Piratentaart

Ik loop een beetje voor op Aaf, babygewijs dan. Daarom zat ik afgelopen zomer regelmatig en in steeds dikkere toestand in de wachtkamer van de verloskundigenpraktijk. Omdat ik soms recalcitrante dingen schijn te roepen bij het lezen van jongemoederlectuur met koppen als 'Mijn keizersnede: mijn hel' en 'Zo maak je een piratentaart!', concentreerde ik me op het prikbord vol geboortekaartjes met de namen van de nieuwe inwoners van mijn postcodegebied. Zoals dat dan vervolgens gaat, raakte ik licht geobsedeerd en ging ik met notitieboekjes in de hand op zoek naar grote lijnen en andere verbanden.

Zo bleek er een groep met doorgevoerde retronamen als Ot en Sien en een veel grotere met wilde conceptnamen als Raaf, Boks, Skipper, Merlot en Hunk. Voor Ot en Sien zag ik nog wel een toekomst, zij het een moeilijke. Maar het leek me dat Boks, Hunk en hun vrienden over dertig jaar gekwalificeerd zouden worden als dolende generatie.

Je dochter Merlot noemen vond ik wel een erg typische manier om de levensbestemming te sturen en het feit dat mensen je ofwel vragend aankijken, ofwel in de lach schieten als je je voorstelt, leek me niet bevorderlijk voor je zelfbeeld. Tevreden over deze analyses klapte ik mijn Moleskine dicht en waggelde het verloskundigenkantoortje in.

Ik moest hieraan denken toen ik vrijdagavond met een aantal schrijvers rond een tafel stond vol dozen wijn en zelfbereide pastasalades. Aanleiding, naast de dozen, was een literaire stichting die benieuwd was of we misschien een stroming waren, of een generatie. Het opperen daarvan in de uitnodiging bleek de literaire equivalent van een piratentaart en reacties kwamen neer op 'ho ho' en 'ik hoor nergens bij, hoor'.

De gedachte aan analyses en kruisverbanden met Nix of X of Y deed ons eensgezind benadrukken hoe verschillend we waren qua stijl, thematiek, publiek en haardracht.

'Stromingen vind je in een rivier,' mompelde een zojuist gedebuteerde schrijver. Iemand opende nog een fles en tevreden constateerden we hoe individuen als wij toch onmogelijk over wat voor kam dan ook geschoren konden worden. Maar goed, daar is onze generatie natuurlijk wel een uitzondering in.