Zing, leef, sta, proef, dans, doe en bewonder

Ze werd landelijk bekend door de aanslag op haar toenmalige man Rob Scholte, waarbij ze zelf een ongeboren kind verloor. Nu is het leven van ex-model en -soapy Micky Hoogendijk in rustiger vaarwater. Voor het eerst exposeert ze nu als fotograaf.

De eigenares van de interieurzaak waarin je exposeert was erg op haar hoede. Ik vroeg van alles over jou, maar zij zei steeds: 'Je moet het zelf maar aan haar vragen.'

Micky Hoogendijk (43) lacht: 'Dat zijn goede mensen.'

Ze is het gewend dat er veel over haar wordt gepraat. Dat begon al op de kleuterschool in Lochem, het dorp waar zij op 7-jarige leeftijd met haar moeder naartoe verhuisde vanuit Amsterdam. Hoogendijk wilde naar school in haar 'prinsessenjurk', een zijden, groene onderjurk van haar moeder, zoals ze dat in Amsterdam ook altijd deed. Prompt was ze 'die Amsterdamse augurk' voor haar nieuwe klasgenoten.

Later, in 1994, werd ze landelijk bekend door een onfortuinlijke gebeurtenis. Zij en haar toenmalige man, kunstenaar Rob Scholte, waren op weg naar de huisarts. Die avond ervoor had ze een zwangerschapstest gedaan - positief. Enkele seconden na het wegrijden ontplofte een handgranaat onder hun blauwe BMW 525. Scholte verloor zijn benen, Hoogendijk hun ongeboren kind. Het is nooit bekend geworden wie de aanslag pleegde, en waarom.

In 2000 kreeg ze, inmiddels gescheiden van Scholte, een rol in Goede Tijden Slechte Tijden. Ze speelde een manipulatief type, 'een bitch', zoals ze destijds veel op straat toegebeten kreeg. 'Zo'n aanslag en rol leiden ertoe dat je de denkwolkjes van mensen hoort, als je ergens binnenkomt', zegt ze. 'Je weet hoe vooringenomen ze zijn. Ik ben daar gevoelig voor.'

Aan deze reeks ideaal roddelbladmateriaal werd de laatste jaren nog een episode toegevoegd: haar relatie met Adam Curry, die zijn vrouw Patricia Paay na ruim twintig jaar huwelijk voor haar verliet. Niet alleen 'de bladen' besteedden gretig aandacht aan de scheiding, ook Hoogendijk en Curry zelf deden in interviews een boekje open over hun liefde.

Maar al dat smeuïgs is niet de aanleiding voor dit interview. Hoogendijk is gaan fotograferen. Haar werk werd tentoongesteld op kunstbeurzen, een van de foto's werd gepubliceerd in The Washington Post. Ze is een paar dagen in Nederland en wil in het Hilton afspreken. In de tuin van het hotel bestelt ze een chardonnay bij een verlegen, Aziatisch meisje. 'Where are you from?', wil ze weten. 'China? Daar ben ik ook veel geweest.' Als het meisje wegloopt, zegt ze: 'Schattig.'

Welke foto is je het meest lief?
'My ode to Damien (Hirst, red.), het jonge meisje met die grote ogen, flaporen en het bevreemdende gezicht waarop ik kristallen heb gemaakt. Ik kwam haar tegen in een groot winkelcentrum in Austin en wist meteen dat ik haar wilde fotograferen. Ze zat in die rare periode, de tijd voordat je een vrouw wordt: je bent al mooi, maar weet niet wat je ermee moet doen. Zo zijn we allemaal geweest. Die shoot was een ommekeer, voorheen stond ik zelf altijd voor de camera. Door mij voelde dat meisje zich mooi en bijzonder. En toen werd het ook nog een echt werk. Het eerste werk dat ik verkocht, ook.'

'De cirkel is rond', staat in de biografie bij de expositie. Wat bedoel je daarmee?
'Mijn opa was kunsthandelaar. Mijn moeder nam me vroeger mee naar het Rijks en dan wees ze de schilderijen aan die haar vader had aangekocht. Vanaf mijn 7de was mijn moeder samen met de kunstenaar Roelof Frankot. Hij overleed toen ik 14 was. Als kind sliep ik vaak in zijn atelier. In 1991 kreeg ik een relatie met Rob Scholte, mijn eerste echtgenoot. Ik leefde en werkte met hem, was overal bij. Dat was een kunstacademie op zich. Toen sloeg ik een andere weg in en werd actrice. Dat vond ik leuk, maar nu voel ik me thuis.'

