Genieten

Ik ben op reis, dus ik moet genieten. Althans, dat wil mijn omgeving graag, want bijna iedereen die mij de afgelopen weken een bericht stuurt, sluit af met de aansporing tot genieten. Sterker nog, ze hopen het niet ('ik hoop dat je geniet'), ze verwachten het niet ('je zult wel genieten'), nee, het moet van ze: 'Geniet!' Gebiedende wijs. Verplicht. Ik kan er niet omheen. Ik moet genieten.

Als genieten betekent 'proberen je zo prettig mogelijk te voelen', dan heb ik een teleurstellende mededeling voor mijn bazige omgeving: dat probeer ik eigenlijk altijd wel. Heel vreemd misschien, maar ik heb er bewust voor gekozen me zo vaak mogelijk zo prettig mogelijk te voelen, niet alleen als ik mijn lijf toevallig naar een ander land heb verplaatst. Dat anderen daar niet op dezelfde manier mee bezig zijn, is dan ook een schokkende ontdekking. Blijkbaar is het hun berustende lot zich gedurende het hele jaar miserabel te voelen, maar dan tijdens twee weken Spanje zich helemaal de tering te genieten tot ze weer terug moeten.

In die lijn zouden mensen het beste net iets te krappe onderbroeken kunnen kopen, zodat ze 's avonds bij het uittrekken de plotselinge vrijheid en ruimte kunnen voelen. Genieten. Of brillen op sterkte dragen, terwijl er niets mis is met je ogen. En dan één uur per dag die bril afzetten en een boek lezen: heerlijk.

Op de vraag of ik wel aan het genieten ben, antwoord ik inmiddels: 'Niet meer dan thuis.' Dan wordt er gelachen, alsof ik een grap maak. Het is blijkbaar niet alleen abnormaal, maar zelfs lachwekkend als je je staat van welzijn op peil probeert te houden.

Ik merk, nu ik niet thuis ben, dat dat genieten ook tijdens vakanties zo vaak mogelijk moet worden benoemd. 'Echt genieten', verzuchten de toeristen naast me in het restaurant. 'Ik ge-NIET!' is trouwens de manier waarop je dit uitspreekt, gek genoeg met de nadruk op niet. Als ze een bol sorbetijs naar binnen lepelen, murmelen ze met volle mond: 'Jongens, wat is dit genieten.' De hele tafel knikt instemmend. Dan denk ik: koop dan in september een voordeelbak sorbetijs bij de Albert Heijn, nodig elke maandag en vrijdag dezelfde mensen uit en eet dat spul het hele jaar door.

Ik zou het dan ook een stuk begrijpelijker vinden wanneer je deze aansporing gebruikt wanneer mensen terugkomen van hun vakantie. Als ze in hun grijze stationcars de file indraaien of bij de koffieautomaat dezelfde hoofden weer zien. Op dat moment is het veel waardevoller om je telefoon te horen piepen en het volgende bericht te lezen: 'Hoi Jaap. Ik hoorde dat je weer thuis bent en aan het werk moet? Geniet.'