'Robin heeft van alle tegenstand een dikke huid geklregen'

CORNALD MAAS in gesprek met WILL BUNINGA (62), verkoopster van cd’s en dvd’s, uit Almere. Zij is de moeder van DIVA MAYDAY (33)....

Kijk, mijn kleinkind Jonas van 2 is precies als Robin vroeger. Altijd op de voorgrond, druk in de weer met een glimmend tasje, nieuwsgierig naar wat blinkt en wat schittert. Als Jonas een foto van zijn oom Robin ziet, zegt hij: ‘Mayday.’ Als hij een foto van Mayday ziet, zegt hij: ‘Robin.’ Ze zijn erg op elkaar gesteld – als Robin binnenkomt, heeft Jonas nergens anders meer oog voor. Veel kinderen rommelen met jurken en glitter, alleen: bij Robin is het dóórgegaan. Bij Jonas, de oudste van mijn zoon Ferry, zie ik dat ook gebeuren.Als kind liep Robin al op hoge hakken parmantig door het huis te banjeren. Grote belangstelling had hij voor mijn jurken – ik had toen nog maatje 34. Ik was fan van Dolly Parton en Robin was onder de indruk van de hoezen van haar lp’s: het toppunt van vrouwelijkheid vond hij haar. Hij wilde een pruik, en dus gingen we samen naar het Waterlooplein om er een te kopen.Korte tijd later trad hij op als Dolly, op het biljart van de kroeg in Muiden, waar we toen woonden. De mensen vonden het prachtig. Ik voelde dat het niet van voorbijgaande aard zou zijn, en dat Robin er zijn beroep van zou maken: Mayday de diva, Mayday de presentatrice, Mayday de travestiet. Het laatste zetje in de rug kreeg hij op zijn 15de, van Nicky Nicole, die hem vroeg voor een optreden in een Amsterdams homocafé. Het applaus dat Robin toen kreeg – daar wilde hij nooit meer vanaf. Alles kwam samen: het verlangen om mensen aan zich te binden, het verlangen om mensen te vermaken. Dat herken ik: ook ik houd van gezelligheid, en ik heb een tijd lang aan amateurtoneel gedaan.Alleen als hij Mayday is, voelt Robin zich een vrouw, een supervrouw die de hele wereld aankan en iedereen imponeert. Die gevoelens heeft hij niet als hij gewoon Robin is. Dan is hij een stuk verlegener. Hij vindt vrouwen geweldig maar hij ís geen vrouw, en intussen valt hij op mannen – dat is weleens verwarrend voor wie met hem te maken krijgt. Als hij optreedt zijn heteromannen geregeld van hem onder de indruk.Kritiek is er altijd geweest, natuurlijk. Nederlanders zijn niet zo tolerant als ze zelf wel denken. Laatst was het weer raak, toen Robin in De Gouden Kooi verscheen, als echte bitch, want dat was de opdracht van de programmamakers. Het gastenboek op zijn website liep ogenblikkelijk vol met verwensingen: dat hij niet zou sporen, hij moest zelfs dood – mensen halen schijn en werkelijkheid snel door elkaar.Gelukkig is hij er door de jaren heen wel aan gewend geraakt, aan kritiek. Hij stuitte geregeld op tegenstand, hij heeft er een dikke huid van gekregen. Robin kan niet anders, Mayday zit in hem verankerd, de vrouw zoals hij vindt dat een vrouw eruit moet zien: een beetje uitvergroot, een beetje over de top. In Nederland is er veel te weinig glamour, zeker als er wordt uitgegaan, vindt hij, en gelijk heeft-ie, al taal ik voor mezelf nauwelijks naar uiterlijk vertoon.Als vrouw is Robin mooier dan als man, vind ik. Hij heeft ook wel mazzel gehad: hij heeft van nature een vrouwenhuid, hij heeft geen zichtbare adamsappel, is niet echt gespierd, en dat extra pondje meer van hem misstaat niet; het geeft hem vanzelf Rubensvrouw- achtige rondingen.Voor de toekomst maak ik me geen zorgen over Robin. Hij haalt uit het leven wat erin zit, voor de volle honderd procent, en kan altijd nog zijn brood verdienen als visagist en stylist. Maar Mayday zal hij nooit afzweren: hij zal op de voorgrond willen blijven staan, ook als hij ouder is. Misschien wordt hij dan wel een soort Dame Edna, met flair en zelfspot, in een eigen tv-programma. Hij is capabel genoeg om dat te bereiken.Zijn broer Ferry lijkt helemaal niet op hem. Die verdient de kost als installatiemonteur en wil graag op de achtergrond blijven. Toch heeft hij zijn broer nooit veroordeeld, integendeel: hij is trots op de lef van Robin. Regelmatig bracht hij hem op de fi ets naar feesten en partijen, Robin op de bagagedrager, als Dolly Parton, of als Madonna.Voor mijn ex-man lag dat anders. Hij heeft het nooit denderend gevonden dat Robin ook Mayday wilde zijn. Als hij er op straat op werd aangesproken, dat ze zijn zoon weer eens op tv hadden gezien, draaide hij zich om en liep hij verder – hij wilde er niks van weten. Op een gegeven moment spraken we er niet meer over. Misschien staan vaders daar ook anders in dan moeders: vaders, zeker van mijn generatie, hopen dat hun kinderen een goeie baan krijgen en kinderen op de wereld zetten. Enige bezorgdheid speelde hem vast ook parten: je wilt toch dat je kind volledig geaccepteerd wordt.Heel beslissend is de brand geweest, eind 1999, in het huis waar Robin woonde. Er was een gaskachel ontploft bij zijn benedenbuurman, de vlammen sloegen ’s ochtends vroeg naar buiten, Robin wilde vluchten maar raakte bedwelmd. Gelukkig was er een moskee aan de overkant die al vroeg open was; bezoekers zagen het vuur en alarmeerden de brandweer. Die heeft Robin uit het brandende huis gehaald. Hij heeft een week lang op de intensive care gelegen. Daar zochten wij hem op, óók zijn vader, die zich realiseerde dat hij zijn zoon bijna kwijt was geweest, en misschien daardoor tot inkeer kwam. In die tijd werd juist de eerder opgenomen serie Sick Brother uitgezonden, een parodie op Big Brother, met Mayday in de hoofdrol. De televisie stond aan, Mayday kwam plots in beeld, en voor het eerst zei hij het, mijn ex-man, drie maanden vóór hij aan een hartstilstand overleed: ‘Dat ben jij toch jochie?Goh, wat ben je eigenlijk móói als vrouw.’’