Je hebt veel verschillende dingen gedaan: model, actrice, stijlbewaker bij de Supperclub. Was je op zoek?
'Nee. Als mij vroeger op school werd gevraagd wat ik wilde worden, zei ik altijd: ik wil iets met mezelf doen. Dat werd niet gewaardeerd in Lochem. Ik was een buitenbeentje.'

Waarom ben je niet naar de kunstacademie gegaan?
'Ik heb er wel over nagedacht, maar het liep nou eenmaal anders. Ik leerde Rob kennen en woonde binnen een half jaar in Japan. De vraag of ik ging studeren, was dus helemaal niet meer aan de orde; ik was inmiddels mevrouw professor Scholte en op 22-jarige leeftijd directeur van zijn bv. Belachelijk eigenlijk, maar het was wel leuk.'

Kon je het wel aan?
'Nou, dat weet ik niet. Ik kon veel aan, maar was wel een bakvis. Alle mensen waren twaalf jaar ouder. Ze waren succesvol, spraken goed Frans en hadden alles al gezien. Daar was ik verlegen over, ik was sowieso verlegen in die tijd. Uiteindelijk groei je in die dingen, voor je het weet zit je met 35 Japanners te vergaderen.'

De camera was een cadeau van je moeder, toch?
'Ja, ik kreeg de camera vier jaar geleden van Adam en mijn moeder. Hij heeft het geregeld, want zij kon niet meer naar buiten. Na haar dood verhuisden we al snel naar San Francisco. In Nederland had ik een bedrijf en presenteerklussen, in Californië wilde ik niet op de bank bonbons gaan zitten eten. Toen heb ik de camera opgepakt. Ik wandelde dagen door de stad, wilde alles fotograferen. Doordat ik weg was uit Nederland kon ik opeens de voyeur zijn, niemand lette op mij.

'Dat fotograferen hielp me bij de verwerking van het verlies van mijn moeder. Ik had haar vijf jaar verzorgd, ze stierf in mijn armen. Dat was heftig.'

Op de vraag waar Hoogendijk het meest trots op is, antwoordt zij zonder omhaal: het verzorgen van haar moeder. Die kreeg in 2004 een nieraandoening en werd daarnaast steeds vergeetachtiger. Hoogendijk probeerde op dat moment in Los Angeles een acteercarrière van de grond te krijgen, maar verhuisde terug naar Nederland. 'Ze was altijd veel alleen, maar ik zei tegen haar: je gaat niet alleen sterven. Die laatste paar jaar hebben we het leven met zijn tweeën gevierd. Als ik nu naar de foto's kijk, zie ik alleen maar ballonnen en feest. Een stervensfeest, zeg maar.

'We hadden een bucketlist, een lijst met dingen die we nog moesten doen. Ze wilde nog naar Florence, dus reden we haar rolstoel in het vliegtuig. Een andere wens was een tentoonstelling van het werk van Roelof Frankot, mijn stiefvader.'

Die heb jij georganiseerd?
'Ja. Zoals ik alles organiseer: heel bijdehand. Ik sprak wat mensen erover en uiteindelijk hadden we een tentoonstelling in museum Jan van der Togt in Amstelveen. Mijn moeder in tranen, ik in tranen. Voor haar was het erg eervol.'

Hoe was jullie verstandhouding vroeger?
'Zoals bij iedere moeder en dochter.'

En dat is?
'Zij voedde mij alleen op, was vader en moeder ineen. Ze maakt een bed voor me, maar naaide ook de collegesjaal die ik zo graag wilde omdat ik kakker wilde worden. We deden eigenlijk alles samen. Dat gaat goed tot de hormonen gaan spelen: zij kwam in de overgang, ik in de puberteit. Dan knal je allebei het huis uit, ik ging op mijn 16de al op kamers. Maar we hadden wel een heel mooie band, ja.

'Ik was haar liefste wens, het middelpunt van haar leven. Dat voelde ik altijd heel duidelijk. Maar ze was ook heerlijk koppig en eigenwijs.'

Kun je daarvan een voorbeeld geven?
Stilte. 'Ik ga even naar de wc, dan denk ik erover na.'

Hoogendijk loopt weg en komt na een paar minuten terug. Ze gaat zitten en begint te huilen.

'Poeh. Dit is natuurlijk helemaal niet de bedoeling. Ik kan ook niets verstoppen. Het is helemaal niet zo dat ik elke dag roep: mijn moeder is overleden. Het verdriet zit dieper. Ineens mis ik haar heel erg.'

Heb je dat meer als je in Nederland bent?
'Ja. En vooral nu we zo uitkijken op Emmahof.'

