Concertrecensies - 537 resultaten

  1. Mount Eerie was zo'n intens kwetsbare ervaring, dat er geen ruimte meer is voor andere prikkels

    Mount Eerie was zo'n intens kwetsbare ervaring, dat er geen ruimte meer is voor andere prikkels

    Gisteravond was ik bij een van de mooiste concerten ooit. Helemaal onverwacht was dit niet, want ik vind A Crow Looked At Me de meest indrukwekkende plaat van het jaar. Verantwoordelijk voor de ervaringen die ik niet minder dan hartverscheurend kan benoemen is Phil Elverum. Hij maakt al jaren platen als Mount Eerie en eerder ook als the Microphones. Wat maakte plaat en concert zo bijzonder? Laat i
  2. Het routinemonster ligt op de loer, maar Royal Blood is zeldzaam hard en euforisch rockend

    Het routinemonster ligt op de loer, maar Royal Blood is zeldzaam hard en euforisch rockend

    Het Britse hardrockduo Royal Blood valt graag met de deur in huis. Op de platen, en eigenlijk in alle liedjes. Die staan meestal na drie maten als een huis, vooral dankzij de ronkende rockriffs van basmirakel Mike Kerr maar zeker ook vanwege die prettige poprefreintjes van dezelfde Kerr, die stuk voor stuk geschikt zijn als meezing-strijdlied in een voetbalstadion. Live in de Afas Live in Amsterda
  3. Denis Kozjoechin is een zenmeester op het klavier: soeverein, in balans, en schijnbaar zonder ego

    Denis Kozjoechin is een zenmeester op het klavier: soeverein, in balans, en schijnbaar zonder ego

    Goed dat Kozjoechin de gewijde stemming in de Grote Zaal van het Concertgebouw met Bartóks moker aan scherven slaat. Weinig klavierspelers als deze Rus onderwerpen zichzelf zo belangeloos aan de noten als hij. Met hipsterknotje zeilt meesterpianist Denis Kozjoechin (31) de trap af van het Concertgebouw. Hij zet zijn iPad op de vleugel en valt aan. Er hamert één bastoon. Er hameren twee bastonen. A
  4. De Colombiaanse gastdirigent Andrés Orozco-Estrada zette het Philharmonisch op scherp

    De Colombiaanse gastdirigent Andrés Orozco-Estrada zette het Philharmonisch op scherp

    Met Pärt brachten de Rotterdammers het publiek in hypnose, waardoor Bartóks klankwereld nog meer indruk maakte. Als tijdens een rockconcert twee nummers in elkaar overlopen, is dat niet iets waarover iemand zou vallen. Maar lopen bij een klassiek concert twee stukken van verschillende componisten in elkaar over, dan voelt dat als een kleine revolutie. Een slimme vondst was het in ieder geval van h