Prachtige puinhoop in een truttige buurtsuper

2019 (Droomspel)..

den bosch Het begint met een kopje koffie, iedere morgen. Koekje erbij. Dan de haren netjes in model gekamd en de werkschorten aangetrokken. ‘Nog vijf minuten, prinsesjes!’ schalt het uit de intercom. De drie afgetobde dames reageren gelaten. Nog vijf minuten en hun dag als caissière kan beginnen. Moet beginnen.Het is vroeg in de ochtend, zo geeft een klok in het troosteloze schaftlokaal aan. De winkel, een buurtsuper, opent de deuren. Aldus gaat het iedere troosteloze dag. Even later zullen we de caissières terugzien, voor een pauze, en dan weer met de lunch. Gesproken wordt er nauwelijks. De stiltes spreken voor zich.Voor 2019 (Droomspel) liet regisseur Piet Arfeuille zich inspireren door 81 Minuten uit het leven van A. van de Duitse theaterauteur Lothar Trolle, en het voelt werkelijk of je iedere minuut van de personages meekrijgt. Dat is niet altijd aantrekkelijk, want veel van wat ze daar doen in die kantine is helemaal niet zo interessant. En toch raak je gaandeweg in een soort trance, kijkend naar die eindeloze herhaling van handelingen. Langzaam maar zeker krijgen de drie dames meer contour en komt de voorstelling op stoom. Je voelt de ergernis en frustratie zich opstapelen, fantasieën krijgen de vrije loop. Af en toe weten we niet meer wat er nu ‘echt’ gebeurt en wat er zich in hun hoofd afspeelt, maar je wilt wat zij willen: dat ze zich hoe dan ook kunnen bevrijden uit deze geestdodende toestand. En dan blijkt deze regie vrucht af te werpen. Op dezelfde minutieuze wijze als de dames (mooi ingetogen gespeeld door Marie-Louise Stheins, Carola Arons en Eva Schram) hun wereldje in stand hielden, gaan zij op gegeven moment te werk bij de deconstructie ervan. En verandert de verstikkende, vertrutte omgeving waarin zich bevonden voor onze ogen in een geweldige puinhoop. Hun prachtige puinhoop.Karin Veraart