Heeft zij Adam nog leren kennen?
'Ja. Op het moment dat Patricia (Paay, de ex-vrouw van Adam Curry, red.) via een persbericht bekendmaakte dat wij een relatie hadden, was ik op yogaretreat op Ibiza. Ik werd door alle media gebeld. Je wilt daar niet in mee, maar het overvalt je. Die retreat was louter stress, niemand van die groep had een rustige week door mij.

'Het stond met grote letters in De Telegraaf, maar mijn lieve moeder wist nog van niets. Ik belde Adam: 'Straks raakt ze in de war; denkt ze dat ik emigreer.' 'Welke kaas vindt ze lekker, welke wijn', wilde hij weten. Hij is vervolgens met zijn vliegtuig - dat hij toen nog had - van Londen naar Amsterdam gevlogen. Hij liep gewoon binnen bij mijn moeder en zei: 'Hallo, ik ben Adam.' Die twee zijn die dag ontzettend dronken geworden samen. Hij belde me daarna op en zei: 'Ik weet niet of ze het helemaal begrepen heeft.'

En, had ze het begrepen?
'Bij thuiskomst vroeg ik aan haar: 'Mam, wat vond je van Adam? Die lange, knappe man die hier laatst was?' 'Wie?', zei ze toen. 'Nou, er was hier wel een meneer met heel lekkere nootjes.'

Toen bekend werd dat Hoogendijk en Curry een relatie hadden, verschenen al snel artikelen in de roddelbladen met koppen als 'Na haar babydrama's lijkt Curry de ideale vader' en 'Adam en Micky: trouwen, naar Amerika, en een kind' - het laatste zinsdeel in chocoladeletters.

In 1993 verloren Scholte en Hoogendijk hun eerste kind. Het jongetje, Pepijn, werd na een voldragen zwangerschap dood geboren. Het jaar daarop was daar de aanslag, die ertoe leidde dat haar prille zwangerschap werd afgebroken.

Wil je nog kinderen?
'Dat vind ik een persoonlijke vraag. Het is niet zo dat we het niet zouden willen, maar het moet ook lukken. Als het er niet van zou komen, ben ik eigenlijk wel oké.

'Ik heb een mooie stiefdochter (Christina Curry, red.). 'Ik word wel oma, hè', zeg ik dan tegen haar - als stiefmoeder mag je een beetje pushen. Ik geef de kinderen denk ik even door.'

Zijn er perioden geweest dat je daar minder makkelijk over dacht?
'Ik ben nooit een paniekvogel geweest die zegt: ik moet nu kinderen. Dat vind ik een lelijke kant van vrouwen. Ik heb dat veel gezien en altijd gedacht: zo wil ik niet zijn. En ik ben wel moeder geworden hè, van Pepijn. Nu heb ik mijn handen vol aan mijn drie petekinderen.'

Het lijkt me lastig dat je al die dingen voor het oog der natie hebt meegemaakt en er daardoor altijd op wordt aangesproken.
Lacht. 'Ja, dank je. Het is ook niet zo dat je al die dingen uit jezelf vertelt. Het zijn feiten die altijd terugkomen. Het is oké hoor, het zijn gebeurtenissen die een mens maken. Toch is het soms pijnlijk. Dan staat er in een blad: 'Micky zal wel snel zwanger zijn. Dat is moeilijk, vooral voor zo'n flapuit als ik. Ik probeer minder persoonlijk te zijn, maar dat lukt me nauwelijks.'

Je vrienden noemen je weleens naïef.
'Dat ben ik absoluut. Het is onbevangenheid: ik doe, leef, sta, geniet, proef, dans en zing. Dat komt door mijn moeder. Die voedde me op met het idee dat ik alles kon doen - zoals in een prinsessenjurk naar school gaan. Toen vonden klasgenoten al dat dat niet kon, nu merk ik nog steeds dat mensen zo op mijn keuzes reageren. Maar ik ben blij met wat ik doe, thank god.' Even later. 'Die arme vrienden van me. Die zullen wel denken: daar gaat Mick weer met die interviews.'

Een familielid van je had op mijn LinkedInprofiel gekeken, zag ik.
'Ja? Dat verbaast me niet. Je kunt ervan uitgaan dat je flink bent gecheckt door mijn omgeving de afgelopen dagen. Dat is toch de vrees voor die naïviteit, hè.'

Extra: Flaporen
Het werk is tot 1 september te zien in de interieurwinkel Baden Baden (Valkenburgstraat 201, Amsterdam). Een van de foto's is My ode to Damien, het favoriete werk van Hoogendijk zelf, met het meisje met de grote ogen en flaporen.