Boek & Bier

De literaire avond bloeit, in het café of op andere plekken waar de tap open blijft. Haro Kraak doet wekelijks verslag.

Wanneer?
Woensdag 28 augustus, 20.30-22.15 uur

Waar?
Zwarte Bladzijden in Roodkapje te Rotterdam. De avond is onderdeel van de tentoonstelling Manumission (wat het vrijlaten van slaven betekent) en staat in het teken van slavernij. Roodkapje is een cultureel centrum dat oogt als een industriële hal. Aan tafeltjes met plastic tafelkleed drinken mensen muntthee. 'Ik kom voor het spoken word-event', zegt de jongen in de rij. Het baliemeisje wijst naar de kelder. Daar vindt men een klein podium en een bar.

Wie?
Derek Otte, ras-Rotterdammer en zelfverklaarde excuusblanke, is de MC van dienst. Hij kondigt de acht verbal artists aan. Dat zijn: Oda, Babeth Fonchie, Cedric Krolis, Fatwah Kartoubi, Quinsy Gario, Gabriëlle Rosebel, YMP en tot slot Kitchell Samuel, die ter plekke ook wat podiumtijd opeist voor zijn deels Surinaamse, deels Engelse tekst.

Hoe?
Ieder pakt kort het podium met een voordracht over slavernij, meestal speciaal geschreven voor de avond. Host Otte waarschuwt vooraf dat 'niets persoonlijk bedoeld is'. 'We hebben vaker meegemaakt dat mensen boos weglopen bij dit onderwerp.' Oda trapt de avond af met een dialoog tussen twee slaven. 'Hoe gaat het met je rug?' 'M'n rug is fucked up.'

Na het optreden van Cedric Krolis barst de discussie los. Herstelbetalingen, bewustwording, schulderkenning - de termen vliegen door de zaal. Waar iedereen het over eens is: het slaat nergens op dat vijf jaar Holocaust zo veel meer ruimte inneemt in de geschiedenisboeken dan vierhonderd jaar slavernij. Oda: 'Spreken is zilver en zwijgen is goud, maar zwijgen over de Gouden Eeuw is gewoon fout.'

Publiek?
Gemêleerd in elke zin van het woord: kleur, leeftijd, stijl en zelfs nationaliteit (er is een Belg gespot). De vijftig opklapstoeltjes zijn bezet en achterin staan nog zeker dertig mensen. Op de achterste rij gaat een bord eten rond ('Ik dacht: ik neem het gewoon mee!'). Na het optreden van Gabriëlle Rosebel is het even stil, totdat iemand roept: 'You go, girl!'

Lachen?
Zeker, de zware kost kent genoeg lichtpunten. Bitterzoet is de avond, als gekarameliseerde witlof. Na het waargebeurde verhaal van Kartoubi, over een 12-jarige seksslaaf, zegt ze dat ze al het vertrouwen in blanke mannen verloren is. Even later komt ze erop terug: 'Mijn vriend is trouwens ook een blanke man.' Hij zwaait vriendelijk vanuit het publiek.

Terugkomen?
Zwarte Bladzijden is een eenmalig event, maar host Derek Otte organiseert ook zes keer per jaar Paginagroots, een Rotterdams podium vol verbale actie.