De sportredactiein coronatijd

‘Al die geschrapte sportevenementen, het voelt alsof het fundament onder je vak is weggeslagen’

Ook zonder wedstrijden zijn er genoeg sportverhalen te vertellen, zegt sportchef Mark van Driel. Omdat sport bij de Volkskrant gaat om het menselijke verhaal, en die mensen zijn er nog. Maar fans die de wedstrijdspanning missen dan? ‘Dit is een goed moment om eens af te kicken.’

Sportchef Mark van Driel.Beeld Sabine van Wechem

Het is, op zijn zachtst gezegd, een zeer bijzondere tijd om sportchef te zijn. ‘Drie maanden geen sport’, zegt Mark van Driel. ‘Dat is buiten oorlogstijd nog nooit gebeurd, sinds de georganiseerde sport bestaat. Het is zo’n grote industrie, dat is zo afgestemd dat alles op elkaar volgt. Een sportpauze komt in gewone omstandigheden gewoon niet voor.’

Van Driel heeft zes vaste mensen op zijn redactie en een handvol freelancers die regelmatig voor de krant schrijven: allemaal hebben ze plotseling lege agenda’s. Ja, sommigen zijn wel verdrietig, zegt Van Driel. ‘Dit zouden bijvoorbeeld de laatste Olympische Spelen zijn die John Volkers zou verslaan. Hij doet al verslag van de Spelen sinds 1984, volgend jaar begint zijn pensioen. Nog één keertje schitteren en dan zou het voorbij zijn. Dat gaat nu niet door.

‘De grote evenementen zijn ook onze hoogtepunten als verslaggevers, naar zoiets als de Spelen werken we jaren toe. En in een razend tempo is dat allemaal uit de agenda gehaald. Dat voelt toch alsof het fundament onder je vak is weggeslagen.’

Hoe ziet jullie werk er nu uit?

‘Normaal varen we volledig op de sportagenda. Die geeft veel houvast. Er komt een wedstrijd aan, dan maak je vooraf een verhaal met kampioen of een potentiële winnaar. Achteraf beschouw je na. Zo zit het hele jaar in elkaar. Dat is nu weg. Normaal is elk weekend gevuld met sportevenementen en dan schrijven we op maandag twaalf pagina’s vol. Dat hebben we moeten terugbrengen naar vier pagina’s.

‘Maar het betekent niet dat we geen verhalen kunnen maken. Het is eigenlijk behoorlijk druk geweest, de afgelopen weken. We schrijven veel over de financiële situatie van alle partijen in de sport, want er wordt geen geld verdiend. En we hadden bijvoorbeeld afgelopen weekend een verhaal over een wedstrijd met wielrenners die thuis op een hometrainer zaten en tegen elkaar raceten. Dat werd live uitgezonden op televisie. De sportwereld is inventief en bedenkt dingen die de sport toch een beetje in leven houden. Er gebeurt heel veel in deze tijd.’

Waarom is het nu toch belangrijk om over sport te schrijven? Als advocaat van de duivel zou ik zeggen: we stoppen er even mee.

‘De wedstrijden zijn gestopt, maar de sporters zijn er nog. En dat zijn onze hoofdrolspelers. De figuren die mensen naar stadions en onze pagina’s trekken. Ik zeg altijd tegen collega’s: de wedstrijd is de aanleiding, maar niet per se het onderwerp. Je kunt schrijven over de uitslag, maar uiteindelijk ben je op zoek naar het menselijke verhaal. De rivaal die de jonge concurrent verslaat. De oude meester die nog een keer een kunstje flikt. Het supertalent dat veel te jong doorbreekt. Op televisie heb je de wedstrijd gezien, maar in de krant lees je het verhaal achter de wedstrijd.

‘Het gevaar bestaat dat we in deze tijd alleen over de financiële gevolgen schrijven, want die zijn enorm. Dat wil ik voorkomen, we moeten geen half economiekatern worden. Wij volgen hoe het met de sporters gaat. Sporters proberen een weg te vinden in een situatie die voor hen heel lastig is. Ze zijn sporters geworden omdat ze ontzettend van bewegen en presteren houden, en die ruimte is er nu nauwelijks. Hoe komen zij deze tijd door? Wat leren ze ervan? Worden ze er slechter van, of beter?’

