Sorry

'Het moet nu godverdomme afgelopen zijn met dat gedonder', brulde Patrick tegen hem. Waarop Marco reageerde door uit zijn jaszak een pistool te trekken en dat tegen het hoofd van zijn benedenbuurman te zetten....

Het was Marco's verjaardagsfeest. 25 Werd hij. Hij zou nooit hebben geschoten. Maar hij hééft geschoten, protesteert Patrick, de benedenbuurman. Dat was later, buiten, nadat hij Marco in het trappenhuis had aangesproken op de herrie die hij en zijn vrienden schopten.De tv staat aan. Heleen en Patrick op de tweezits, wij, het stel van driehoog, als getuigen op de andere bank. En Marco zelf in de beklaagdenstoel. Hij heeft het over zijn problemen, de eenzaamheid, over vreemdgaan en het verdriet, omdat ze zijn vriendin van hem hebben afgepakt. Ze, dat waren zijn vrienden. In de verleden tijd.Marco loopt naar de kast. Gevolgd door de achterdochtige ogen van Heleen. Hij komt terug en zet een potje pillen op tafel. 'Dat', hij wijst naar de pillen, 'in combinatie met bier en Bacardi, dat is een verkeerde combinatie geweest. Kijk, ik zou echt niet hebben geschoten.' En slaan doet hij nooit. Vroeger wel. Toen ze hem pestten. Eén keer heeft hij erop gemept en het was meteen over.'Dat pistool?' Hij zet een wijsvinger tegen zijn slaap, duim omhoog. 'Dat is inderdaad triest', zegt Marco, alsof het over iemand anders gaat.'Maar vorige week op de tv, toen zag ik iets en toen kwam dat allemaal weer naar boven, dat met die vriendin. Dat was zo klote. Die hebben ze me echt afgepakt. En dan zie ik zoiets op de tv en dan, dat is nog een puntje, dat moet ik nog bijschaven.' Hij houdt duim en wijsvinger nu vlak voor zijn ogen: 'Een klein beetje nog'.De bel. Marco verdwijnt naar de gang. Zijn zus met haar vriend. Stellen zich voor. Conversatie tussen broer en zus. 'Moeten die niks drinken?' En ze wijst op ons. 'Ja, maar ze willen niks. Hoe is het met ons moeder?' 'Wat denk jij?' 'Ik bel haar nog wel.' Zus en vriend moeten er weer vandoor.En nu? Tienduizend gulden boete wegens verboden wapenbezit. De RIAGG ziet hij niet zitten. Morgen naar de reclassering en volgende week terug in de bouw. Hij heeft drie dagen gezeten. Genoeg tijd om na te denken. Het is nu afgelopen, voorgoed. Dit nooit meer. En voorlopig geen vrienden meer over de vloer. Hij wil het leger in. 'En als jullie twijfelen, ik heb er alle begrip voor als jullie me alsnog de flat laten uitzetten.'We staan op. Ik blijf nog even voor het kooitje van de kanariepiet staan en stel me dat beestje voor in de rokerige kamer, temidden van die luidruchtige gasten en dreunende bassen. Kapotgeslagen bierflesjes op het balkon, kogelgaten in de deur. Marco komt naast me staan. 'Hij krijgt genoeg te eten, hoor.' We nemen afscheid. Een hand.Twee dagen later belt de bloemist aan. Aan het boeket een kaartje, bedrukt met 'sorry'. Binnenin: 'Mijn excuses voor het ontstane ongemak. Marco'.