had Van Imhoff de objecten zelf gemaakt. Voor een deel had ze schilderijen van anderen geleend.

Die bestaande schilderijen, waaronder een van Dumas, stonden op hun punt, lagen op de grond of bevonden zich bovenop een ander werk. 'Dat riep allerlei discussie en meningsverschillen op. Mag je zo omgaan met het werk van anderen? Volgens mij wel. Om nieuwe relaties tussen objecten en ideeën tot stand te brengen, heb je een vorm van afstand en van disrespect nodig.'

Door elkaar
Want dat is wat Van Imhoff doet: objecten zonder hiërarchisch onderscheid naast en door elkaar zetten, op een manier die Dumas 'helemaal van deze tijd' noemt. 'Ik herken in haar manier van rangschikken, van een plant naast een schilderij naast een zelfgemaakte stalen constructie, de blik van internet. Daar zoek je het ene, blijft je oog hangen aan het andere, waarna je weer naar een volgend onderwerp zapt. Zo ontstaan verbanden, tussen informatie en beelden, die vanuit logisch redeneren nooit zouden ontstaan.'

Ook erg actueel, vindt Dumas, is dat Van Imhoff kunst als object beschouwt en dat ook het huidige kunstbedrijf in haar werk weerklinkt. 'Elk museum is bezig met zijn archief. Wat bewaar je, wat stoot je af en hoe bewaar je het - op naam van de kunstenaar, op kleur of op grootte? Dat is echt aan de hand.' Daarbij gaat het gesprek allang niet meer over de kunst zelf, maar veel vaker over alles eromheen. 'Over de directeur, over het gebouw, over geld'
Het werk van Van Imhoff is slim. En raadselachtig. En expressief. En met veel liefde  gemaakt. Wat Dumas ook fascineert: Van Imhoff is er niet op uit om institutionele kritiek te leveren. Haar installaties zijn veeleer een vorm van spelen. Daarbij heeft ze een grote fijngevoeligheid voor materiaal. 'In haar werk zitten prachtige, sensitieve momenten, zoals een pak papier waar ze een deuk in heeft gemaakt, waardoor het lijkt op een berglandschap. Ze maakt ook haar eigen parcours, stuurt de blik zo, dat je vanaf het eerste moment bent geïntrigeerd.'

Waarom Van Imhoff moet winnen? 'Omdat ze een van de interessantste kunstenaars is die ik ken, echt vernieuwend. Omdat ze intelligentie combineert met materie. En ze is op een goede manier ambitieus. Ik ben erg benieuwd hoe haar werk zich verder ontwikkelt.'

saskianoorvanimhoff.com
fonswelters.nl