Langeafstandszwemmer Sharon van Rouwendaal zette thuis een zwembad neer van een paar vierkante meter, bond zichzelf met een elastiek om haar middel aan de rand vast en bleef zo haar borstcrawltraining voortzetten, vertelt Van Driel. En er was een medewerker van de handbalbond die de handbalvrouwen, die wereldkampioen werden en naar de Spelen zouden gaan, met een busje hometrainers en gewichten kwam brengen zodat ze fit kunnen blijven. ‘Dat zijn toch bijzondere dingen.’

Maar geen wedstrijden, geen toernooien, geen strakstaande spieren of weergaloze manoeuvres. Geen nagelbijten tot het eindsignaal. Wat kunnen fans dan nu?

‘Niks!’, zegt Van Driel. Hij houd zijn handen omhoog om te laten zien dat hij de magische oplossing ook niet uit zijn mouw kan toveren. ‘Afwachten tot het weer terugkomt.’

Er worden ook alternatieven geboden. Sportkanalen zenden oude wedstrijden uit, of juist nieuwe dingen zoals die hometrainerrace, of zelfs een knikkerrace.

‘Ja… Wat betreft die oude wedstrijden – meestal is sport niet zo leuk als je de uitslag kent. Dan moet je wel een heel fanatieke liefhebber zijn. En die lollige bedoelde alternatieve evenementen zoals kersenpitspugen of een knikkerrace. Hoe serieus kun je dat nemen?

‘Sport is een soap. Een eeuwigdurend vervolgverhaal dat een heerlijk ritme geeft aan je leven. Hoogtepunten, dieptepunten, hoofdrolspelers en bijfiguren. Mensen die even meegaan of juist je leven lang. Neem Ruud Gullit of Louis van Gaal: ik ben nu 52, die mannen volg ik al zo’n veertig jaar. Het zijn eeuwigdurende verhalen die het leven mooi maken. Die ontroering verschaffen, bewondering en emotie teweegbrengen.

‘Je kan niet zomaar een nieuwe soap beginnen. Je bent gehecht aan die personages en wat ze kunnen. Als je zomaar naar iets anders stapt, heeft het iets ridicuuls. De meeste sportliefhebbers hebben een specifieke voorkeur voor bijvoorbeeld voetbal, wielrennen of badminton. Als je een voetballiefhebber bent, vind je misschien schaatsen al onbegrijpelijk. Dan is kersenpitspugen helemaal een brug te ver.’

Heb je geen aanraders voor fans die sport heel erg missen?

‘Het is een goed moment om eens af te kicken. Met name voor mannen is sport een manier om emoties te beleven. Woede, of bewondering, of vreugde, alles kan via die sport naar buiten komen. Vrouwen praten er doorgaans gewoon over. Mannen hebben die sport daar heel hard voor nodig.

‘Maar die mannen hebben nu voor het eerst de kans te ontdekken dat er andere dingen zijn in het leven waarmee je die emoties ook kan ervaren. In plaats van steeds maar weer drie keer in de week voor de televisie te hangen voor die voetbalwedstrijden. Misschien denk je wel: wat heb ik eigenlijk al die jaren gedaan? Wat een onzin!’

Zegt de sportchef.

Hij lacht en haalt zijn schouders op. ‘Nou ja, dit is wel de kans om te onderzoeken of je die verslaving prettig vindt of niet.’

Een bezinningsmoment dus?

‘Ja, zo kan je dat wel noemen ja.’

Sportverhalen in crisistijd

Voor het eerst in honderd jaar geen Ronde: ‘Het is stillekes in Geraardsbergen. Het is een trieste dag.

Stampend op een smarttrainer, geplaatst in een kantoortje bij hem thuis in Grembergen, won de Belg Greg Van Avermaet de virtuele Ronde van Vlaanderen

Profvoetballers zijn door coronacrisis in totaal 9,2 miljard euro minder waard

Voetbaltraining op 1,5 meter afstand? Oefenvormen genoeg

Hoe traint Max Verstappen de kunst van het inhalen nu de Formule 1 stilligt?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden