De wilde nachten van Cleo Campert

Kasten vol met foto's van het nachtleven heeft de Amsterdamse fotografe Cleo Campert en de mooiste heeft ze nu verzameld in het boek Uit....

Ze is een schattig, doodgewoon meisje. Maar dansend op het podium van de Amsterdamse club Roxy oogt ze als een popdiva. Wijdbeens neemt ze een stoere pose aan, haar handen de lucht in, de kin steekt fier omhoog. Het haar kleeft in zweterige pieken aan haar gezicht. Haar ogen vlammen extatisch. Ze glimlacht op een manier alsof haar mondhoeken onbewust naar boven zijn gekruld. Ze lijkt intens gelukkig.'Elke keer als ik deze foto zie verbaas ik me weer over de enorme gretigheid waarmee mensen op housefeesten opgaan in de muziek', zegt Cleo Campert, die de foto in 1992 maakte in de roemruchte club die in 1999 afbrandde. 'Die totale overgave, dat is echt typisch voor uitgaan in de jaren negentig.'Kasten vol met foto's van het nachtleven in het voorbije decennium heeft de Amsterdamse fotografe - ze was tenslotte jarenlang de 'huisfotograaf' van de Roxy. De mooiste heeft ze nu verzameld in het boek Uit.Wat haar fascineert aan het uitgaansleven is dat mensen daar een andere gedaante aannemen. 'Even in de huid van een ander kruipen en dingen doen die in hun dagelijks leven ondenkbaar zijn.' Maar aan filosofische bespiegelingen over een 'generatie die vlucht in hedonisme' waagt ze zich niet. 'Dan denk ik meer aan Romeinse keizers.' Haar foto's zijn een tijdsdocument, 'niets meer, niets minder'. Relativerend? 'Ach ik ben nu eenmaal de nuchterheid zelve.'Niet voor niets is een van haar favoriete foto's die van dj Eddy de Clercq uit 1990. Op een ouderwetse behangtafel staan twee draaitafels en een mengpaneel. Naast de gebogen rug van de hardwerkende dj ligt een stapeltje ouderwetse singletjes. 'Hier draait het uiteindelijk allemaal om .'Maar verder zijn vooral het 'de gewone mensen' die ze in de schijnwerpers heeft gezet. Zoals de gabber die met een strakke blik over de rand van een Nederlandse vlag tuurt. Of de twee homo's in strak, glimmend nylon. Twee totaal verschillende werelden die samenkomen op hetzelfde feest. Maar praten met elkaar doen ze niet. 'Dat hoeft ook niet. Het gaat er om dat je met samen deel uitmaakt van dezelfde droomwereld. Dát schept de band.'Of zoals schrijver Remco Campert - haar vader - het verwoordt in Lichtjaren, een gedicht dat hij speciaal voor dit fotoboek maakte: 'Generatie zonder schuld/die haar extase viert/in een droom van onvergankelijkheid/waaruit geen ontwaken is.'Opvallend aan de foto's is hoe schaamteloos de mensen op de dansvloer zich laten fotograferen. Soms wenden ze zich zelfs speciaal tot de camera. 'Exhibitionisme is heel gewoon in het nachtleven. Men gedraagt en kleedt zich om de show te stelen.' Maar de foto's van Campert laten ook de achterkant van deze façade van glitter en glamour zien. Een broekje schuift ongemakkelijk in een bilnaad en onder een oksel zit een natte zweetplek . Alleen 'de totale verloedering na vieren' heeft ze niet vastgelegd. 'Dat kun je die mensen toch niet aandoen.' En daarbij, ze is niet zo geïnteresseerd in ellende. 'Voor de xtc-excessen moet je de krant maar openslaan.'Voor de 39-jarige fotografe is Uit tevens de afsluiting van een periode. Zo is ze dit jaar voor het eerst niet naar Dance Valley geweest. Ook loopt ze de steeds vaker met oorbeschermers in. En nu ook nog eens electro, nota bene de muziek uit haar jeugd, weer helemaal in is, wordt het tijd om verder te kijken.Momenteel werkt ze aan een serie foto's van de stad bij avond, vanaf 19 oktober te zien op de Pan in Amsterdam . 'Het project heet Wachten. Van deze serie foto's straalt juist een enorme landerigheid af.'